Τα “αν” και το “αχ” του χαμένου πέναλτι ενός ντέρμπι που δεν θα έκρινε το παραμικρό ακόμα και αν είχε νικητή

Ένα μπρα ντε φερ στην Τούμπα χωρίς τελικό νικητή, σε ένα ντέρμπι που η… μπίλια θα μπορούσε να κάτσει οπουδήποτε. Είτε στο μαύρο, είτε στο κίτρινο!

Από πλευράς ποιότητας δεν ήταν και το καλύτερο ντέρμπι, ήταν όμως ένα άναρχο παιχνίδι που μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της λήξης κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον.

Ο ΠΑΟΚ έμεινε με το “αχ” του χαμένου πέναλτι του Γιώργου Γιακουμάκη, καθώς αν ο Κρητικός φορ νικούσε από τα έντεκα βήματα τον Θωμά Στρακόσα, ενδεχομένως να βλέπαμε ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι σε εξέλιξη και ψυχολογία.

Ακόμη κι έτσι, ο ΠΑΟΚ πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις ένα ματς που εξ’ αρχής ήταν δύσκολο, με βάση τις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί για τον Δικέφαλο σχετικά με τις πολλές και κομβικές απουσίες που είχε να διαχειριστεί ο προπονητής του, ενώ σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ραζβάν Λουτσέσκου έχασε και τον Σουαλιό Μεϊτέ με πρόβλημα στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου.

Κι όμως, ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες, ο ΠΑΟΚ δεν λύγισε και θα μπορούσε στο τέλος με την ευκαιρία του Καμαρά να κερδίσει και το ντέρμπι.

Μιλάμε εξάλλου για μία ομάδα που μέσα στον τρέχοντα μήνα είχε δύο παιχνίδια περισσότερα από την ΑΕΚ (σ.σ. αυτά με τον Παναθηναϊκό) και παρατάχθηκε χωρίς τέσσερις ποδοσφαιριστές που υπό άλλες συνθήκες, όλοι τους θα μπορούσαν κάλλιστα να παίξουν ρόλο game changer στην αναμέτρηση, αφού ο Ρουμάνος δεν είχε λύσεις και επιλογές να παρέμβει στο παιχνίδι όπως θα επιθυμούσε.

Που αν τους είχε, ίσως να ήταν διαφορετικά τα δεδομένα αυτού του αγώνα.

Η μεγάλη κουβέντα, με δεδομένες τις απουσίες που προϋπήρχαν, αφορούσε το ποιος θα κάλυπτε το κενό στη θέση “10”.

Η απάντηση ήρθε με τη χρησιμοποίηση του Τάισον σε έναν ρόλο που φάνηκε πως ο Βραζιλιάνος δεν μπόρεσε να υπηρετήσει στον βαθμό που θα ήθελε και ο ίδιος, αφού περισσότερο περιόρισε τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του, παρά τον ευνόησε.

Η σκέψη του Λουτσέσκου, στη βάση της, ήταν σωστή, καθώς ήθελε να τοποθετήσει τον Χρήστο Ζαφείρη σε μια πιο φυσιολογική για εκείνον θέση, ώστε να δώσει περισσότερες εντάσεις και τρεξίματα.

Ωστόσο, η παρουσία του Χατσίδη στο αρχικό σχήμα έφερε τον Αντρίγια Ζίβκοβιτς στην αριστερή πλευρά, εκεί όπου ο Σέρβος δεν αισθάνεται άνετα και δεν μπορεί να μεγιστοποιήσει τα ποιοτικά του στοιχεία.

Κι ενώ η βασική σκέψη του Λουτσέσκου μετά το τέλος του πρώτου ημιχρόνου ήταν να περάσει στον αγωνιστικό χώρο τον Μάγκομεντ Οζντόεφ στη θέση του Χατσίδη, με στόχο να μεταφερθούν στις πτέρυγες οι Τάισον και Ζίβκοβιτς, ήρθε ο τραυματισμός του Μεϊτέ να ανατρέψει τα πάντα.

Η ταυτόχρονη είσοδος του Μαντί Καμαρά με τον Ρώσο χάφ και ο (νέος) ρόλος που ανατέθηκε στον Ζαφείρη ως τρίτο χαφ πίσω από τον Γιακουμάκη, στοίχισαν στον ΠΑΟΚ κυρίως σε συνοχή και τακτικούς ρόλους μέσα στο γήπεδο.

Παρ’ όλα αυτά, ήταν ξεκάθαρο πως με τον Τάισον και τον Ζίβκοβιτς στα άκρα, ο ΠΑΟΚ ένιωσε πιο απελευθερωμένος, κάτι που εξηγεί και την προσπάθεια να μεταφέρει το παιχνίδι του πιο συστηματικά στα καρέ της ΑΕΚ, αφού από την αριστερή του πλευρά έφτιαξε όλους τους κινδύνους στην περιοχή της Ένωσης.

Στη συνολική του εικόνα, το ματς πήγε πολύ στη δύναμη και στις μονομαχίες, με την ΑΕΚ να βρίσκει τις μεγάλες στιγμές της στα δοκάρια των Κοιτά και Γιόβιτς και στο σουτ του Σέρβου επιθετικού στο δεύτερο ημίχρονο και τον ΠΑΟΚ να έχει το χαμένο πέναλτι του Γιακουμάκη και τις ευκαιρίες των Οζντόεφ και Κάμαρα, στην επανάληψη.

Με βάση τις συνθήκες του αγώνα, το τελικό αποτέλεσμα δεν (χ)αλάει κανέναν, με τη διαφορά των τριών βαθμών να παραμένει με τον ΠΑΟΚ, όμως να έχει παιχνίδι λιγότερο.

Εξάλλου, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα απόψε, ακόμα και αν το ντέρμπι της Τούμπας είχε νικητή, τίποτα δεν θα είχε κριθεί, αφού είναι πλέον φανερό πως οι δύο ομάδες (συν τον Ολυμπιακό) θα λύσουν τις διαφορές τους στα πλέι οφ, εκεί όπου όλα δείχνουν πως ο ΠΑΟΚ δύσκολα θα παρουσιαστεί ξανά με τόσες πολλές και καθοριστικές απουσίες.