Θαύμα! Δεν έβριζαν τον Μαρινάκη…
Ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης γράφει για την αποθέωση του αυτονόητου στην Ελλάδα με αφορμή την αντίδραση των φίλων του του Άρη στον τραυματισμό του Μαρινάκη καθώς και το συναισθηματικό γαϊτανάκι που στήθηκε στα social media.
Ο Νίκος Μαρινάκης είναι στο χορτάρι λιπόθυμος στη μεγάλη περιοχή της εστίας του Διούδη. Συμπαίκτες και αντίπαλοι σπεύδουν να ζητήσουν τη βοήθεια γιατρού από τους πάγκους. Έξαλλοι οι οπαδοί του Άρη πίσω από την εστία της ομάδας τους και τους πάγκους των δύο ομάδων, βρίζουν τον παίκτη γιατί μένει κάτω για να κερδίσει χρόνο.
Όταν τρέχουν οι γιατροί για να τον συνεφέρουν, οι οπαδοί εξαγριώνονται περισσότερο και πετάνε ό,τι βρουν σε όποιον κατευθύνεται προς τα εκεί. Οι άνδρες των ΜΑΤ κάνουν με τις ασπίδες τους, φράγμα προκειμένου ο παίκτης να μεταφερθεί στο νοσοκομείο με το ασθενοφόρο το οποίο φεύγει από τον αγωνιστικό χώρο υπό βροχή, νερών και καφέδων.
Αν είσαι ένας από αυτός που εξαίρουν τη στάση των φίλων του Αρη που χειροκροτούσαν στην αποχώρηση του παίκτη του Παναθηναϊκού από το Βικελίδης, μην το κρύβεις. Όλα τα παραπάνω περίμενες. Μεγάλη έκπληξη που δεν μπούκαραν και μέσα να τον αρχίσουν στις ψιλές έτσι;
Από χθες το βράδυ στα social media, δεκάδες χρήστες (λογικά χρήστες βαρέων ουσιών) στήνουν το αγαπημένο τους συναισθηματικό γαϊτανάκι, με μπόλικα μέλια, σάλτσες κλπ για το τι καλοί που είναι οι οπαδοί του Αρη. Αποψή μου;
Αν ήμουν οπαδός του Αρη, εγώ πρώτος θα τους πλάκωνα, όλους αυτούς, στα μπινελίκια. Με θεωρείς ζώο ρε; Ότι θα δω κάποιον που δεν ξέρω αν ζει ή πεθαίνει το επόμενο λεπτό και θα τον κράζω; Δεν θα ανησυχήσω; Δεν θα χειροκροτήσω, βγάζοντας από μέσα μου την αγωνία, όταν τον βλέπω να αναπνέει, να επικοινωνεί, να σηκώνεται; Ποιος είσαι εσύ ρε νούμερο, που θα κρίνεις ότι εγώ μόνο κάποιες φορές, υπό ακραίες συνθήκες μπορώ να νιώσω έτσι; Ότι δεν μετράω την ανθρώπινη ζωή…
Η αλήθεια; Σε όλα τα αντίστοιχα περιστατικά ακόμα και στην αθλητικά (και κοινωνικά) απαίδευτη Ελλάδα, κανένας δεν αντέδρασε διαφορετικά. Ολοι κράτησαν την ανάσα τους, πάγωσαν, φοβήθηκαν, ένιωσαν και στο τέλος όταν όλα πήγαν καλά, χειροκρότησαν.
Βέβαια ζούμε στην χώρα που όταν κάποιος βρίσκει χρήμα στο δρόμο και το πάει στην αστυνομία, γίνεται θέμα τις ειδήσεις. Στην ίδια χώρα που κάποιος σου χαμογελάει και σου δίνει προτεραιότητα στον δρόμο και νιώθεις πως σου κλήρωσε λαχείο. Οπότε το αυτονόητο είναι λογικό να αποθεώνεται. Παράλογα, λογικό όμως.
Είναι παράλογα λογικό, π.χ να κάτσουν σήμερα μαζί να δούνε το ματσάκι (σιγά τα ωά με το ποδοσφαιράκι έτσι;) ο Μαρινάκης με τον Σαββίδη, να πούνε και καμιά κουβεντούλα να πιούνε ένα ουισκάκι και στο τέλος να πάνε στην ευχή της Παναγίας ο καθένας, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα βγούνε την επόμενη ώρα τα πυρηνικά στην μεγάλη μονομαχία των δυό τους. Αν γίνει αυτό όχι μόνο θα έχουμε διθυράμβους. Μέχρι και για Νόμπελ Ειρήνης θα τους προτείναμε.
Αλλά ρε παιδιά, μια συμβουλή, τουλάχιστον όλα αυτά ας τα κρατήσουμε μεταξύ μας. Αν θεωρούμε πως είμαστε κοντά στην αποκτήνωση, και μόνο δυό, τρεις φορές το χρόνο που γίνεται καμιά μεγάλη στραβή συμπεριφερόμαστε σαν άνθρωποι, μην καρφωνόμαστε από μόνοι μας για το… πόσο διαφορετικοί είμαστε.