Θέμα αισθητικής

Όταν έχει φτάσει η Εθνική ομάδα, να περιμένει, από τον Φετφατζίδη για να βγάλει μια φάση της προκοπής, κλάφτα Χαράλαμπε. Η προσπάθεια των δημοσιογράφων κάθε φορά είναι συγκινητική.

Όταν πρόκειται για επίσημα παιχνίδια εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Όταν πρόκειται για φιλικά, τι περιμένουμε να δούμε δηλαδή; Αυτά τα ματς είναι για να ξεμουδιάσουν οι ποδοσφαιριστές, ενώ παράλληλα, φυλάνε τα πόδια τους μη τυχόν και χάσουν το Μουντιάλ.

Όσο για τη γενικότερη θεώρηση την έχουμε ακούσει και την έχουμε διαβάσει τόσες πολλές φορές ώστε την έχουμε αποστηθίσει σαν τον Εθνικό ύμνο. Αυτό είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο, αυτή είναι η Εθνική ομάδα. Μην έχουμε απαιτήσεις για κάτι περισσότερο. Το ότι είμαστε παρόντες σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις συνιστά μεγάλη επιτυχία. Αν το πάμε έτσι, τότε ΟΚ.

Το ότι αποδέχεσαι όμως μια κατάσταση, μια πραγματικότητα, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι κι ευχαριστημένος. Οτι πρέπει να πανηγυρίζεις. Ο Μελισανίδης ήταν που είχε πει, “αυτή τη στάνη έχουμε αυτό το τυρί βγάζει”. Κι έτσι είναι. Είτε με την Πορτογαλία είναι το φιλικό είτε με τη Νιγηρία, μηδέν μηδέν είναι το αποτέλεσμα. Είτε τους βασικούς βάζει ο Σάντος, είτε τους αναπληρωματικούς μηδέν μηδέν είναι το ματς. Επί της ουσίας δεν αλλάζει κάτι. Πράγματι η “δεύτερη” ομάδα κόντρα στη Νιγηρία είχε καλύτερη εικόνα από την πρώτη στο ματς με την Πορτογαλία. Αν δηλαδή από το 2,5 με άριστα δέκα, πας στο 4, δικαιούσε να πανηγυρίσεις; Και πάλι κάτω από τη βάση είσαι.

Κάθε προσπάθεια για σοβαρή ποδοσφαιρική ανάλυση και συζήτηση είναι μάταια. Με κλήρο να τραβήξεις για να βγάλεις την ενδεκάδα η εικόνα στον αγωνιστικό χώρο δεν θα έχει μεγάλες διαφορές. Όσο καλή διάθεση κι αν έχεις αυτή η ομάδα δεν βλέπεται. Δεν είναι κακό να το πούμε αυτό. Ούτε αντεθνικό. Σίγουρα στα επίσημα ματς η εικόνα θα είναι διαφορετική. Θα υπάρχει μεγαλύτερο πάθος. Οι παίκτες θα προσπαθήσουν να βγάλουν περισσότερη ενέργεια. Μέχρι που μπορεί να φτάσει όμως η απόδοσή τους;

Το ταβάνι τους είναι χαμηλό. Και τα χρόνια για κάποιους όπως ο Καραγκούνης κι ο Κατσουράνης έχουν πλέον περάσει. Η Εθνική ενόψει του Μουντιάλ είχε όλους κι όλους δυο ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου. Ούτε καν δυόμιση. Τον Παπασταθόπουλο και τον Μήτρογλου. Με τον Μήτρογλου να μην είναι στα καλά του η απώλεια είναι τεράστια. Είχες τον παίκτη που θα σου έκανε τη μια φάση γκολ και τον έχασες. Για τον Γκέκα δεν είναι δυνατόν να γίνει σοβαρή κουβέντα. Πριν δύο χρόνια στην Πολωνία στα 32 του είχε εικόνα παλαίμαχου. Τώρα είναι 34.

Με ποια χαφ θα φτιάξεις παιχνίδι; Με ποιους εξτρέμ θα πλαγιοκοπίσεις; Με ποιες δυνάμεις τα μπακ θα βγουν στην επίθεση και θα φτάσουν στην αντίπαλη περιοχή; Διαβάζω κατά καιρούς κουταμάρες ότι η καλή άμυνα δίνει τις νίκες και τους τίτλους. Πράγματι, κι ο Ρεχάγκελ άμυνα έπαιζε. Είχε όμως τον Τσιάρτα. Είχε Καραγκούνη και Κατσουράνη δέκα χρόνια νεώτερους. Είχε αντί για τον Τζιόλη τον Μπασινά. Είχε τον Γιαννακόπουλο. Είχε τον Χαριστέα. Αυτή η ομάδα είχε την ικανότητα, για μια συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία.

Ακόμα και το 2012 στη Πολωνία, η ομάδα ήταν σε καλύτερη κατάσταση. Κάποιοι παίκτες δηλαδή για να κάνουν την υπέρβαση στο ματς με τη Ρωσία και να πάνε στους “8”. Απ’ αυτή την ομάδα δεν έχει τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, Σαμαράς – Σαλπιγγίδης δεν είναι στην ίδια κατάσταση και Κατσουράνης – Καραγκούνης στο τέλος της διεθνούς καριέρας τους.

Να το πάμε αλλιώς. Ο Ολυμπιακός είναι ο Νο1 στην Ελλάδα και μέσα στο καλοκαίρια θα φτιάξει σχεδόν μια καινούργια ομάδα. Ποιοι από τους ποδοσφαιριστές της Εθνικής θα μπορούσαν να αποτελέσουν μεταγραφικό στόχο του; Να πάρουν τη φανέλα και να παίξουν στην ενδεκάδα; Δεν αρχίζουμε να αραδιάζουμε ονόματα από τα χαφ και την επίθεση γιατί δεν θέλουμε να θίξουμε υπολήψεις.

Από την άμυνα σίγουρα ο Παπασταθόπουλος, ενώ στο ρόστερ και ο Βύντρα και ο Τοροσίδης θα είχαν θέση. Να το ξαναπούμε για μια ακόμα φορά. Το να αναγνωρίζεις τις αδυναμίες σου δεν κακό. Κακό είναι όταν τις αποδέχεσαι σε βαθμό που να τις συνηθίζεις και να νιώθεις και ωραία μάλιστα.

Το σλόγκαν λέει “ποτέ μην αποδοκιμάζει αθλητή και καλλιτέχνη για τόσο είναι για τόσο αποδίδει”. Αν αυτό που παίζει όμως αν πρόκειται για καλλιτέχνη σε κάνει να κλείνεις τ αυτιά κι αν πρόκειται για αθλητή να κλείνεις τα μάτια, δεν είναι κακό να το λες. Ο πήχης μπορεί να κατέβει χαμηλά, οπουδήποτε. Στην αισθητική όχι.

(Φόρος τιμής στο “Μινούι”. Η Λιλή η Σαλονικιά, κατά κόσμο Ζαχαρούλα Βαλαβάνη στη”πεταλούδα”, του Γιώργου Μητσάκη.)