Το πρωτάθλημα Έλληνας θα το πάρει
Ο Κώστας Καίσαρης μπαίνει στα χωράφια του μπάσκετ. Πέρα από τον Γιώργο Μπαρτζώκα βάζει στο ζύγι τους προπονητές του μπάσκετ σε σχέση μ' αυτούς στο ποδόσφαιρο: τον Άγγελο Αναστασιάδη που μιλάει με την Παναγία και τον Γιώργο Δώνη που αν υπήρχε τεχνική ποινή στο ποδόσφαιρο οι αντίπαλες ομάδες θα βάραγαν κάθε παιχνίδι τριάντα φάουλ.
Μπάσκετ δεν ξέρω. Ξέρω όμως πολύ καλά ότι οι επιτυχίες στον αθλητισμό σε υψηλό επίπεδο ποτέ δεν είναι τυχαίες ή συγκυριακές. Με δεδομένο, λοιπόν, ότι από την Κυριακή το βράδυ όταν τελείωσε το ματς στο Λονδίνο όλα έχουν γραφτεί και ειπωθεί, τι μπορεί να παρατηρήσει κάποιος “άσχετος”;
Καταρχήν την ευκολία στις δύο νίκες. Και επί της ΤΣΣΚΑ στην Παρασκευή και επί της Ρεάλ την Κυριακή. Επιστράτευσα τη μνήμη μου και δεν θυμήθηκα ανάλογες περιπτώσεις. Ομαδάρες είχε κατά καιρούς ο Παναθηναϊκός, με παικταράδες σαν τον Ντομινίκ και τον Μποντιρόγκα. Οι τελικοί, όμως, κρινόντουσαν κατά κανόνα στον πόντο. Με ιδρώτα και αίμα. Άλλοι και με φωνές, είτε από εδώ, είτε από εκεί για τη διαιτησία. Κι επειδή όπως είπαμε δεν τα ξέρω καλά ρώτησα: “συμβαίνει συχνά σε τελικό να πέφτει κατοστάρα”; Η απάντηση ήταν “όχι”.
Αυτή η κατά κράτος ανωτερότητα του Ολυμπιακού του Ολυμπιακού σε ημιτελικό και τελικό κι απέναντι μάλιστα σε ομάδες με μεγαλύτερα μπάτζετ δείχνει πόσο υψηλό επίπεδο απόδοσης έφτασε. Ποιος είναι οι δυνατότητες του και ποιες οι προοπτικές αυτής της ομάδας. Που πήρε τον περσινό τελικό στον πόντο με την ΤΣΣΚΑ και φέτος με την ίδια ομάδα έκανε περίπατο.
Με τον Μπαρτζώκα να είναι ο πρώτος Έλληνας προπονητής που πατάει στην κορυφή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Κι εκεί, λοιπόν, είναι που προκύπτει ένα γενικότερο ζήτημα σχετικά με το μπάσκετ: η εξέλιξη των Ελλήνων προπονητών. Μετά τον Γκάλη βγαίνουν παίκτες. Βγήκε σχεδόν αμέσως η φουρνιά του Παπαλουκά (που την Κυριακή σταμάτησε) και στη συνέχεια η φουρνιά του Σπανούλη.
Οι προπονητές άργησαν αλλά…
….η εξέλιξη τους τα τελευταία χρόνια είναι εντυπωσιακή: ο Κατσικάρης στην Μπιλμπάο και στην εθνική Ρωσίας. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης στη Λιμόζ και στην Εθνική Κίνας. Είχε προηγηθεί ο Ζούρος στη Ζαλγκίρις και στην Εφές. Ο Σφαιρόπουλος που είναι τώρα στον Πανιώνιο ήταν πέρσι βοηθός στην ΤΣΣΚΑ. Ο Φλεβαράκης στη Γερμανία, όπως και ο Χριστόπουλος και μάλιστα στη Μπάγερν Μονάχου. Ο Αλεξανδρής (ο Βαγγέλης κι όχι ο Αλέκος του ποδοσφαίρου) πήγε στην εθνική Ιορδανίας, ενώ κι άλλοιι προπονητές δουλεύουν σε μικρές ευρωπαϊκές ομάδες.
Ο Πεδουλάκης έχει αναλάβει το βαρύ και δύσκολο φορτίο να ξαναφτιάξει από την αρχή τον Παναθηναϊκό σε μια ομάδα που έχει βάλει τη σφραγίδα του ένας Ομπράντοβιτς. Και ήδη έχει σηκώσει το κύπελλο Ελλάδος στον τελικό κόντρα στον Ολυμπιακό. Όλες αυτές οι περιπτώσεις δείχνουν τη γενικότερο άνοδο του επιπέδου του μπάσκετ στην Ελλάδα. Πέρα από το ταλέντο των παικτών, όπως στην περίπτωση του πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακού, υπάρχουν και ικανοί Έλληνες προπονητές.
Άκουγα τον Μπαρτζώκα να μιλάει την Κυριακή το βράδυ μετά τον τελικό και να χειρίζεται άψογα όχι μόνο την ελληνική γλώσσα, αλλά και σε πολύ καλό βαθμό και τα εγγλέζικα. Αυτονόητα, βέβαια, είναι όλα αυτά. Όχι μόνο για προπονητές που δουλεύουν σε υψηλό επίπεδο, αλλά και σε αυοτύς που ξεκινάνε την καριέρα τους από τις ομάδες της ΕΣΚΑ. Άλλωστε όλοι που προαναφέραμε σχεδόν οι προπονητές του μπάσκετ ήταν για πολλά χρόνια βοηθοί.
Κι έχεις απέναντι τους προπονητές του ποδοσφαίρου: τον Άγγελο Αναστασιάδη που μιλάει με την Παναγία και ζητάει τη βοήθεια του Πνευματικού του για να του πει σε ποια ομάδα πρέπει να δουλέψει. Τον Γιώργο Δώνη που έχει παίξει μπάλα στην Αγγλία και φιλοδοξεί να κάνει διεθνή καριέρα να χοροπηδάει σαν το κατσίκι και να πλακώνεται με το παραμικρό με τους διαιτητές. Τον καλτ Σούλη Παπαδόπουλο που έσωσε τον Άρη.
Δεν υποτιμάς την προσπάθεια και τη δουλειά τους. Ο κάθε επαγγελματίας, άλλωστε, έχει ταβάνι. Συγκεκριμένες δυνατότητες. Η ”φτώχεια΄όμως του Έλληνα προπονητή ποδοσφαίρου είναι δεδομένη.
Τα τελευταία χρόνια…
…έχει βγει ο Σάκης Τσιώλης, ενώ εφέτος έκανε την θετική έκπληξη με τον ΠΑΣ Γιάννινα ο Γ. Χριστόπουλος. Η διαφορά του επιπέδου, λοιπόν, σε σχέση με το μπάσκετ είναι τεράστια.
Εφέτος λόγω της κρίσης η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων της Σούπερλιγκ επέλεξε Έλληνες προπονητές. Και στη συνέχεια μετά από κάθε απόλυση Έλληνας ήταν η επόμενη επιλογή. Για λόγους οικονομίας και μόνο. Επειδή είναι φθηνοί. Με τους περισσότερους να είναι εμπειρικοί, χωρίς ιδιαίτερη παιδεία. Στο μπάσκετ αντίθετα η πρόοδος των Ελλήνων προπονητών είναι εμφανής. Κάπως έτσι ήρθε η ώα να σηκώσει για πρώτη φορά την Ευρωλίγκα Έλληνας προπονητής. Όπως Έλληνας θα είναι ο προπονητής που θα σηκώσει και την κούπα για το ελληνικό πρωτάθλημα.