Το λες κι ένα από τα πιο… ξεκούραστα διπλά του Ολυμπιακού αυτό στη Μασσαλία

Σε ό,τι κατάσταση κι αν βρίσκεται η ιδιόρρυθμη Μαρσέιγ δεν είναι εύκολο για καμία ελληνική ομάδα να νικήσει μέσα στο Βελοντρόμ, μία από τις πιο βαριές γαλλικές φανέλες. Θέλει ικανότητα, πλάνο, σοβαρότητα, πειθαρχία, ισορροπία, συνοχή, μαχητικότητα και θέληση προκειμένου να εκμεταλλευτείς ότι η Ολιμπίκ βρίσκεται στα κάτω της και να περάσεις από αυτή την… εχθρική έδρα.

Ο Ολυμπιακός είχε όλα τα παραπάνω σε περίσσιο βαθμό και δικαίως επιστρέφει στον Πειραιά, έχοντας στις αποσκευές του ένα τρίποντο, που στην πορεία μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό για την απευθείας πρόκριση στους 16 του Europa League.

Σε κάθε περίπτωση, όταν ξεκινάς με το 2×2 κι έχεις στην επόμενη εξάδα αγώνων, να παίξεις μεταξύ άλλων με τη Σπάρτα Πράγας (εντός), με την Τορένσε (εντός) και την Τσέλιε (εκτός), δεν μπορείς παρά να στοχεύεις στην πρώτη οκτάδα της League Phase.

Φυσικά, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να κάτσει κάπου η στραβή, διότι τίποτα στην Ευρώπη δεν είναι απλό. Ασφαλώς υπάρχουν και δύσκολα ματς (Μίλαν, Ρεν, Χοφενχάιμ), ωστόσο η εκκίνηση του Ολυμπιακού του δίνει κάθε δικαίωμα να πιστεύει ότι μπορεί να φτάσει σε τέτοια συγκομιδή, που θα τον κάνει να γλιτώσει τον ενδιάμεσο γύρο.

Όλα αυτά βέβαια, είναι ακόμη μακρινά. Η ουσία για τον Ολυμπιακό αυτή τη στιγμή είναι ότι κερδίζει, ότι χτίζει σερί, ότι τονώνει την αυτοπεποίθησή του και κυρίως ότι δείχνει να πιστεύει στη μέθοδο και τη δουλειά του νέου προπονητή, αφήνοντας πλέον οριστικά πίσω του τη μαυρίλα, των πρώτων δύο εβδομάδων του Σεπτεμβρίου, όταν πήρε τη δύσκολη απόφαση να χωρίσει τους δρόμους του με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.

Το σημείο αναφοράς και η προσαρμογή του Ιμανόλ

Ο Ιμανόλ, μετά το πρώτο σοκ, στο παιχνίδι με τον ΟΦΗ, προσαρμόστηκε πολύ γρήγορα στις απαιτήσεις που έχει ένας οργανισμός όπως ο Ολυμπιακός, που κάθε ήττα μπορεί να φέρει την… καταστροφή. Προφανώς, συνειδητοποίησε ότι δεν γίνεται να αλλάξει τα πάντα από τη μία στιγμή στην άλλη και κατάλαβε πως το καλύτερο φάρμακο για να γιατρέψει τις πληγές και να δουλέψει με ηρεμία είναι οι νίκες.

Οι νίκες ακόμη και με μισό μηδέν. Οταν περάσουν οι μήνες ελάχιστοι θα θυμούνται τα συνεχόμενα 1-0, οι πολλοί θα έχουν να λένε για το σερί. Και ο Ολυμπιακός μετράει πλέον τέσσερις διαδοχικές νίκες, οι τελευταίες τρεις με 1-0.

Ειδικά τα δύο πιο πρόσφατα ματς με Παναθηναϊκό και Μαρσέιγ έχουν ως κοινό παρονομαστή τις αμυντικές επιδόσεις του Ολυμπιακού, που κράτησε τους πράσινους στα 0.45 xGoals και τους Μασσαλούς στα 0.89. Με σημείο αναφοράς το εξαιρετικά ταιριαστό και φορμαρισμένο δίδυμο Ρέτσος – Πιρόλα στους στόπερ, οι ερυθρόλευκοι έβγαλαν αμυντικά σχεδόν με άριστα δύο πολύ απαιτητικά παιχνίδια.

Το εντυπωσιακό βέβαια της υπόθεσης, είναι ότι ο Ολυμπιακός το έκανε αυτό, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να υποφέρει. Η Μαρσέιγ, ως πληγωμένο θηρίο, που μετρούσε 5 σερί ήττες, πριν κερδίσει την Τρουά, ήθελε απεγνωσμένα να κολλήσει μία 2η νίκη για να νιώσει ότι όντως γυρίζει ο τροχός. Ο Ολυμπιακός όμως, ήταν μελετημένος, δεν παρασύρθηκε από τον γαλλικό ρυθμό, έλεγξε το τέμπο, είχε την απαραίτητη ψυχραιμία στις λίγες ζόρικες στιγμές που πέρασε, δεν επέτρεψε να πάρει φωτιά το γήπεδο και άρχισε να παίζει με την εύθραυστη ψυχολογία των Μασσαλών, που έχουν ένα πολύ πιεστικό κοινό.

Ναι, η Μαρσέιγ, ως γηπεδούχους και με την ορμή της έδρας, είχε 33 επαφές στην αντίπαλη περιοχή, τριπλάσιες από εκείνες του Ολυμπιακού. Οι στιγμές ωστόσο που βρήκε ποιοτικές εκτελέσεις δεν ήταν περισσότερες από τρεις. Μία στο πρώτο μέρος, με τον Αμπνταλά στο 37′, έπειτα από μία απρόσεκτη πάσα του Ρέτσου. Η διπλή καλή στιγμή στο 66′ με τους Γουεά και Παϊσάο, που αντέδρασε άψογα ο Ορτέγκα και η επικίνδυνη επέλαση του Αρίτ στο 71′.

Κάπου εκεί, η Μαρσέιγ έσβησε. Δεν είχε άλλες δυνάμεις για να απειλήσει ουσιαστικά τον Ολυμπιακό. Ο Ιμανόλ εξάλλου έκανε καίριες παρεμβάσεις από τον πάγκο με την είσοδο των Φρόιλερ και Φορτούνη, που έδωσαν ακόμη μεγαλύτερη ηρεμία. Περνώντας τον Τικνιζιάν, προστάτευσε τον Μπρούνο, που είχε δεχθεί κάρτα και δυσκολεύτηκε στο πρώτο τέταρτο του β’ μέρους. Και έβαλε και τον Γκονσάλες στη θέση του Γιάρεμτσουκ, όταν κουράστηκε ο Ουκρανός, για να κρατήσει απασχολημένη την αντίπαλη άμυνα.

Αν υπήρχε και ο Μπέιλι ή ο Ρόκα (είναι εκτός ευρωπαϊκής λίστας ο Ισπανός), ο Ιμανόλ θα μπορούσε να φέρει από τον πάγκο κι έναν παίκτη αντί του Ζέλσον για να ψάξει σε κάποια μετάβαση ένα 2ο γκολ, καθώς οι ενέργειες του Πορτογάλου ήταν κατά κανόνα ημιτελείς, παρότι η Μαρσέιγ είχε πάρει ρίσκα, ανέβασε τις γραμμές κι έδωσε δικαιώματα στην κόντρα.

Ο Ολυμπιακός πάντως, έκανε τη δουλειά του μια χαρά με πρωταγωνιστή τον Έσε, που υπέγραψε ακόμη μία μεγάλη ευρωπαϊκή βραδιά, μετά από εκείνες με την Αστον Βίλα και τον Άγιαξ. Ο Αργεντινός χαφ σκόραρε, κατάπιε χιλιόμετρα και υπενθύμισε ότι η παρουσία του κρίνεται απαραίτητη δίπλα στους Φρόιλερ και Πουέρτα, καθώς δεν βγαίνει μία σεζόν με 50+ παιχνίδια, βασιζόμενος μόνο σε δύο χαφ.

Συμπερασματικά λοιπόν, οι ερυθρόλευκοι έφτασαν ίσως σε ένα από τα πιο… ξεκούραστα διπλά τους στην Ευρώπη, χωρίς άγχος, χωρίς πίεση, χωρίς δράματα.

Ένα διπλό, που πανηγυρίστηκε δικαίως έντονα από τον Ιμανόλ, καθώς για 2ο σερί ματς παρουσίασε μία ομάδα που είχε ξεκάθαρη στόχευση και ήταν απόλυτα έτοιμη πνευματικά να διαχειριστεί όσες δυσκολίες της παρουσιάστηκαν.