Το πήρε περίπατο με προβληματική ομάδα
Λίγες μέρες μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος ο Αντώνης Τσιράκης γράφει για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που έπαιζε χωρίς αντίπαλο φέτος στην Αγγλία, που κατέρριψε ρεκόρ και κυνήγησε μερικά ακόμα και που μεταμορφώθηκε στη διάρκεια της σεζόν έχοντας ένα ρόστερ με εμφανείς ελλείψεις.
Ένα από τα πιο εύκολα πρωταθλήματα επί εποχής Σερ Άλεξ Φέργκιουσον πανηγύρισε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αυτή τη χρονιά, η οποία έφτασε τα 20 στην ιστορία της.
Η σεζόν άρχισε πολύ προβληματικά με τους “κόκκινους διαβόλους” να έχουν χάσει εκτός των άλλων και το πρωτάθλημα και μάλιστα όχι από έναν παραδοσιακό διεκδικητή του τίτλου αλλά από τη Μάντσεστερ Σίτι, την άλλη ομάδα της πόλης, η οποία για πολλά χρόνια ζούσε στη σκιά τους. Η κατάσταση ήταν αναμφίβολα πρωτόγνωρη για την ομάδα του Σκωτσέζου, όμως, η απάντησή της ήταν αποστομωτική.
Από το καλοκαίρι η Γιουνάιτεντ πήρε το πρώτο ντέρμπι και έδειξε τις διαθέσεις της. Ο λόγος για τη μεταγραφή του Ρόμπιν φαν Πέρσι, κίνηση ματ όπως αποδείχτηκε. Οι “πολίτες” ενδιαφέρονταν, επίσης, για τον Ολλανδό αλλά η αδυναμία τους να πουλήσουν γρήγορα κάποιον επιθετικό τους κόστισε σε συνδυασμό με τη νέα πολιτική μείωσης των εξόδων.
Προσωπικά δε θεωρούσα πως ο Φαν Πέρσι θα μπορούσε από μόνος του να δώσει το πρωτάθλημα στη Γιουνάιτεντ, μία ομάδα με μεγάλες αδυναμίες στο χώρο της μεσαίας γραμμής και αμυντικά προβλήματα. Ωστόσο, τα πάντα ήρθαν διαφορετικά όχι τόσο γιατί ο Ολλανδός έκανε και πάλι όργια όπως πέρυσι με την Άρσεναλ, αλλά γιατί δε βρέθηκε αντίπαλος ν’ ακολουθήσει την ομάδα του Φέργκιουσον.
Αν έβλεπε κανείς το πρώτο παιχνίδι της χρονιάς με την Έβερτον θα καταλάβαινε πως η σεζόν μόνο εύκολη δε θα είναι για τη Γιουνάιτεντ. Το σκορ ήταν κολακευτικό (ήττα με 1-0) για μία ομάδα που είχε τεράστια προβλήματα κι αναγκαζόταν να παίξει με δεξί μπακ τον Αντόνιο Βαλέντσια και στόπερ τον Μάικλ Κάρικ, που αδυνατούσε να κερδίσει μία μονομαχία από τον εντυπωσιακό -εκείνη τη μέρα- Μαρουάν Φελαϊνί.
Η άμυνα συνέχισε να είναι προβληματική, αφού Νεμάνια Βίντιτς και Ρίο Φέρντιναντ δεν μπορούσαν να παίξουν μαζί λόγω των συχνών τραυματισμών, ενώ οι απουσίες εξακολουθούσαν να είναι πολλές. Ωστόσο, η ικανότητά της να σκοράρει με ευκολία, το μέταλλο που έχει ως ομάδα και κάποιοι εξωγενείς παράγοντες της έδωσαν τη δυνατότητα να σταθεί στα πόδια της, να πάει στο ντέρμπι του Μάντσεστερ με +3 και να τελειώσει επί της ουσίας εκεί το πρωτάθλημα. Το διπλό στο “Έτιχαντ” ήταν το αποτέλεσμα που επί της ουσίας έκανε πρωταθλητές τους παίκτες του Φέργκι, οι οποίοι με την ψυχολογία που είχαν στη συνέχεια δεν έχαναν με τίποτα.
Επιπλέον, ήταν το ματς στο οποίο ο καθένας κατάλαβε τη διαφορά των δύο ομάδων. Από τη μία η Γιουνάιτεντ μπήκε δυνατά και έδειξε πως ήθελε να πάρει το παιχνίδι λες και ήταν εκείνη που κυνηγούσε, ενώ η Σίτι παρουσίασε εντελώς διαφορετική εικόνα. Ακόμα κι όταν έβγαλε την ποιότητά της στο γήπεδο και επωφελήθηκε από κάποια σφυρίγματα δεν μπόρεσε να αποτρέψει την ήττα. Η φάση του γκολ του Φαν Πέρσι, όταν ο Σαμίρ Νασρί αποφασίζει προκλητικά αδιάφορα να απλώσει το πόδι του, αντικατοπτρίζει τη νοοτροπία πολλών παικτών των “πολιτών”, οι οποίοι ήταν μπλαζέ σε μεγάλο μέρος της σεζόν και δεν καίγονταν όπως εκείνοι της Γιουνάιτεντ.
Η ομάδα που αγκομαχούσε τις πρώτες αγωνιστικές μετατράπηκε σε μηχανή νικών στη συνέχεια και έφτασε τις 25 νίκες σε 30 αγωνιστικές, κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ κανείς άλλος στην ιστορία της πρώτης κατηγορίας. Η Γιουνάιτεντ άρχισε να παίρνει πολλά παιχνίδια με χαρακτηριστική ευκολία επειδή οι παίκτες πίστευαν στους εαυτούς τους κι επειδή έβγαζαν στους αντιπάλους τους πως ό,τι κι αν γίνει θα βρουν τον τρόπο να νικήσουν. Παράλληλα, το άγχος όλο και απομακρυνόταν καθώς η διαφορά αυξανόταν.
Στο τελευταίο, σημαντικό ρόλο έπαιξε και η ανυπαρξία ανταγωνιστή. Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι έκανε ό,τι μπορούσε για να διαλύσει την πρωταθλήτρια Μάντσεστερ Σίτι, την ομάδα με το καλύτερο υλικό στην Πρέμιερ Λιγκ, με αδικαιολόγητες αλλαγές τόσο προσώπων όσο και συστημάτων, ενώ η Τσέλσι από την πλευρά της αυτοκτόνησε. Ο Ρομάν Αμπράμοβιτς εμπιστεύτηκε λανθασμένα τον Ρομπέρτο Ντι Ματέο και στη συνέχεια έκανε μία εξίσου κακή επιλογή, αφού η έλευση του Ράφα Μπενίτεθ διατάραξε την ηρεμία της ομάδας και ως έναν βαθμό και τις σχέσεις στα αποδυτήρια.
Με τους δύο βασικούς ανταγωνιστές να έχουν τόσα προβλήματα και τη Γιουνάιτεντ να παίρνει συνεχώς δύναμη από τις αδυναμίες τους ο περίπατος ήταν φυσιολογικός. Παρά τα μεσοαμυντικά κενά τα οποία φάνηκαν και στην Ευρώπη οι “κόκκινοι διάβολοι” παρουσιάστηκαν πιο σοβαροί από κάθε άλλη ομάδα της Premier League και πανηγύρισαν το πιο εύκολο πρωτάθλημά τους από το 2000. Ωστόσο, η διαφορά είναι πως τότε ο Φέργκιουσον είχε δημιουργήσει μία ομαδάρα, που έναν χρόνο πριν είχε σαρώσει κάθε τίτλο, ενώ φέτος το εγχείρημά του ήταν πιο δύσκολο.
Εκτός των άλλων θα πρέπει κανείς να αναλογιστεί πως η Γιουνάιτεντ πήρε πρωτάθλημα έχοντας σε μεγάλο μέρος της χρονιάς εκτός τον Σίνζι Καγκάβα, έναν πολύ καλό παίκτη τον οποίο ενσωμάτωσε στο δυναμικό της το καλοκαίρι, ενώ δεν πήρε πολλά και από τον Γουέιν Ρούνεϊ. Η σεζόν άρχισε με μεγάλη ένταση μεταξύ του Άγγλου και του Φέργκιουσον, ενώ αυτή επανήλθε μετά τον αποκλεισμό από τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Champions League.
Όλα αυτά τα προβλήματα, όμως, δίνουν ακόμα μεγαλύτερη αξία στο επίτευγμα της Γιουνάιτεντ, η οποία έδειξε για μία ακόμη φορά πως με αυτό το winning spirit που έχει είναι ικανή για τα πάντα στην Αγγλία. Έφτασε, μάλιστα, μία ανάσα από το απόλυτο ρεκόρ της Premier League, κάτι που δε θα μπορέσει να πετύχει μετά την ισοπαλία με την Άρσεναλ (σ.σ. τους 96 βαθμούς με τους οποίους τελείωσε η Τσέλσι το 2006).
Συνολικά αυτό το πρωτάθλημα δε χάρισε πολλές καλές στιγμές ώστε να τις θυμούνται οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ μετά από κάποια χρόνια, όμως, δεδομένα οι τελευταίοι θα έχουν στο μυαλό τους ότι αυτό το πρωτάθλημα ήταν ένα από τα πιο γλυκά όχι μόνο γιατί η απάντηση στους “φασαριώζους γείτονες” ήταν ηχηρή, όχι μόνο γιατί ήταν το 20ο και η Γιουνάιτεντ έγινε η πρώτη που μπαίνει σε αυτή τη δεκάδα πρωταθλημάτων στην Αγγλία, αλλά και γιατί αποκτήθηκε με μεγάλη ευκολία σε μία χρονιά που οι δυσκολίες ήταν αρκετές.