Το ταμείο του Παναθηναϊκού AKTOR ήταν μείον

Η σεζόν 2025/26 έκλεισε με αρνητικό πρόσημο για τον Παναθηναϊκό AKTOR, παρά την τεράστια υπερπροσπάθεια που έγινε στη σειρά των τελικών της Stoiximan GBL απέναντι στον Ολυμπιακό, με όλες τις αντίξοες συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί ή διαμορφώθηκαν αυτές τις ημέρες εντός και εκτός των τεσσάρων αγωνιστικών γραμμών.

Οι Τι Τζέι Σορτς και Βασίλης Τολιόπουλος έγιναν από κομπάρσοι – πρωταγωνιστές. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έσπασε τα κοντέρ σε χρόνο συμμετοχής. Οι Τζέντι Όσμαν, Νίκος Ρογκαβόπολος και Κώστας Σλούκας έκαναν υπερβάσεις για να αγωνιστούν, όσο μπόρεσε ο καθένας. Ο Ματίας Λεσόρ πάλευε σχεδόν μόνος του απέναντι σε θηρία και στις δύο πλευρές του παρκέ.

Ο Ντίνος Μήτογλου έδειξε να βγαίνει από το αγωνιστικό τέλμα στο οποίο βρέθηκε για αρκετούς μήνες φέτος, ενώ οι Κέντρικ Ναν και Τζέριαν Γκραντ συνέχισαν να είναι πυλώνες των πρασίνων.

Όχι δεν τα έκαναν όλα τέλεια, αλλά είχαν και συσσωρευμένη κούραση να τους βαραίνει. Την ώρα που μια άλλη κολώνα του τριφυλλιού τα τελευταία χρόνια, ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, αναγκάστηκε να παρακολουθήσει τα τρία από τα πέντε ματς κόντρα στους ερυθρόλευκους με πολιτικά ρούχα, δίπλα από τον πάγκο της ομάδας, λόγω του περιορισμού των έξι ξένων.

Ήταν αυτή μια ιδανική συνθήκη; Σίγουρα όχι. Όμως δεν υπήρχε και ρεαλιστική εναλλακτική με τον αρχηγό του Παναθηναϊκού παροπλισμένο και την ανάγκη μια έξτρα λύσεις στις θέσεις των γκαρντ.

Το πρωτάθλημα χάθηκε, όμως σε αυτό δεν ήταν τόσο καθοριστικός παράγοντας η αγωνιστική απόδοση των πρασίνων στην σειρά κόντρα στους πρωταθλητές Ευρώπης. Το πρόβλημα ήταν η ασυνέπεια και η έλλειψη σταθερότητας όλη τη σεζόν. Η μη ύπαρξη καλών συνηθειών. Η μη συσπείρωση. Έλειψε αυτό το δέσιμο, αυτή η νοοτροπία του να παίξω για τον διπλανό μου, για τον προπονητή μου, για την ιστορία του συλλόγου και τη φανέλα.

Η απόδοση ευθυνών δεν είναι όμως δουλειά των δημοσιογράφων. Όσοι βρίσκονται εντός των τειχών της ομάδας πρέπει να κάτσουν και αναλογιστούν τι πήγε λάθος. Που στράβωσε το πράγμα. Που χάθηκε η σύμπνοια. Γιατί έγιναν κάποιες κινήσεις και γιατί δεν έγιναν κάποιες άλλες. Γιατί υπήρχε τόση ένταση. Στη διοίκηση, στον Αταμάν, σε κάποιους παίκτες. Γιατί κάθε φορά που η ομάδα έκανε ένα βήμα μπροστά, ακολουθούσαν μετά δύο προς τα πίσω. Γιατί στην τελική το ταμείο ήταν μείον.

Όταν όλοι κατασταλλάξουν στο τι έκαναν στραβά ή στο πώς θα μπορούσαν να είχαν χειριστεί διαφορετικά πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις, τότε όλα θα γίνουν πιο απλά. Έτσι θα αντιληφθούν άπαντες τι δεν πρέπει να επαναλάβουν την επόμενη αγωνιστική περίοδο.

Η επόμενη ημέρα

Μια αγωνιστική περίοδο που όλα δείχνουν -εδώ και καιρό- ότι δεν θα περιλαμβάνει τον Εργκίν Αταμάν. Ενδεχομένως και κάποιον ή κάποιους παίκτες, πέρα από τον Μάριους Γκριγκόνις, που θα επιστρέψει στην πατρίδα του και τον Κένεθ Φαρίντ, που αποκτήθηκε ως λύση ανάγκης όταν το τριφύλλι είχε ξεμείνει εντελώς από ψηλούς και έδωσε όσα μπορούσε.

Μια αγωνιστική περίοδο στην οποία ο στόχος του Παναθηναϊκού θα είναι ξανά ο ίδιος: Η παρουσία στο Final Four και διεκδίκηση του τροπαίου της EuroLeague, η κατάκτηση του πρωταθλήματος κι έπειτα των άλλων δύο τίτλων (σσ. που από μόνοι της δεν αρκούν για να ορίσουν μια χρονιά ως πετυχημένη), δηλαδή του Κυπέλλου και του Super Cup.

Οι βάσεις είναι εκεί. Ο κόσμος που στηρίζει και στα εύκολα και στα δύσκολα (έχοντας φυσικά υψηλές απαιτήσεις και ασκώντας κριτική όταν χρειάζεται), το δικό του γήπεδο, ο κορμός, οι προσωπικότητες, το know-how.

Αυτό που χρειάζεται είναι ηρεμία, ψυχραιμία (και όχι αφορισμός ή πανικός στην πρώτη στραβή), πιο μεγάλο ρόστερ, ενδεχομένως και rotation. Συν έναν άνθρωπο στην άκρη του πάγκου που θα καταφέρει να εμπνεύσει και να δώσει νέο κίνητρο.

Είναι δεδομένο πως ο Νο1 στόχος κι αυτός για τον οποίο ο Παναθηναϊκός κάνει all-in είναι φυσικά ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Ο άνθρωπος που έχει υπογράψει τις περισσότερες και πιο χρυσές σελίδες στην ιστορία του τριφυλλιού. Εκείνος που μπορεί να κάνει άπαντες να ονειρευτούν ξανά μεγάλα πράγματα και νέες κορυφές. Όχι ότι έχει περάσει, δηλαδή, πολύς καιρός από το 7ο αστέρι, το οποίο είχε και τη σφραγίδα του Τούρκου τεχνικού.

Αλλά μια ενδεχόμενη επιστροφή του σπουδαίου Ζοτς στην άκρη του πράσινου πάγκου, θα είναι σίγουρα μια εξαιρετική βάση για την νέα πράσινη αντεπίθεση μετά τα δύο συνεχόμενα χαμένα πρωταθλήματα και τη φετινή μη παρουσία στο Final Four.

ΥΓ. Οι εικόνες που θέλουμε να βλέπουμε στα γήπεδα είναι αγκαλιές Χουάντσο Ερνανγκόμεθ – Σάσα Βεζένκοβ, όχι οι μπουνιές Ταϊρίκ Τζόουνς – Κέντρικ Ναν.