Το πρώτο Κονέ

Μετά από δυο πολύ διαφορετικά 0-0 με Πορτογάλους και Νιγηριανούς, η Εθνική μας στη Νέα Υόρκη κόντρα στη Βολιβία χρειάζονταν, κυρίως για ψυχολογικούς λόγους, και να σκοράρει και να κερδίσει: δεν είχε κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο μέσα στο 2014 και δεν θα έπρεπε να πάει στη Βραζιλία μεταφέροντας ένα αρνητικό σερί.

Γενικώς οι ομοσπονδιακοί, όταν προετοιμάζουν ομάδες για τελικά μεγάλων διοργανώσεων, συνηθίζουν να κρατούν για το χατίρι των παικτών τους το θεωρητικά ευκολότερο φιλικό παιχνίδι για το τέλος.

Η Βολιβία, που τερμάτισε προτελευταία στη ζώνη των προκριματικών του μουντιάλ των ομάδων της Λατινικής Αμερικής, ήταν κυρίως η ποδοσφαιρική απεικόνιση του γνωστού παραμυθιού στο οποίο πρωταγωνιστεί η Χιονάτη και οι επτά νάνοι: στο ρόλο της Χιονάτης ο κάπως ψηλότερος από του υπόλοιπους τίμιος σέντερ φορ Μάρτιν και στο ρόλο των νάνων καμιά δεκαπενταριά υποψήφιοι για όσκαρ δεύτερου ρόλου.

Απέναντι σε αυτή την ταξιαρχία των κοντορεβιθούληδων ο Σάντος επανέφερε στην αρχική ενδεκάδα πολλούς από τους βασικούς του, που με τη Νιγηρία κράτησε στον πάγκο.

Επέστρεψαν στο βασικό σχήμα οι Καρνέζης, Τοροσίδης, Χολέμπας, Κατσουράνης, Μανιάτης, Σαμαράς και Σαλπιγγίδης και μαζί με το κεντρικό αμυντικό δίδυμο που έπαιξε με τη Νιγηρία (Μόρας – Μανωλάς) και τους Κονέ και Γκέκα ξεκίνησαν το ματς με στόχο να βρουν γρήγορα ένα γκολ, πριν ξεκινήσουν συζητήσεις για κατάρες και επιθετικές αφλογιστίες.

Το βρήκε πολύ γρήγορα ο Παναγιώτης Κονέ, που σκόραρε με κεφαλιά στο 21΄ μετά από γλυκιά σέντρα του Σαλπιγγίδη κι αφού προηγουμένως ο Γκέκας είχε σε δυο περιπτώσεις αστοχήσει. Ήταν το πρώτο γκολ του Κονέ στην μικρή ιστορία του στην εθνική και η ομάδα το πανηγύρισε όλη μαζί ως κάτι ξεχωριστό.

Ο Κονέ ήταν ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της χθεσινής Εθνικής, αφού είχε μεν καλή παρουσία ο ίδιος, πλην όμως ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε έφερε ένα είδος τακτικής ανισορροπίας που πιστεύω πως προβλημάτισε το Σάντος. Θεωρητικά στο 4-3-3 του Πορτογάλου ο Κονέ έπαιζε σε θέση μέσα αριστερά στη μεσαία γραμμή, με τον Κατσουράνη μπροστά από την άμυνα και τον Μανιάτη μέσα δεξιά.

Ουσιαστικά όμως ο Κονέ αγωνίστηκε πιο πολύ σαν κρυφός κυνηγός (με έφεση μάλιστα να βγαίνει πολύ και στ’ αριστερά) παρά σαν μέσος. Ο τρόπος παιγνιδιού του άσσου της Μπολόνια στάθηκε αιτία να έχει συχνά στην επίθεση η εθνική μας ένα έξτρα παίκτη: ο Κονέ όταν πήρε τη μπάλα με μέτωπο στην αντίπαλη εστία έβγαλε και μερικές ωραίες αντεπιθέσεις με πάσες κυρίως στο Σαμαρά.

Από την άλλη, η απουσία του από τη μεσαία γραμμή, ειδικά μετά τα πρώτα είκοσι λεπτά όταν και η εθνική μας σταμάτησε να πρεσάρει, είχε ως αποτέλεσμα οι Βολιβιανοί να γυρίσουν αρκετά τη μπάλα, να δυσκολέψουν την ανάπτυξη της Εθνικής και να γίνουν και απειλητικοί – πράγμα που στο πρώτο εικοσάλεπτο ουδείς μπορούσε να φανταστεί: δεν αρκούσε το τρέξιμο του Μανιάτη να γεμίσει όλους τους χώρους.

Η Εθνική μας είχε επίσης ένα καλό πρώτο δεκαπεντάλεπτο και στο δεύτερο ημίχρονο, όταν και πάλι με όπλο το πρέσινγκ και τα ξεδιπλώματα από τα αριστερά, έφτιαξε φάσεις και πέτυχε κι ένα δεύτερο γκολ με κεφαλιά – σπεσιαλιτέ του Κατσουράνη έπειτα από κόρνερ του Χολέμπας.

Πιθανότατα μάλιστα να έδινε διαστάσεις θριάμβου στη νίκη της, αν η Βολιβία δεν μείωνε στο 70΄ με ένα σουτ του που εκτίμησε λάθος ο Καρνέζης. Μετά το γκολ αυτό, οι αναπληρωματικοί του Σάντος, από τους οποίους ξεχώρισε αυτή τη φορά κυρίως ο Καραγκούνης, χρησιμοποίησαν όλη τους την κυνικότητα για να κρατήσουν τη νίκη παίζοντας κυρίως οριζόντιο ποδόσφαιρο: στο τελευταίο φιλικό πριν την έναρξη του μουντιάλ η νίκη ήταν κάτι σημαντικό.

Αντίθετα από τα δυο προηγούμενα ματς, όπου οι αναπληρωματικοί έδωσαν κάτι παραπάνω, νομίζω ότι αυτή τη φορά ο Σάντος πρέπει να έμεινε ευχαριστημένος από τη συμπεριφορά του σκόρερ Κονέ, αλλά και κάποιων έμπειρων της αποστολής. Ο Κατσουράνης τα έκανε όλα: μοίρασε το παιγνίδι, πέτυχε γκολ, έκοψε παίζοντας μπροστά από την άμυνα, αγωνίστηκε σαν στόπερ για είκοσι λεπτά στο τέλος κι έκανε ακόμα κι ένα μεγάλο λάθος στο 58΄- λάθος που ο Βολιβιανός Μπομπ Φασολάκης Αρσε δεν εκμεταλλεύτηκε.

Ο Μόρας, που βοήθησε και στην κυκλοφορία της μπάλας δείχνει έτοιμος για βασική ενδεκάδα – είτε είναι εντάξει ο Παπασταθόπουλος, είτε όχι: δεν αποκλείω να βρεθεί κόντρα στην Κολομβία και δίπλα του. Ο Χολέμπας, που είχε προβληματίσει με την Πορτογαλία, έκανε ένα πολύ καλό ματς: ο «Γερμανός» σε αυτή την ομάδα είναι κλειδί και επιθετικά.

Καλός ήταν, επιτέλους, και ο Γιώργος Σαμαράς: μοίρασε τελικές πάσες, έφτιαξε φάσεις, συνεργάστηκε με τον Κονέ, ξεχώρισε. Αν βρεθεί ένας τρόπος να μην φθείρεται πολύ ανασταλτικά τρέχοντας άχρηστα χιλιόμετρα θα είναι προσεχώς και καλύτερος.

Κοντά σε αυτούς και οι Τοροσίδης, Μανιάτης, Μανωλάς και Σαλπιγγίδης: όλοι τους περισσότερο γενναιόψυχοι παρά δημιουργικοί.

Παρά τη νίκη στην εκτέλεση υπήρξε πάντως πάλι πρόβλημα. Ο Γκέκας είναι κινητικός, αλλά ένα σκαλάκι κάτω από τα στάνταρ της απόδοσής του – δεν έχει και ρέντα, αφού χθες έχασε δυο – τρία γκολ που δεν χάνονται.

Ο Μήτρογλου δεν τροφοδοτήθηκε, αλλά έμοιαζε πάλι λίγο βαρύς: οι οκτώ μέρες μέχρι το ματς με την Κολομβία θα είναι για αυτόν κυρίως κρίσιμες. Με αυτόν μέτριο θα προκύψουν πάλι συζητήσεις για επιθετικά προβλήματα. Ομάδες σαν τη Βολιβία δεν έχει στο μουντιάλ…