Τη δική του νοοτροπία να αλλάξει

Να το πούμε με τη μία: Όταν κερδίζει ο Παναθηναϊκός, κερδίζει ο Γιάννης Αναστασίου. Που “δουλεύει πολύ στις προπονήσεις”, που “κάνει τις σωστές επιλογές” (με τον Κλωναρίδη, στο Βικελίδης) και τις “σωστές αλλαγές” (με τον Καρέλη στο ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινια).

Όταν δεν κερδίζει ο Παναθηναϊκός, φταίνε οι ποδοσφαιριστές. Που δεν έχουν σωστή συμπεριφορά και νοοτροπία, που τρώνε εύκολα γκολ από στημένες φάσεις. Άλλη μια μια παγκόσμια πατέντα αυτή. Όταν βάζουν με στημένα οι ελληνικές ομάδες, πρόκειται για φάσεις δουλεμένες στην προπόνηση και κατά συνέπεια θα πρέπει να αποδοθούν τα εύσημα στον προπονητή.

Όταν δέχονται γκολ στα στημένα πρόκειται για αδικαιολόγητη επιπολαιότητα των αμυντικών. Ξεφύγαμε όμως, Αν αφορούσαν όλα αυτά την αποκαλούμενη δημοσιογραφική αβάντα και μόνο, δεν θα υπήρχε λόγος συζήτησης. Στα καθήκοντα των δημοσιογράφων πλέον, και ειδικότερα των ρεπόρτερ, συμπεριλαμβάνεται και η στήριξη του προπονητή.

Νέα καμπάνα εν όψει για τον ΠΑΟ

Όταν μεθοδευμένα και στοχευμένα ο προπονητής, ύστερα από κάθε γκέλα στήνει στον τοίχο τους ποδοσφαιριστές, κάτι δεν πάει καλά. Ούτε ο Μουρίνιο να ήτανε ο Αναστασίου δεν θα είχε σηκώσει τόσο ψηλά τον αμανέ.

Σπεύδω, όμως, να διευκρινίσω για να μη παρεξηγηθώ. Η γενικότερη πορεία του Παναθηναϊκού, μέχρι τώρα στη σεζόν, είναι μια χαρά. Δεν θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Μιλάμε όχι για μια καινούργια ομάδα, αλλά για μια ομάδα χωρίς ταυτότητα. Που ψάχνει να τη βρει με νεαρούς Έλληνες ποδοσφαιριστές, οι οποίοι στερούνται παραστάσεων και εμπειρίας και ξένους που δεν έχουν την ποιότητα για να κάνουν τη διαφορά (αν εξαιρεθεί ο Μπεργκ).

Θα ήσουν άδικος, δηλαδή, αν είχες μεγαλύτερες απαιτήσεις απ΄αυτή τη συγκεκριμένη ομάδα. Αν και κάποια πράγματα, ειδικότερα στις μεταγραφικές επιλογές, θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα. Το ποδόσφαιρο, βέβαια, είναι ένας συνεχής πόλεμος. Παιχνίδι με παιχνίδι.

Δεν έχουν τα γράδα και την υποδομή

Ο Παναθηναϊκός, που είχε εντυπωσιάσει, τηρουμένων των αναλογιών, στο “Βικελίδης”, στο “Γ.Καμάρας” με τον Απόλλωνα ήταν να “μασάς και να φτύνεις”. Συμβαίνει αυτό στη μπάλα. Και πολύ περισσότερο σε ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός, που δεν έχουν τα γράδα αλλά και την υποδομή για την διάρκεια στην απόδοσή τους.

Ποιά ήταν η αντίδραση του κόουτς; Να στοχοποιήσει τους ποδοσφαιριστές του. Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Το έχει κάνει στη Νέα Σμύρνη με τον Πανιώνιο, όταν είχε φωτογραφήσει τον Μαρινάκη για το γκολ που είχε βάλει ο Κολοβός. Όπως είχε φωτογραφήσει τον Νάνο στο 1-1 με τη Βέροια, στη Λεωφόρο.

Στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό το παράκανε όταν τραβολογούσε κι έσπρωχνε τον Τριανταφυλλόπουλο. Όποιος φιλοδοξεί να κάνει τη δουλειά του προπονητή, ξέρει ότι νο 1 προαπαιτούμενο είναι να διαθέτει γερό στομάχι.

Σίγουρα αν είσαι προπονητής και βλέπεις την ομάδα σου να παίζει όπως ο Παναθηναϊκός, νευριάζεις. “Τρελαίνεσαι”. Δεν είναι όμως θέμα κακής νοοτροπίας, όπως θέλησε να περάσει ο Αναστασίου, για να βγάλει τις ευθύνες από πάνω του. Ότι τα παλιόπαιδα οι ποδοσφαιριστές καβαλήσανε το καλάμι και την είδαν βεντέτες. Δεν είναι όμως θέμα νοοτροπίας. Είναι θέμα δυνατοτήτων. Και επιλογών.

Μπήκαμε στον Δεκέμβριο και ο προπονητής του Παναθηναϊκού, ακόμη ψάχνεται για το κεντρικό δίδυμο. Για παρτενέρ του Σίντελφελντ, ξεκίνησε με τον Κουτρουμπή. Στη συνέχεια με τον Τριανταφυλλόπουλο, ακολούθως με τον Ρισβάνη, μετά επανέφερε τον Κουτρουμπή κι άκρη δεν μπορεί να βγει.

Όποιος ανακαλύψει άλλη ομάδα που ακόμη να πειραματίζεται με το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον. Δεν είναι όμως μόνο στους στόπερ τα πειράματα. Στη Ριζούπολη άλλαξε ο γκολκίπερ, ενώ συνεψείς είναι οι αλλαγές στην επίθεση. Μια Καρέλης, μια Κλωναρίδης, μια Ατζαγκούν, μια ο Αμπέιντ.

Δεν παίζει με Λεβαδειακό ο Πράνιτς

Μια ομάδα, που έτσι κι αλλιώς, είναι καινούργια, που δεν έχει ποιότητα, μπερδεύεται ακόμη περισσότερο με τους συνεχείς πειραματισμούς. Ούτε είναι θέμα νοοτροπίας του Πράνιτς. Όταν δηλαδή βάζεις ένα αριστερό μπακ, ή έστω αριστερό χαφ, να παίξει δια της βίας δεκάρι.

Πιο εύκολα στα δύσκολα

Και είναι απλό, βέβαια, για ποιο λόγο ο Παναθηναϊκός βγάζει καλύτερη εικόνα στα δύσκολα ματς. Όπως στα ντέρμπι με Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ. Γιατί είναι πιο εύκολο. Αντίθετα, είναι πιο δύσκολο να παίξεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας στα θεωρητικά εύκολα παιχνίδια, με μικρούς αντιπάλους. Δεν “διαλέγουν παιχνίδια” οι ποδοσφαιριστές όπως αναφέρει η συγκεκριμένη ελληνική κουταμάρα.

Απλά στα δύσκολα ματς, όταν μένει πίσω και βγαίνει στην κόντρα, η δουλειά είναι σχετικά πιο εύκολη. Τυχαίο είναι, δηλαδή, ότι ο Άρης έχει κάνει δυο διπλά, αλλά σε έξι ματς στο Βικελίδης δεν έχει κάνει σεφτέ;

Αυτό που έχει να κάνει λοιπόν ο Αναστασίου είναι να δουλέψει περισσότερο. Να καταλήξει, τέλος πάντων, σε ένα κεντρικό αμυντικό δίδυμο και να αποφασίσει ποιες θα είναι οι επιλογές του για τους ποδοσφαιριστές που θα πλαισιώνουν στην επίθεση τον Μπεργκ.

Με το να στοχοποιεί κάθε φορά τους ποδοσφαιριστές δεν έχει να κερδίσει τίποτα. Εκτός από όλα χάνει και την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Τη δική του νοοτροπία οφείλει να αλλάξει.