Τα γιουχαϊσματα, το παρελθόν και η επόμενη μέρα
Σύμφωνοι, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο της σύγχρονης ιστορίας του, αλλά οφείλει να περάσει μέσα από τη φουρτούνα για να βγει πιο δυνατός. Η Αντωνία Μαραγούσια γράφει για την επόμενη ημέρα στο "πράσινο" στρατόπεδο, τα μεμονωμένα γιούχα του κόσμου και το τι είχε συμβεί σε ανάλογη περίπτωση το 2008 (video & picts)
Η είδηση δεν είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχασε από τη Χίμκι, αλλά το γεγονός ότι έχασε μέσα στο σπίτι του από μία ομάδα που υπό άλλες συνθήκες θα την είχε στείλει πίσω στη Ρωσία με 10-15 πόντους διαφορά.
Το κακό για τον Παναθηναϊκό είναι ότι ηττήθηκε μέσα στο “άντρο” του, που τα προηγούμενα χρόνια έδειχνε και ήταν ανίκητος, βρίσκοντας πάντα τη δύναμη να φεύγει νικητής ακόμα και όταν οι αντίπαλοι του τον πίεζαν.
Το τέλος εποχής που πολλοί χρησιμοποιούν σαν έκφραση ήρθε, αλλά δεν ήρθε επειδή άλλαξε η ομάδα, ο προπονητής και η διοίκηση, αλλά γιατί βρέθηκαν ακόμα και λίγοι που γιούχαραν τους “πράσινους” μετά το τέλος του αγώνα της περασμένης Παρασκευής.
Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο λοιπόν… Προσωπικά, για πρώτη φορά την τελευταία 12ετία που πηγαίνω στο ΟΑΚΑ για να παρακολουθώ τους αγώνες του Παναθηναϊκού, άκουσα να γιουχάρουν την ομάδα.
Κάποια μεμονωμένα σφυρίγματα και “γιούχα” ακριβώς με τη λήξη, ήταν αρκετά για να μου δείξουν με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι όντως αυτή η ομάδα έχει αλλάξει σελίδα. Γιατί μετά το καλοκαίρι μπορεί να λέγαμε ότι άλλαξε σελίδα στα αγωνιστικά, στα διοικητικά, στα προπονητικά, αλλά ο κόσμος έδειχνε να είναι εκεί, ακοίμητος φρουρός της ομάδας που του χάρισε “αστέρια πολλά”, όπως αναφέρεται και στο γνωστό σύνθημα.
Όχι, ο κόσμος του Παναθηναϊκού, δεν ξέχασε ξαφνικά τις χαρές και τους τίτλους που γεύτηκε από αυτή την ομάδα. Ήταν μία αυθόρμητη ενέργεια που άλλωστε είχε λίγους υποστηρικτές και “ξεχάστηκε” μετά το τέλος του αγώνα, όταν υπήρξε το καθιερωμένο χειροκρότημα, όπως συμβαίνει κάθε φορά στα εντός έδρας παιχνίδια.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η αντίδραση δεν ήταν για την ήττα. Είναι ξεκάθαρο αυτό για μένα. Προφανώς ο τρόπος που επήλθε αυτή ήταν εκείνος που ενόχλησε τα 50-100 άτομα. Και σε αυτό το θέμα πρέπει να βρει λύση ο Αργύρης Πεδουλάκης.
Γιατί ο “πράσινος” φίλαθλος γνωρίζει ότι η ομάδα του θα χάσει φέτος περισσότερα παιχνίδια, από κάθε άλλη χρονιά, αλλά θέλει να το διαπιστώνει με κάθε ευκαιρία ότι θα παρουσιάζει ένα ανταγωνιστικό πρόσωπο, ιδιαίτερα στα εντός έδρας παιχνίδια. Στο ΟΑΚΑ, δηλαδή που πρέπει να δείχνει τα “δόντια” της και όχι να κερδίζει ασθμαίνοντας την Καντού και να χάνει δίκαια από τη Χίμκι.
Ο Διαμαντίδης και οι άλλοι…
Σημείο δεύτερο λοιπόν, στο οποίο πρέπει να σταθούμε… Ο Παναθηναϊκός οφείλει να δημιουργήσει ένα ανταγωνιστικό σύνολο. Τα μέχρι στιγμής δεδομένα καταδεικνύουν το μεγάλο πρόβλημα της ομάδας. Έλλειψη εμπειρίας, χημείας αλλά και καθαρού μυαλού στα κρίσιμα σημεία. Από την άλλη, το οργανωτικό πρόβλημα είναι τεράστιο με τον Ούκιτς να δείχνει ανήμπορος να σταθεί στο πλευρό του Διαμαντίδη, όταν βρίσκονται και οι δύο στο παρκέ.
Για τον τελευταίο τι να πούμε; Ότι δικαιούται κι αυτός να βρίσκεται σε άσχημη μέρα/βραδιά ή να διανύει ένα κακό αγωνιστικό διάστημα; Είναι αυτονόητο. Άλλωστε, έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα φέτος, αναγκάζεται να παίρνει μεγάλο χρόνο συμμετοχής και στα παιχνίδια του πρωταθλήματος.
Να πάμε και στους ξένους; Να πάμε… Ο Ματσιούλις έχει προσαρμοστεί πλήρως στο ρόλο του, παίζει με πάθος, σκοράρει, μαζεύει ριμπάουντ. Το ίδιο και ο Λάσμε ο οποίος δίνει σημαντικές βοήθειες. Οι άλλοι δύο όμως Αμερικανοί δεν έχουν καταφέρει να ανταπεξέλθουν επουδενί. Ο Κίτσεν δηλαδή στα φιλικά θετικός ήταν, αλλά μετά τον τραυματισμό του σαν να έχασε την φρεσκάδα του και. Για τον Άρμστρονγκ τα ξέρετε, “χαμένος” στο διάστημα και την Παρασκευή έμεινε για 2η συνεχόμενη φορά εκτός 12άδας.
Το τελευταίο σημαίνει ότι πολύ σύντομα θα υπάρξουν αλλαγές στο ρόστερ του Παναθηναϊκού. Οι αλλαγές (έστω και μία αν γίνει), αν σου βγουν, μπορούν να παρασύρουν και την υπόλοιπη ομάδα. Έτσι, είναι αυτά… Θυμηθείτε τι έγινε πέρσι με την έλευση των Ντόρσεϊ και Λο στον Ολυμπιακό. Αρκεί να υπάρξει υπομονή από τον κόσμο. Δεν είναι άλλωστε, ό, τι καλύτερο να ξέρεις ότι σιγά σιγά χάνεις τη δύναμή σου που δεν είναι άλλη από τον κόσμο σου.
Η επόμενη μέρα
Ο Αργύρης Πεδουλάκης καλείται να βρει το μέταλλο του νικητή στους παίκτες του, οι Διαμαντίδης-Τσαρτσαρής να μεταδώσουν όλα όσα έμαθαν τα προηγούμενα χρόνια από τον Ομπράντοβιτς στους συμπαίκτες τους και ο κόσμος να δώσει λίγη ακόμα πίστωση χρόνου στην ομάδα.
Να πούμε εδώ ότι η διαφορά με τον περσινό Ολυμπιακό είναι ότι οι “ερυθρόλευκοι” ήταν μόνοι τους στο ξεκίνημα της σεζόν και σταδιακά κέρδισαν την εμπιστοσύνη του κόσμου τους, ενώ στον Παναθηναϊκό υπάρχει ήδη το απαιτητικό κοινό που προσπαθούν να κρατήσουν.
Ας γυρίσουμε πίσω λοιπόν στα της επόμενης ημέρας… Το μεγάλο σοκ που προκάλεσαν οι τρεις διαδοχικές ήττες, ίσως και να λειτουργήσουν ευεργετικά για τον Παναθηναϊκό εν όψει της συνέχειας. Τον πιο μεγάλο “πονοκέφαλο” ίσως να έχουν από κοινού η διοίκηση και το τεχνικό τιμ που θα αναζητήσουν με κινήσεις-ματ να αλλάξουν την κατάσταση στην ομάδα. Εκεί, χρειάζεται όλη τους η μαεστρία, ούτως ώστε οι όποιες αλλαγές αποδώσουν άμεσα καρπούς.
Στον αγωνιστικό τομέα, το παιχνίδι με τον Ηλυσιακό που ακολουθεί είναι μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να βελτιώσουν οι “πράσινοι” την ψυχολογία τους αλλά και τα άσχημα ποσοστά τους στα τελευταία ματς. Από εκεί κι έπειτα θα αρχίσουν τα… δύσκολα, καθώς ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τη Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ, την Πέμπτη 15/11. Η πρόκριση στο TOP-16 θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα.
Το όνομα του αντιπάλου αλλά και η όλη κατάσταση στις τάξεις της ομάδας, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα υπάρχει πολύς κόσμος στις τάξεις του ΟΑΚΑ για να στηρίξουν την προσπάθεια.
Ανάλογη “κρίση” στο πρόσφατο παρελθόν…
Κι όμως ο Παναθηναϊκός έχει ζήσει ανάλογη κρίση επί εποχής Ομπράντοβιτς. Εδώ, για να μην παρεξηγηθούμε, δεν πάμε να συγκρίνουμε τις δύο καταστάσεις, απλά θέλουμε να υπενθυμίσουμε τι είχε συμβεί και πως ξεπεράστηκε το όλο θέμα. Τη σεζόν 2007-08, οι “πράσινοι” δεν έπαιζαν καλά, είχαν προβλήματα στους ψηλούς τους και πολλές αμυντικές αδυναμίες.
Απόρροια όλων αυτών ήταν να υποστούν τρεις συνεχόμενες ήττες… Ο Άρης νίκησε στις 24 Φεβρουαρίου του 2008 τον Παναθηναϊκό, με σκορ 82-75 κι έκανε… ευχέλαιο γιατί ήταν σε τραγική κατάσταση πριν από αυτό το παιχνίδι και πήρε μία τελείως εκτός προγράμματος νίκη.
Ακολούθησε ο αγώνας με τη Σιένα στην Ιταλία, όπου ο Παναθηναϊκός έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο και τελικά έφυγε ηττημένος από εκεί με σκορ 84-75. Η ομάδα του Ομπράντοβιτς την 1η Μαρτίου του 2008 υπέστη εντός έδρας ήττα από το Μαρούσι με σκορ 89-93 και ο Σέρβος προπονητής ανέλαβε την ευθύνη για το αποτέλεσμα και θεώρησε πως έπρεπε να δώσει ρεπό στους παίκτες του για να ξεκουραστούν.
Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Ότι απλά χρειάζεται ψυχραιμία το όλο “σκηνικό” και όχι αποφάσεις εν θερμώ. Ο Ομπράντοβιτς και οι αδερφοί Γιαννακόπουλου είχαν αποκτήσει εμπειρίες στο να διαχειρίζονται τέτοιου είδους καταστάσεις. Αν κάνουν το ίδιο και οι διάδοχοί τους, έχουν πολλές πιθανότητες να περάσουν αλώβητοι από τη φουρτούνα…
