Το γιγάντιο και το ψαγμένο…

Αναρωτιόμουν τριγυρίζοντας από χθες βράδυ στους δρόμους και τα σοκάκια της Λισσαβόνας, πού θα πήγαινα βόλτα τους παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης ή της Ατλέτικο για να ξεσκάσουν πριν τον τελικό – πράγμα που τον τελευταίο καιρό συνηθίζεται ως αντίδοτο στο στρες. Υπάρχουν κάμποσα μέρη σε αυτή την παράξενη πόλη γεμάτα συμβολισμούς. Το τημ της Ατλέτικο, επειδή τρία χρόνια υπό την καθοδήγηση του Σιμεόνε συνεχώς ανεβαίνει θα το πήγαινα μάλλον σε αυτό που οι ντόπιοι αποκαλούν «Ελεβαντόρ Ντε σαντα Ζουστα»:

Πρόκειται για ένα τεράστιο ασανσέρ που σου δίνει τη δυνατότητα να ανεβείς από το κέντρο στο Μπάιρο Αλτο που είναι ένα από τα πιο όμορφα μέρη της πόλης. Εκεί υπάρχει το ιστορικό καφέ Braziliana που λειτουργεί υπό βραζιλιάνικη διεύθυνση – o Ισπανός στα χαρτιά, αλλά πάντα Βραζιλιάνος στην ψυχή Ντιέγκο Κόστα, θα ευχαριστιόταν να δει πατριωτάκια του, είμαι βέβαιος. Τους παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης θα τους πήγαινα μάλλον σε μια από τις κεντρικές πλατείες – ίσως στη μεγαλύτερη αυτή που αποκαλείται «πλατεία της ανακατάληψης» για να θυμίζει την κάποτε ανακατάληψη που έκαναν στην πόλη τους οι Πορτογάλοι όταν κι αυτή έπεσε στα χέρια των Μαυριτανών.

Το πλακόστρωτο της πλατείας, έργο που μαρτυρά μια τυπική αρχιτεκτονική των Πορτογάλων, έχει κάτι της το ψυχεδελικό: είναι ασπρόμαυρο σαν μωσαϊκό και νομίζεις ότι ξαφνικά η πλατεία γεμίζει σκαλάκια και υψώματα. Ψυχεδελική ήταν και η σεζόν της Ρεάλ – η έλλειψη σταθερότητας και τα θεαματικά πάνω και κάτω της δυσκολεύουν να εκτιμήσεις πόσο καλή αλήθεια είναι. Φυσικά στην Πόλη υπάρχουν κι άλλα πολλά που ταιριάζουν στις ομάδες. Μια βόλτα της Ατλέτικο στο Μοναστήρι των Ιερονυμιστών και στον τάφο του Βάσκο ντε Γκάμα θα θύμιζε σε όλους ότι ο Σιμεόνε στο φινάλε είναι ένας ακόμα θαλασσοπόρος, που απλά μας ήρθε από την άλλη πλευρά. Μια υποχρεωτική επίσκεψη των παικτών της Ρεάλ στον Πύργο του Μπέλεμ, στην ακρόπολη της πόλης, θα τους θύμιζε ότι παίζουν για μια Βασίλισσα: το στρίμωγμά τους στα στενά σκαλιά θα ήταν και διδακτικό – στο Ρονάλντο και στους υπόλοιπους κάποιος πρέπει να θυμίσει ότι η κορυφή δεν είναι ποτέ απλή υπόθεση.

Η πόλη φυσικά περιμένει τους Πορτογάλους της και η είδηση ότι ο Πέπε τέθηκε εκτός σκόρπισε είναι αλήθεια μια σχετική απογοήτευση. Οι Πορτογάλοι φιλοξενούν τον τελικό γιορτάζοντας τα εκατό χρόνια της ομοσπονδίας τους και θα ήθελαν εδώ και τον Πέπε, δίπλα φυσικά στο Ρονάλντο, που περιττό να πω ότι αν και δεν υπήρξε ποτέ παίκτης της Μπενφίκα πρέπει να νοιώθει ότι επιστρέφει σπίτι του. Για την ώρα στις πορτογαλικές εφημερίδες περισσότερες αναφορές υπήρξαν στις δικές του δηλώσεις και κυρίως στη διαβεβαίωσή του ότι είναι καλά και θα αγωνιστεί, παρά σε οτιδήποτε άλλο είχε να κάνει με τον τελικό. Περιμένοντας τη συνέντευξη τύπου στην οποία μάλλον θα ξεκαθαριστούν κάμποσα από τα μυστήρια, ακούγεται ολοένα και περισσότερο ότι μπορεί να δούμε τον Κεντίρα στο γήπεδο αντί του Ιγιαραμέντι, ενώ από την άλλη δεδομένη μοιάζει μόνο η απουσία του Αρντά: με τον Κόστα ποτέ δεν ξέρεις τι ακριβώς συμβαίνει.

Στη Λισσαβόνα δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει ευρωεκλογές πέρα από κάποιες ελάχιστες αφίσες του CDU που διαβεβαιώνει ότι είναι με το λαό και τη χώρα. Η πόλη έχει παραδοθεί στους ανθρώπους της UEFA όσο καμία άλλη – μιλάω για τα είκοσι και βάλε τελευταία χρόνια που είμαι αυτόπτης μάρτυρας τέτοιων τελικών. Η πρόοδος που γίνεται κάθε χρόνο στο πρόγραμμα των παράλληλων εκδηλώσεων είναι εντυπωσιακή. Κάποτε το ότι υπήρχε τελικός το καταλάβαινες μόνο αν πλησίαζες το γήπεδο στο οποίο διεξάγονταν: στη Λισσαβόνα νοιώθεις ότι δεν υπάρχει καμία άλλη επικαιρότητα. Σήμερα είναι στο πρόγραμμα ο τελικός του Τσάμπιονς λιγκ των γυναικών κι όλοι περιμένουν μια επικράτηση της Βόλφμπουργκ, αλλά κι αυτό ακόμα το ματς είναι μια λεπτομέρεια μπροστά στα παρά πολλά άλλα που συναντάς.

Εντυπωσιακότερη πρόοδος αυτή που έχει γίνει σε αυτό που ονομάζεται «Μουσείο της UEFA». Φέτος μπορεί να δει κανείς όχι μόνο τις κλασσικές φώτο με τα πανηγύρια των θριαμβευτών στους τελικούς, αλλά και εκατόν πενήντα αποκλειστικές φωτογραφίες από το ξεκίνημα της ιστορίας του κυπέλλου πρωταθλητριών μέχρι σήμερα καθώς και μια ειδική μόστρα με θέμα τον Εουζέμπιο. Κυρίως για πρώτη φορά υπάρχουν ιστορικά αντικείμενα των τελικών: το δεξί παπούτσι που φορούσε ο Μέσι στον τελικό του Λονδίνου, η μπάλα που έστειλε στα δύχτια ο Ζιντάν στο Χάμπτεν Πάρκ, οι κάρτες του Τζίτζι Κολίνα υπογεγραμμένες από τον ίδιο, η φανέλα του Εουζέμπιο στον πρώτο δικό του τελικό, τα γάντια του Ντουκαντάμ κτλ. Εντυπωσιακό και το ότι μπαίνοντας βλέπεις στη σειρά τη μια μετά την άλλη τις φανέλες των αρχηγών των 32 ομάδων που φέτος πρωταγωνίστησαν. Ναι, είναι μάρκετινγκ, αφού όλα γίνονται με σκοπό να φύγεις φορτωμένος με αναμνηστικά, αλλά πολύ υψηλής ποιότητας.

Ο καιρός είναι θεότρελος, ψιλοβρέχει και βγάζει ήλιο ταυτόχρανα. Η πόλη είναι έτοιμη να υποδεχτεί πάνω από εκατό χιλιάδες ισπανούς που αναμένονται με ή χωρίς εισιτήριο. Ελληνες φέτος υπάρχουν πιο λίγοι από ποτέ: τα ξενοδοχεία για όποιον αποφάσισε να ρθει τον τελευταίο μήνα, έχουν εξωφρενικές τιμές. Μαθαίνω και χαίρομαι ότι θα εκπροσωπηθεί το κλαμπ οπαδών της Ρεάλ της Αθήνας, που φέρει το όνομα του αδικοχαμένου φίλου Χαράλαμπου Τσιριμωνάκη.

Η πόλη είναι κατά τα άλλα γενικά φθηνή, σίγουρα φθηνότερη από την Αθήνα. Είναι λίγο παράξενη αφού συνδυάζει κάτι της από γιγαντισμό (τα αξιοθέατα του Μπελέμ είναι όλα γιγάντια – με μεγαλύτερο το «Μοναστήρι των Ιερονιμιτών» που έχει διαστάσεις Αγιάs Σοφιάς), αλλά το κέντρο έχει πολύ σοκάκι και είναι γεμάτη γωνίες με ιστορίες που λατρεύουν οι εστέτ και που μπορεί να έχουν να κάνουν με θαλασσοπόρους, βασιλιάδες, επαναστάτες και δικτάτορες: μου λέγαν ότι όταν κάποιος στους προηγούμενους αιώνες έριχνε τους βασιλιάδες έβαφε τα κτίρια του κέντρου ροζ κι όταν αυτοί γύριζαν τους ξανάδιναν το κίτρινο χρώμα τους.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με τις ομάδες που περιμένουμε: και για τις δυο μπορεί κανείς να διηγείται ιστορίες. Η Ρεάλ είναι γιγάντια, η Ατλέτικο αρέσει στους ψαγμένους….