Το ανησυχητικό για τον Παναθηναϊκό είναι ότι δεν μπορούσε να αμυνθεί αποτελεσματικά

Η λήξη του παιχνιδιού απέναντι στην ΤΣΣΚΑ 1948 βρήκε τον “ωμό” στον δημόσιο λόγο του Τζέικομπ Νίστρουπ να εξωτερικεύει τα δύο βασικά παράπονά του: τον προβλημάτισε και το γεγονός ότι η ομάδα του δεν εκμεταλλεύτηκε την υπεροχή της στο πρώτο ημίωρο του αγώνα, όταν και δημιούργησε τις πιο προνομιακές καταστάσεις μπροστά από την αντίπαλη εστία, και το γεγονός ότι είδε τον Παναθηναϊκό “ανοιχτό στις αντεπιθέσεις των αντιπάλων”, όπως επανέλαβε δύο φορές.

Οι αριθμοί ενισχύουν αυτή τη διαπίστωση. Παρότι ο Παναθηναϊκός είχε το 69% της κατοχής και ολοκλήρωσε 637 πάσες έναντι 279 της ΤΣΣΚΑ, επέτρεψε στους Βούλγαρους να δημιουργήσουν ευκαιρίες συνολικής αξίας 1,62 xGoals, να επιχειρήσουν 19 τελικές προσπάθειες, οι 11 από αυτές μέσα από την περιοχή, και να δημιουργήσουν δύο μεγάλες ευκαιρίες.

Το πρώτο είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε μια καινούργια ομάδα, η οποία βρίσκεται ακόμη στη φάση της κατανόησης των αρχών του προπονητή για την επιθετική ανάπτυξη και στην περίοδο που οι ποδοσφαιριστές γνωρίζουν ο ένας το παιχνίδι του άλλου και χτίζουν τη γνωστική ικανότητά τους για το μέλλον. Η δεύτερη διαπίστωση όμως είναι πολύ ανησυχητική.

Αφενός επειδή ο Παναθηναϊκός ήξερε ότι αυτό το παιχνίδι του ζητά να προσέξει πολύ τη δομή του πίσω από την μπάλα, απέναντι σε μια ομάδα που αμύνεται με βάθος και ψάχνει τους χώρους στην κόντρα επίθεση. Και αφετέρου επειδή ο Παναθηναϊκός είναι μέχρι εδώ, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, μια ομάδα που δυσκολεύεται να αμυνθεί σε ανοιχτούς χώρους επειδή δεν έχει ποδοσφαιριστές με αυτά τα χαρακτηριστικά.

Με άλλα λόγια, στο παράδειγμα της μεγαλύτερης ευκαιρίας που δημιούργησε η ΤΣΣΚΑ στο β’ ημίχρονο, στο 58’ με τον Ρούσεφ κρύβεται όλο το πρόβλημα της ομάδας του Νίστρουπ: με τον Παναθηναϊκό ψηλά, τον Τσάπρα ψηλά και την πλευρά του ακάλυπτη, ο Καμαρά και ο Τσιριβέγια αδυνατούν να εμποδίσουν την πάσα ή να κάνουν φάουλ, ενώ αμύνονται δύο εναντίον ενός επιτιθέμενου. Αυτή είναι μια φάση που δείχνει σε μεγέθυνση τις βασικές ελλείψεις του Παναθηναϊκού για το παιχνίδι που θέλει να κάνει ο Νίστρουπ. Και δεν ήταν μια μεμονωμένη στιγμή.

Παρότι η ΤΣΣΚΑ κράτησε την μπάλα μόλις στο 31% του αγώνα, οι μεταβάσεις της παρήγαγαν ευκαιρίες αξίας 1,62 xGoals, γεγονός που δείχνει ότι κάθε φορά που έβρισκε χώρο γινόταν πραγματικά απειλητική. Ο Παναθηναϊκός τοποθετημένος ψηλά, χωρίς να διαθέτει έναν χαφ με τη σκληράδα και την ένταση που να του αυξάνει τις πιθανότητες να σταματήσει ή να καθυστερήσει την ανάπτυξη μιας κόντρας, και χωρίς να διαθέτει έναν αμυντικό με την ταχύτητα και την εκρηκτικότητα που θα τον βοηθούσε να αμυνθεί σε επιθέσεις χώρου.

Οι υπόλοιπες αδυναμίες που έδειξε ο Παναθηναϊκός σε αυτό το ματς είναι αντιμετωπίσιμες. Η κατοχή του Παναθηναϊκού ήταν καλή μέχρι το τελευταίο τρίτο, όμως δεν μετέτρεψε αυτή την εδαφική υπεροχή σε ανάλογη παραγωγή ποιοτικών ευκαιριών. Απέναντί του είχε μια καλά οργανωμένη άμυνα και, στις λίγες εβδομάδες που δουλεύει με τον νέο προπονητή, δεν έχει προλάβει να ωριμάσει τόσο ώστε να ανεβάζει με άνεση τον ρυθμό στην επιθετική ανάπτυξη και να βρίσκει πιο συχνά τις λύσεις για να εκτελεί από προνομιακές θέσεις.

Είναι χαρακτηριστικό ότι έφτασε 99 φορές στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου, ολοκλήρωσε εκεί 218 επιτυχημένες πάσες με ακρίβεια 83%, όμως κατάφερε να έχει μόλις 30 επαφές με την μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή. Η επίδοση είναι “φτωχή”, αλλά εξηγήσιμη αυτή την εποχή, ειδικά όταν απέναντι είναι μια ομάδα εξοικειωμένη σε αυτού του είδους το παιχνίδι – να αμύνεται βαθιά προστατεύοντας την επικίνδυνη ζώνη του τερέν και να επικρατεί στις περισσότερες μονομαχίες. Η ΤΣΣΚΑ κέρδισε το 54% των συνολικών μονομαχιών και το 59% των μονομαχιών στο έδαφος, στοιχεία που εξηγούν γιατί κατάφερε να περιορίσει την ποιότητα των τελικών προσπαθειών του Παναθηναϊκού, παρά την τόσο μεγάλη εδαφική πίεση που δέχθηκε.

Οι κακές τοποθετήσεις, που επέτρεψαν ευκαιρίες (ανάμεσα σε αυτές και το γκολ της ισοφάρισης), διορθώνονται. Το ίδιο και η έλλειψη συγχρονισμού και καλής συνεννόησης κατά την ολοκλήρωση των επιθέσεων. Παρά τις 637 πάσες, τις 567 εύστοχες και τα 2,05 xGoals, ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να μετατρέψει την κυκλοφορία της μπάλας σε περισσότερες καθαρές εκτελέσεις από προνομιακές θέσεις, κάτι που εξηγεί γιατί στο δεύτερο ημίχρονο έμεινε χωρίς μεγάλη ευκαιρία. Αυτό που δεν διορθώνεται με το υπάρχον έμψυχο δυναμικό είναι η απουσία έντασης στη μεσαία γραμμή και του συνδυασμού ταχύτητας και εκρηκτικότητας στο κέντρο της άμυνας. Αυτό διορθώνεται μόνο με μεταγραφές.

Όπως ήταν φυσιολογικό να συμβεί, ο Παναθηναϊκός του Νίστρουπ, στην εποχή που κάνει τα πρώτα του βήματα, στραβοπάτησε στον προβληματικό αγωνιστικό χώρο του ΟΑΚΑ. Το ανησυχητικό για τον Δανό προπονητή και το γκρουπ των ποδοσφαιριστών του είναι ότι δεν υπάρχει πολλή ψυχραιμία. Αυτό έδειξε η έλλειψη καθαρού μυαλού στη διάρκεια του β’ ημιχρόνου, που “υποχρέωσε” τον Παναθηναϊκό να μείνει χωρίς μεγάλη ευκαιρία. Αυτό έδειξαν και οι αποδοκιμασίες στο σφύριγμα της λήξης.

Ο Νίστρουπ ξέρει καλά ότι χρειάζεται αποτελέσματα. Το πρώτο που χρειάζεται είναι η πρόκριση, με όποιο τρόπο, στα playoffs του Conference League. Διότι διαφορετικά η αρχή του στον κουρασμένο και ανυπόμονο Παναθηναϊκό θα γίνει πιο δύσκολη.