Το ψέμα του Αταμάν και η αλήθεια του Μπαρτζώκα

Το είπε το ψεματάκι του προχθές ο Εργκίν Αταμάν, αλλά πολύ το ευχαριστήθηκε, όπως και όλος ο Παναθηναϊκός…

Την παραμονή της αναμέτρησης στη Βαρκελώνη, ο Τούρκος προπονητής δήλωσε πως “δεν παίζουμε PlayStation“, αλλά προϊούσης της βραδιάς το μπάσκετ που μόστραραν οι Πράσινοι δεν απείχε πολύ από αυτό που μπορεί να παραγάγει η δημοφιλής κονσόλα!

Έτυχε (και συνάμα πέτυχε) μάλιστα αυτό το κυριαρχικό, ολοκληρωτικό και φαντασμαγορικό μπάσκετ να το παρουσιάσουν οι επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης όχι όπου κι όπου, αλλά σε ένα γήπεδο και κόντρα σε μια ομάδα που αιωρούνται ανάμεσα στο φετίχ και στο ταμπού.

Τα δάχτυλα του Αταμάν

Έτυχε επίσης του Αταμάν να τού… κάτσουν το ονειρώδες μπάσκετ και η ιστορική και εμβληματική νίκη όχι όπου κι όπου, αλλά στο Palau Blaugrana όπου ως προπονητής της Εφές αρεσκόταν να προβοκάρει τους Καταλανούς σηκώνοντας τα δυο δάχτυλα του για να τους υπενθυμίσει πόσα τρόπαια της Ευρωλίγκας έχει κατακτήσει…

Τότε ήταν δυο, πρόπερσι έγιναν τρία και –ποιος ξέρει- η καταμέτρησις μπορεί να συνεχίζεται… Τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα, αυτό το ματς δεν έπρεπε να διεξαχθεί χθες, αλλά τέσσερα βράδια αργότερα ώστε του Παναθηναϊκού να τού τριτώσει το καλό απέναντι στην εκ Βαρκελώνης ορμώμενη φιλενάδα του…

Ο Βράνκοβιτς, ο Διαμαντίδης και τα 13 χρόνια μοναξιάς

Στις 11 Απριλίου του 1996 στον τελικό του Final 4, στο Μπερσί των Παρισίων την έριξε στο καναβάτσο με 67-66 και ανέβηκε στον χρυσοποίκιλτο θρόνο για πρώτη φορά στα χρονικά του ελληνικού μπάσκετ, με ήρωα τον Στόγιαν Βράνκοβιτς που μπλόκαρε τον Xοσέ Αντόνιο Μοντέρο.

Το ημερολόγιο έγραφε πάλι 11 Απριλίου, του 2013, όταν σε μια άλλη εκδοχή του “Βάλ’ το αγόρι μου” ο Δημήτρης Διαμαντίδης ξέρανε τον Νέιτ Τζαγουάι που βγήκε σε μια κίνηση ανάμεσα σε hedge-out και αλλαγή στο σκριν και είδε τον ουρανό σφοντύλι.

Στο αμέσως επόμενο κλικ ο Στεφάν Λάσμε τάπωνε τον Χουάν Κάρλος Ναβάρο, στην εκπνοή ο Σαρούνας Γιαικέβιτσους έβλεπε την μπάλα να μην τού κάνει το χατίρι στο σουτ τριών
πόντων που βάρεσε και όταν ακούστηκε η κόρνα της λήξης γραφόταν-χωρίς κανείς να το υποψιάζεται-Ιστορία: μια ιστορία που έγινε ταμπού το οποίο ο Παναθηναϊκός καρτέραγε επί 13
συναπτά έτη για να το γκρεμίσει και να εξαγνίσει τις αμαρτίες του.

Ο στραγγαλισμός και τα… αρνιά

Εδέησε, μαθές, να το καταφέρει χθες το βράδυ έπειτα από 14 απανωτές ήττες, στραγγαλίζοντας τους Καταλανούς που δεν ήξεραν από πού θα τους έρθει κάθε φορά και δεν μπόρεσαν να εγείρουν καμία αντίσταση.

Το κατάφερε επίσης σε μια πολύ πιεστική και αγχωτική συγκυρία στο πλαίσιο της οποίας (μετά την ήττα από τη Χάποελ) λειτουργεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και ήδη
χθες εκτός από τα αγωνιστικά οφέλη αποκόμισε και τα ψυχολογικά που αποτυπώνονται από το γεγονός ότι έπειτα από καιρό σκαρφάλωσε πάνω από την κόκκινη διακεκομμένη γραμμή που διαχωρίζει τους αμνούς των playoffs από τα ερίφια των play-ins!

Πλησιάζει κιόλας το Πάσχα και ως εκ τούτου η κουβέντα για τα αρνιά καθίσταται επίκαιρη!

Βεβαίως η δουλειά δεν τελείωσε, διότι αύριο οι πράσινοι έχουν να επιλύσουν μια δύσκολη άσκηση στη Βαλένθια, ενώ θα ακολουθήσει ο εντός έδρας αγώνας με τον Ερυθρό Αστέρα τη μεθεπόμενη Παρασκευή όταν θα ξέρει στα σίγουρα πού θα κάτσει η μπίλια.

Τα ντεσιμπέλ στη Βαλένθια

Δεδομένου ότι ο Παναθηναϊκός κυριάρχησε από την αρχή, επέδειξε μια υπεροχή που οι οικοδεσπότες δεν αμφισβήτησαν ποτέ και προέβη σε ένα ηχηρό “statement”-όσο παράδοξο κι αν ακούγεται- το ματς δεν αντέχει σε μεγάλη ανάλυση και κριτική!

Οι Πράσινοι άρπαξαν εξαρχής τους οικοδεσπότες από τον λαιμό, τους στρίμωξαν στα σχοινιά, τους κατάφεραν αλλεπάλληλα γερά κτυπήματα, ανέβασαν τη διαφορά έως και
τους 31 πόντους και έκαναν τη δουλειά, όμορφα και παστρικά με τα ντεσιμπέλ από τη βροντώδη κραυγή τους να ταρακουνάνε ακόμη και τη νεότευκτη Roig Arena όπου θα εμφανιστούν αύριο.

Η εκδίκηση της… γυφτιάς

Την ίδια στιγμή στο Νέο Φάληρο, “χαρές, πανηγύρια, τηλεοράσεις” όπως έλεγε κάποτε ο Μανώλης Μαυρομάτης και να πώς η βραδιά εξελίχθηκε στην εκδίκηση της… γυφτιάς!

Το γράφω αυτό-με την ελπίδα ότι δεν θα βρω τον μπελά μου ελέω της αλληγορικής έκφρασης η οποία αποτελεί μέρος της ποπ κουλτούρας μας- διότι του Έλληνος ο μπασκετικός
τράχηλος έχει υπομείνει τον ισπανικό ζυγό που χθες τον αποτίναξε κατά τα δυο τρίτα: ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός βάρεσαν αλύπητα τη Ρεάλ και την Μπαρτσελόνα, αλλά στον αντίποδα στέκει η αιχμαλωσία που υπέστη η ΑΕΚ στην Μπανταλόνα, ενώ ο ΠΑΟΚ επιφυλάσσεται ενόψει της αποψινής δοκιμασίας του στη Μούρθια.

Η πυραυλάκατος του Ντόρσεϊ

Στις ακτές του Σαρωνικού, λοιπόν, χθες το βράδυ κατέπλευσε με τα σέα της και τα μέα της μια πυραυλάκατος ονόματι Τάιλερ Ντόρσεϊ!

Όσο γλαφυρό έως και γραφικό ακούγεται αυτό, τόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, καθόσον σε έναν αγώνα στον οποίο οι Πειραιώτες σμπαράλιασαν την άμυνα της Ρεάλ, ο λεγάμενος σκόραρε μέσα σε 28 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα 29 πόντους λιγότερους απ’ όσους έβαλε καθ’ όλη την περυσινή σεζόν!

Ο Ντόρσεϊ δεν έχει μόνο το χάρισμα του σκόρερ, αλλά και εκείνο που είναι περιζήτητο και μάλιστα το διαθέτει εις διπλούν: σκόρερ που δεν περιμένει να του φτιάξουν οι συμπαίκτες του ευκαιρίες μέσα από screens, αλλά τις δημιουργεί μόνος του με κάθε τρόπο, χάρη στην ικανότητα του στο pull up.

Το καπρίτσιο, ο εγωισμός και η χαρά του παιχνιδιού

Ενίοτε, όπως συνέβη και χθες τελεί κιόλας υπό καθεστώς… παραληρήματος και πάνω σε αυτό το κρεσέντο μπορεί να διαλύσει την αντίπαλη άμυνα ή τα… νεύρα του Γιώργου Μπαρτζώκα, ο οποίος πάντως διευκρίνισε προχθές ότι «εγώ δεν είμαι κάποιος τρελός ώστε να θέσω εκτός ομάδας τους σημαντικούς παίκτες για να κάνω το δικό μου καπρίτσιο ή για τον εγωισμό μου».

Την αλήθεια είπε ο προπονητής του Ολυμπιακού, έστω κι αν ο Ντόρσεϊ λόγω του παρορμητικού χαρακτήρα του (που πάντως εσχάτως βαίνει μειούμενος) δεν αποτελεί την επιτομή του διαχειρίσιμου και χειραγωγήσιμου παίκτη, αλλά μόνο και μόνο το χαμόγελο και το modus operandi του μέσα στο γήπεδο αποδεικνύουν ότι ο τύπος εκφράζει τη χαρά του παιχνιδιού.

Ο… ελέφαντας του Μπαρτζώκα

Ο Μπαρτζώκας έχει πει και άλλη μια αλήθεια: εκτιμά και αγαπά, λέει, κάθε νίκη και επειδή αυτές οι νίκες σωρεύονται και πιθανότατα θα διατηρήσουν τον Ολυμπιακό στο Νο 1 τρέφει τα ίδια αισθήματα και για την πρώτη θέση στην κανονική περίοδο, και από εκεί και πέρα, ό,τι βρέξει, ας κατεβάσει…

H “Que sera, sera, whatever will be, will be“, όπως το τραγουδούσε η Ντόρις Ντέι στην ταινία “Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά”.

Ο Μπαρτζώκας ανήκει σε αυτή τη συνομοταξία: είναι ένας προπονητής που γνωρίζει πολλά και αυτό εμμέσως πλην σαφώς το υπενθυμίζει όταν χρειάζεται να σχολιάσει το ζήτημα που κάνει τζιζ… Και όταν νιώθει πως πρέπει να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας!