Θρησκευόμενοι αντίπαλοι

Το ότι ο Βαγγέλης αρπάζεται με το παραμικρό είναι γνωστό. Και δεν έχει να κάνει μόνο με το ποδόσφαιρο και τον Ολυμπιακό.

Αυτός είναι ο χαρακτήρας του εδώ και πολλά χρόνια. Διαβάζεις, λοιπόν, την αντίδραση της ΠΑΕ σχετικά με το επεισόδιο Κάρολ-Μανωλά.

Με τους κύκλους να θεωρούν τα δημοσιεύματα ψευδή και κακόβουλα και με στόχο να πλήξουν τον Ολυμπιακό. Ταυτόχρονα εξετάζεται το ενδεχόμενο τόσο η διοίκηση όσο και οι συγκεκριμένοι ποδοσφαιριστές να απευθυνθούν στη Δικαιοσύνη. Σίγουρα το κλίμα στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού (και μετά από την ήττα με τη Σάλκε) δεν είναι το καλύτερο δυνατό. Συμβαίνουν, όμως, αυτά και στις καλύτερες ποδοσφαιρικές οικογένειες. Καλό είναι βέβαια να μη συμβαίνουν, αλλά δεν έρχεται και το τέλος του κόσμου, αν δύο ποδοσφαιριστές αρπαχτούν στην προπόνηση ή πλακωθούν στα μπινελίκια στα αποδυτήρια. Για ποδόσφαιρο πρόκειται και για ποδοσφαιριστές. “Παιδιά” είκοσι, τριάντα και παραπάνω, που βράζει το αίμα τους.

Δεν μπορώ να δεχτώ, λοιπόν, ότι στα καλά καθούμενα κάποιοι ρεπόρτερς του Ολυμπιακού αποφάσισαν να συνωμοτήσουν. Να κατασκευάσουν ένα δήθεν επεισόδιο ανάμεσα σε Κάρολ και Μανωλά και να το βγάλουν στη φόρα για να κάνουν κακό στον Ολυμπιακό. Επειδή κάτι ξέρουμε παραπάνω από δημοσιογραφία, ένα τέτοιο σενάριο ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας και μόνο.

Για λάθος πληροφόρηση μπορεί να επρόκειτο. Να έγιναν κάποιες αντεγκλήσεις μικρής έκτασης που να διογκώθηκαν πάλι είναι ενδεχόμενο πιθανό. Δεν ήταν παρόντες άλλωστε οι δημοσιογράφοι στα αποδυτήρια για να έχουν άμεση γνώση του τι έγινε. Όλα αυτά ενδέχεται να έχουν συμβεί. Να πρόκειται όμως για 100% κατασκευασμένο σενάριο αποκλείεται. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.

Μια απλή διάψευση, λοιπόν, από πλευράς Ολυμπιακό ήταν αρκετή. Όλα τα άλλα περί κακόβουλων δημοσιευμάτων και περί προσφυγής στη δικαιοσύνη (για ψύλλου πήδημα θα έλεγα εγώ) ήταν εκ του περισσού. Είπαμε όμως. Ο Βαγγέλης δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Σχετικά πρόσφατη είναι η απάντηση του Σάββα Θεοδωρίδη, μέσω του σάιτ της ΠΑΕ, σ’ έναν από τους “θρησκευόμενους επιστήμονες”. Επειδή ο κ. Ρούσσης τόλμησε να διατυπώσει την άποψη ότι “ο Ολυμπιακός έχει χειρότερο προπονητή και χειρότερο υλικό από πέρυσι”.

Ολυμπιακός είναι ο συγκεκριμένος κύριος. Θα μπορούσε να έχει πει κάτι διαφορετικό; Πέντε φίλοι μου Ολυμπιακοί με πήραν τηλέφωνο μετά το ματς με τη Σάλκε. Ο “Τίγρης” έλεγε ότι πονάνε τα μηνίγγια του και ότι του έρχεται να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο. Ο Δημήτρης ο “Τσίτσιλας” δεν κοιμήθηκε όλη τη νύχτα κι έψαχνε να βρει μέχρι την άλλη μέρα το πρωί τι φταίει. Για τον Βασδέκη δεν το συζητώ. Νεκρός.

Έχουν καμία σχέση δηλαδή οι οπαδοί του Ολυμπιακού με την κοινή ποδοσφαιρική λογική; Όλα δικά τους τα θέλουν. Σε τίτλους, σε νίκες, σε μεταγραφές. Επί του προκειμένου έχω ήδη τοποθετηθεί και έχω διατυπώσει την άποψη ότι αυτή η ομάδα του Ολυμπιακού τη σεζόν 2012-13 είναι ακριβή για τα ελληνικά ποδοσφαιρικά δεδομένα. Όταν ο Παναθηναϊκός έχει μπάτζετ 8,8 εκατομμύρια, (που αδυνατεί να πληρώσει ενώ χρωστάει και τα περσινά), η ΑΕΚ 4,5 κι ο ΠΑΟΚ 4, τα 18 εκατομμύρια του Ολυμπιακού είναι πολλά λεφτά. Και με 12 εκατομμύρια μπάτζετ θα έπαιρνε πρωτάθλημα και με άνεση μάλιστα.

Αν μη τι άλλο, τσίπη τον Μαρινάκη δεν μπορεί να τον πει κανείς. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι όποιος πει ότι ο Βαλβέρδε είναι καλύτερος προπονητής από τον Ζαρντίμ κι ότι οι παίκτες που έφυγαν είναι καλύτεροι από αυτούς που ήρθαν είναι εχθρός της ομάδας.

Έχω επίσης διατυπώσει την άποψη σε ανύποπτο χρόνο ότι αυτή η ιστορία με τους “θρησκευόμενους επιστήμονες” φτάνει στα όρια της γραφικότητας. Η συγκεκριμένη και επίμαχη τοποθέτηση, ωστόσο, (από τους τίτλους που είδα) είχε ποδοσφαιρική λογική. Ανεξάρτητα από την Ολυμπιακή βουλιμία για ακόμα καλύτερους ποδοσφαιριστές, αγνοώντας ότι οι άλλες ομάδες είναι της πλάκας. Κι ότι είναι 100% παράλογο να έχεις μία πανάκριβη ομάδα σ’ ένα πρωτάθλημα της πλάκας.

Άλλο είναι αυτό, όμως, κι άλλη η αιχμή για “ΜΜΕ που θέλουν να κάνουν κουμάντο στον Ολυμπιακό”. Κι απέναντι, μάλιστα, σε μία εφημερίδα σαν το “Φως των Σπορ”. Όαση θα μπορούσες να πεις στον γενικότερο παροξυσμό του οπαδικού Τύπου. Με το “Φως” μεγάλωσα από τα μαθητικά μου χρόνια στο Δημοτικό. Τον Θόδωρο Νικολαΐδη τον έχω συναντήσει μία φορά στα παλιά γραφεία στην Πειραιώς. Πριν 30 χρόνια. Νέος συντάκτης στον Ριζοσπάστη έγραφα μετά μανίας για το σκάνδαλο-Μπουμπλή κι ο καταξιωμένος τότε Χάρης Παπαγεωργίου με είχε πάει να τον γνωρίσω.

Και δεν περιμένω τώρα βέβαια να πιάσω δουλειά στο “Φως”. Μία εφημερίδα που στέκεται με αξιοπρέπεια σε όλη της την πορεία. Ακόμα και σ’ αυτές τις ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες είναι συνεπής σε όλες τις υποχρεώσεις της. Τον Θ. Νικολαΐδη σαν Ολυμπιακό δε μπορεί να τον αμφισβητήσει κανείς. Η αξιοπρέπειά του σαν εκδότης είναι δεδομένη. Ποτέ δεν προσκύνησε τον Κόκκαλη κι ούτε του έκανε τεμενάδες. Και είναι άδικο να του καταλογίζεται σήμερα ότι θέλει να κάνει κουμάντο στον Ολυμπιακό.

Από την άλλη πλευρά, ο Μαρινάκης είναι πανίσχυρος. Ούτε κινδυνεύει από κανέναν, ούτε και απειλείται. Ποιος να του πει, όμως, ότι αδικεί τον εαυτό του όταν βλέπει εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν; Αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη, δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι αντίπαλος. Και πολύ περισσότερο κατευθυνόμενος.