Το “γαμώ το” του Ολυμπιακού
Οι Πειραιώτες εξαγνίσθηκαν και λυτρώθηκαν και ο Βασίλης Σκουντής σχολιάζει την εκστατική φάση του Γιώργου Μπαρτζώκα και το “Εύρηκα” του Εβάν Φουρνιέ.
Εάν όντως ο Εβάν Φουρνιέ μερικές φορές βαριέται και διαλέγει, λέει, αγώνες, τότε σπολλάτη του…
Σπολλάτη του γιατί διάλεξε τον αγώνα που έπρεπε και κατόπιν τούτου μπορεί κι ελόγου του να σηκώσει το βλέμμα του ψηλά και να αναφωνήσει, έμπλεος συγκίνησης και κατάνυξης, “Νυν απολύοις τον δούλον Σου, Κύριε”!
Αστειεύομαι, αλλά, ως γνωστόν, ενίοτε η πλάκα δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα η οποία στην προκειμένη περίπτωση, για τον Ολυμπιακό, ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της απλής ευτυχίας…
Ό,τι συνέβη απόψε συνιστά την επιτομή του εξορκισμού των δαιμόνων, της ανακούφισης, του εξαγνισμού, της λύτρωσης και δεν συμμαζεύεται…
Συγχωρέθηκαν τα πεθαμένα του!
Είναι, με απλά, λίγα και αγοραία λόγια, το “γαμώ το”, για τα έξι απανωτά χαμένα Final 4, με αποτέλεσμα του Ολυμπιακού να του συγχωρεθούν τα πεθαμένα του…
Συγχωρέθηκαν μονομιάς και συλλήβδην οι παίκτες και οι προπονητές που κυνήγησαν την κούπα, αλλά αισθάνθηκαν πως αυτή αποτελούσε μια χίμαιρα που ολοένα ξεγλίστραγε από τα χέρια τους: το 2015 στη Μαδρίτη, το 2017 στην Κωνσταντινούπολη, το 2022 στο Βελιγράδι, το 2023 στο Κάουνας, το 2024 στο Βερολίνο και το 2025 στο Άμπου Ντάμπι, οι Πειραιώτες πέρασαν απ’ όλες τις φάσεις και υπέμειναν των παθών τους τον τάραχον, αλλά «basta cosi», όπως λένε και στη γλώσσα του Σέρτζιο Σκαριόλο…
Η προσευχή του Φελίζ και το ξόρκι του Πίτερς
Αυτό το ως εδώ και μη παρέκει έτεινε πάλι να εξελιχθεί σε εφιάλτη, όταν-με το σκορ στο 88-85 και ενώ απέμεναν 17 δευτερόλεπτα για το φινάλε, ο Αντρές Φελίζ εκτέλεσε ένα τρίποντο που ήταν σκέτη προσευχή!
Ήταν η προσευχή των Μαδριλένων για την ισοφάριση, αλλά και το ξόρκι των Πειραιωτών: ο Πανάγαθος δεν εισάκουσε την προσευχή της Ρεάλ, στο επόμενο κλικ ο Αλεκ Πίτερς γράπωσε το αμυντικό ριμπάουντ και όπλα τα υπόλοιπα έγιναν πλέον Ιστορία.
Παρεμπιπτόντως, στην ισπανική γλώσσα Feliz σημαίνει ευτυχής, αλλά η τύχη τον παρέκαμψε και άγγιξε τους Πειραιώτες αποφασίζοντας να τους απαλύνει τους πρότερους πόνους και να επουλώσει τις ανοικτές πληγές τους…
Οι σφιγμένες γροθιές στην εξέδρα
Ο Φουρνιέ είναι το πρόσωπο της βραδιάς και ο πρωτοσέλιδος ήρωας, άλλωστε καθάρισε την μπουγάδα με κάμποσα… πλυσίματα που τα έκανε κυριολεκτικώς στο χέρι!
Είναι όμως στ’ αλήθεια αυτός ο ήρωας ή μήπως ο ρόλος αυτός ανήκει σε εκείνον που φόραγε μαύρα, αλλά νισάφι πια με τα… πένθη: τον Γιώργο Μπαρτζώκα εννοώ, η αντίδραση του οποίου την ώρα που ο Άλεκ Πίτερς κλείδωνε τον θρίαμβο με τις 2/2 βολές, είναι η απόλυτη εικόνα όχι απλώς μιας βραδιάς, ούτε καν μιας χρονιάς, αλλά μιας ολάκερης εξαετίας!
Την ώρα που ο Πίτερς γράφει τον διθυραμβικό επίλογο αποδεικνύοντας κιόλας (και στα δυο ματς του Final 4) πως δεν εμπίπτει στην κατηγορία «μηδέν οξέα και ελαφρά μουσική», ο Μπαρτζώκας στρέφει το βλέμμα και το κορμί του προς την εξέδρα και σηκώνει τις σφιγμένες γροθιές του δίνοντας το σύνθημα του γλεντιού που κι ο ίδιος στωικά το καρτέραγε από εκείνο το βράδυ της 12ης Μαΐου στο Λονδίνο…
Το “London Calling” του Σάσα και η έκσταση του Μπαρτζώκα
Τότε ηχούσε το “London Calling”, που χθες το ανέσυρε από το σεντούκι της Ιστορίας ο Σάσα Βεζένκοβ και το έκανε σύνθημα στην μπλούζα με την οποία εμφανίσθηκε στο Telekom Center Athens, μοστράροντας σε αυτό το κολάζ και τη φάτσα του λεγάμενου…
Του προπονητή του(ς) ντε!
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο Μπαρτζώκας βίωνε άλλη μια αδιανόητη εμπειρία που είμαι βέβαιος πως δεν θα διαλάθει ποτέ της μνήμης του…
Το να τον σηκώνουν στα χέρια τιμής ένεκεν οι φίλαθλοι είναι αναμενόμενο…
Το να τον σηκώνουν στα χέρια οι παίκτες είναι φυσιολογικό…
Αλλά το να τον σηκώνουν στα χέρια οι… χαρίεντες και αγλαοί πρόεδροι ε, διάβολε, αυτό ξεπερνάει τη φαντασία!
Ανάγκα και Θεοί πείθονται
Ο Μπαρζώκας δεδικαίωται καθ’ όλα, έστω κι αν είδε τον Ολυμπιακό να ενθρονίζεται μέσα από μια αγωνιστική διαδικασία και ένα στιλ που ενδεχομένως δεν τα ενστερνίζεται, αλλά, διάβολε, ανάγκα και Θεοί πείθονται!
Στο κάτω κάτω της γραφής, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ούτως ειπείν, η νίκη του Ολυμπιακού και η αναρρίχηση στο θρόνο αγιάζουν τις μεθόδους που αναγκάσθηκε να μηχανευθεί ο προπονητής του για να αναχαιτίσει μια ομάδα (Ρεάλ Μαδρίτης), η οποία παρεμπιπτόντως αναγκάζει όλο τον κόσμο να υποκλιθεί ενώπιον της…
Είδε κι απόειδε ο Μπαρτζώκας με το small ball της Ρεάλ και τον αριστουργηματικό τρόπο με τον οποίο άνοιγε το γήπεδο και έβαζε διαρκώς δύσκολες ασκήσεις στην ομάδα του και το πήρε απόφαση…
“Αποθανέτω η ψυχή μου μετά τον αλλοφύλων”!
Τα ρέστα και το τρίπτυχο
Απέσυρε τον Νίκολα Μιλουτίνοβ, είχε ήδη παρκάρει τον Τάιλερ Ντόρσι και έπαιξε τα ρέστα του με τον Κόρι Τζόσεφ και στη συνέχεια τον Τόμας Γουόκαπ, τον Άλεκ Πίτερς, τον Σάσα Βεζένκοβ , τον Ταιρίκ Τζόουνς και τον Εβάν Φουρνιέ σε ρόλο πασπαρτού!
Με αυτό το σχήμα, ο Ολυμπιακός βρήκε περισσότερη ισορροπία, ένιωσε περισσότερο ασφαλής, ανταποκρίθηκε στις ιδιάζουσες συνθήκες της άμυνας με αλλαγές, σκόραρε καθοριστικά καλάθια (όπως το turn around του Πίτερς για το 80-77), έβαλε τις βολές και όταν ακούστηκε η κόρνα της λήξης επιβεβαιώθηκε το τρίπτυχο που διέθετε και το οποίο περιέγραψε λίγη ώρα αργότερα ο Φουρνιέ στη συνέντευξη Τύπου…
«Ήμασταν ανθεκτικοί και σκληροί και μείναμε μαζί ως την τελευταία στιγμή».
Αυτό ακριβώς, ούτε γράμμα, ούτε κεραία παραπάνω…
Το να στέκεται κάποιος τα νούμερα δεν βγάζει πλέον νόημα και είναι κιόλας μάταιο: όντως το να έχει ο Ολυμπιακός 16 ασίστ για 17 λάθη ασφαλώς δεν είναι εμπίπτει στο «Bartzokas Basketball», όπως επίσης αντίκειται στη φύση και στις παγιωμένες συνήθειες του το κακό spacing, ο συνωστισμός παικτών σε απόσταση μισού μέτρου, η φτώχεια στις έξτρα πάσες και πάει λέγοντας…
Αλλά, το έγραψα και παραπάνω: τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, οπότε πάμε παρακάτω…
Τα αισθήματα και ο τοίχος
Παρακάτω βρίσκονται ξανά ο Φουρνιέ και ο Μπαρτζώκας…
Λουσμένος στη σαμπάνια και στα κομφετί ο (διάδοχος του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις ως MVP του Final 4) Γάλλος σούπερ σταρ είπε ότι «για χάρη του Μπαρτζώκα θα περνούσα ακόμη και μέσα από τοίχο»!
Δεν αμφιβάλλω, καθόσον αυτή η δήλωση μέσα στην υπερβολή που ενέχει, έχει επαναληφθεί στο παρελθόν με διαφορετική διατύπωση: ο Φουρνιέ είναι ένας συναισθηματικός παίκτης που λέει και γράφει στις αναρτήσεις του, αυτό το οποίο αισθάνεται…
Τούτου δοθέντος, αφού από την πρώτη στιγμή της άφιξης του αναζητούσε πότε μπουγάτσα, πότε βιβλιοπωλείο, πότε σουβλάκι, πότε τρίγωνα Πανοράματος, πότε κομμωτήριο, πότε το ένα, πότε το άλλο, εντέλει (θαρρώ πως) βρήκε το πιο ανεκτίμητο αγαθό…
Τον προπονητή (του)!