Το ποδόσφαιρο που θα νικούσε ούτως ή άλλως και ο Κάμπος της… ΑΕΚ

Η μεγαλύτερη έκπληξη του μεγάλου τελικού δεν ήταν το ότι η Άρσεναλ κατάφερε να τον φτάσει στα πέναλτι ενώ υπήρξαν στιγμές μέσα στον αγώνα που θα μπορούσαν να της δώσουν τεράστιο προβάδισμα και ακόμη και το κύπελλο από την κανονική διάρκεια.

Η μεγαλύτερη έκπληξη για μένα τουλάχιστον ήταν τα ελληνικά social media και όχι μόνο! Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε η ομάδα του Αρτέτα για την στρατηγική και την τακτική που επέλεξε για να αντιμετωπίσει μια ομάδα που τις δύο τελευταίες σεζόν μοιάζει εξωγήινη στα φινάλε τους, ήταν μια έκπληξη, ακόμη και για όσους είναι προετοιμασμένοι να ακούσουν ή να διαβάσουν τα πάντα.

Διαβάζοντας μετά το τέλος του τρομερού αγώνα, που δικαίωσε την αλλαγή ώρας φτάνοντας χρονικά όπου μπορούσε να φτάσει, νόμιζα πως η Άρσεναλ ήταν ότι χειρότερο έχει περάσει από τελικό στην ιστορία του Champions League. H καημένη η Ίντερ που πέρυσι έφαγε πέντε χωρίς να προλάβει να κάνει κιχ δεν κατηγορήθηκε τόσο πολύ για… καταστροφή του τελικού παρότι πολύς κόσμος μπορεί να βγήκε… βόλτα από το ημίχρονο.

Η Άρσεναλ, που το σχέδιο της δικαιώθηκε σχεδόν απόλυτα, ώστε να καταφέρει να αγγίξει το τρόπαιο αντιμετωπίστηκε σαν εχθρός του ποδοσφαίρου. Και η ήττα της στο τελευταίο πέναλτι ως νίκη του αθλήματος. Λες και ο τελικός της κορυφαίας διοργάνωσης, ο μεγαλύτερος αγώνας της σεζόν είναι αγώνας επίδειξης όπου παίζουν ποδοσφαιρικοί… Χάρλεμς με μόνο στόχο να ψυχαγωγήσουν το κοινό.

Η θρυλική φράση που σχεδόν όλοι έχουμε πει κάποια στιγμή, ότι τους τελικούς δεν τους παίζεις αλλά τους κερδίζεις, ξεχάστηκε. Τα γράφω όλα αυτά όχι ως οπαδός της Άρσεναλ που ποτέ δεν ήμουν. Την Παρί ανυπομονούσα κι εγώ να δω το Σάββατο μαγεμένος από τον τελικό του Μονάχου και να πω την αλήθεια το ευχαριστήθηκα και το Σάββατο για άλλους λόγους και υπό άλλες αγωνιστικές συνθήκες.

Όμως και να έχανε η Παρί πάλι νίκη του ποδοσφαίρου θα ήταν. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο και για αυτό και είναι μοναδικό. Επειδή δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Όχι μόνο η καλύτερη ομάδα της σεζόν ή γενικά αλλά ούτε καν ο καλύτερος στον αγώνα που παρακολουθείς. Πόσες φορές έχει συμβεί και πόσες θα συμβεί ακόμη. Απέναντι σε μια Παρί που τακτικά, τεχνικά και αθλητικά είναι η καλύτερη ομάδα του κόσμου τα τελευταία δύο χρόνια η Άρσεναλ άγγιξε τον θρίαμβο.

Και χθες το απόγευμα επέστρεψε νικημένη στο Λονδίνο και την περίμεναν 1.500.000 άνθρωποι! Γιατί όπως και οι τυχεροί που ήταν στο “Φέρεντς Πούσκας” είδαν όλους τους παίκτες να τα δίνουν όλα μέχρι την τελευταία ανάσα. Μέχρι το τελευταίο πέναλτι. Εκεί λύγισαν από την ομάδα που πέρυσι έβαλε πέντε στην Ίντερ και φέτος πέντε στη Μπάγερν. Προφανώς αυτοί είναι λιγότερο… απαιτητικοί!

Εκτός από το μάθημα που έδωσε η Άρσεναλ δείχνοντας πως ακόμη και αυτή η Παρί παίζεται σε αυτό το μαγικό πράγμα που λέγεται ποδόσφαιρο, μάθημα αλλά και παράδειγμα αποτελεί και η ίδια η ομάδα του Παρισιού. Το πως κατάφερε αδειάζοντας από σούπερ σταρ, χάνοντας στο τέλος και τον καλύτερο παίκτη της που για πολλούς είναι ο καλύτερος του κόσμου και ρίχνοντας το μπάτζετ της έγινε σχεδόν ανίκητη από ομάδα που πάντα στο Champions League έβρισκε τρόπο να χάνει κι ας ήταν η πλουσιότερη με τα μεγαλύτερα αστέρια.

Με έναν τεχνικό διευθυντή που κρυβόταν πίσω από τα δύο πρωταθλήματα που έχασε η Παρί στα χρόνια της παντοκρατορίας της στο γαλλικό πρωτάθλημα και με έναν προπονητή που έχει πάει το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο στο επόμενο επίπεδο που θα αργήσει να βρει μιμητές γιατί ακόμη αποκρυπτογραφείται…

Επειδή το ποδόσφαιρο του Ενρίκε είναι ακόμη μακρινό όνειρο και για τους περισσότερους άπιαστο ας δούμε λίγο το στρατηγικό σχέδιο του Κάμπος, που το βράδυ του Σαββάτου χοροπήδαγε μπροστά στο πέταλο μαζί με τον Ισπανό προπονητή και τον εκπρόσωπο των ιδιοκτητών από το Κατάρ. Μια εντελώς αντιεμπορική φυσιογνωμία που απέδειξε πως η γνώση και η επιστημονική προσέγγιση μπορούν να φέρουν την ευτυχία που δεν φέρνουν τα απεριόριστα χρήματα.

Βλέποντας την Παρί να παίζει ποδόσφαιρο όπως δεν έχει παίξει κανείς μέχρι σήμερα ένα πράγμα καταλαβαίνεις. Πως το σχέδιο δεν βασίζεται στους καλύτερους, αλλά στους πιο ταιριαστούς μεταξύ τους. Το ποδόσφαιρο είναι των 11, ποτέ του ενός. Που βέβαια είναι τρομερά υψηλού επιπέδου ποδοσφαιριστές γιατί είπαμε πως σταμάτησαν οι τρελές αλλά μιλάμε για ομάδα που έχει κάθε χρόνο στόχο το Champions League.

Ακόμη κι ο Μαραντόνα που ήταν μόνος για τον οποίο λεγόταν πως κέρδιζε μόνος του ήταν ο πρώτος που πάντα έβαζε ο ίδιος όλους τους συμπαίκτες του στην πρώτη γραμμή μαζί του. Επειδή έτσι ήταν ως άνθρωπος αλλά κι επειδή ήξερε. Πως το ποδόσφαιρο βασίζεται στους 11.

Το παζλ της Παρί είναι τέλειο. Φαίνεται με γυμνό μάτι πως δεν υπάρχει τίποτα περιττό, τίποτα μη ταιριαστό. Δεν είναι καλοί παίκτες που προσπαθεί ο προπονητής να τους χωρέσει αλλά οι καλύτεροι σε κάθε θέση για αυτό που θέλει να παίξει η ομάδα. Και κάθε χρόνο τα κομμάτια που προστίθενται είναι λίγα. Και απολύτως ταιριαστά. Πίσω από όλα αυτά είναι το ποδοσφαιρικό μυαλό του Λουίς Κάμπος. Κι αν αυτό που βλέπουμε στο γήπεδο είναι δύσκολο να αντιγραφεί και σίγουρα είναι για λίγους, το σχέδιο του Κάμπος που το έχει εφαρμόσει με επιτυχία και σε ομάδες πολύ φτωχότερες από την Παρί είναι εκεί.

Αρκεί κάποιος να έχει το μυαλό, την γνώση και βέβαια την υπομονή να το εφαρμόσει.

Στην Ελλάδα, αν υπάρχει κάτι που να πλησιάζει αυτές τις αρχές, είναι το σχέδιο του Ριμπάλτα στην ΑΕΚ που αναμένεται και πρέπει να τελειοποιηθεί στην τρέχουσα μεταγραφική περίοδο. Βασισμένο βέβαια στα δεδομένα της ΑΕΚ και στις οικονομικές της δυνατότητες. Με παίκτες όπου το πρώτο κριτήριο μαζί με την ποιότητα είναι η συμβατότητα. Το είδαμε με τον Ρέλβας, τον Πενράις κι ας μην έχει βγει 100%, τον Μαρίν, Γιόβιτς και πάνω από όλους τον Βάργκα.

Υπάρχει τόσο μεγάλη εμμονή με τον συμβατό παίκτη που όταν μια μεταγραφή δεν γίνεται για οποιοδήποτε λόγο τότε όπως φάνηκε και με τον φορ πέρυσι το καλοκαίρι και με τον χαφ τον Γενάρη προτιμάει να μην έρθει κανείς. Μέχρι να έρθει ο ιδανικός όπως ο Βάργκα που ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε η ΑΕΚ για να πάρει το πρωτάθλημα. Έρχονται οι επόμενοι. Για την League Phase. Του Champions League. Aλλα πάνω από όλα για το κυνήγι του repeat. Γιατί την συνταγή που πέτυχε δεν την αγγίζεις…