Στον Ολυμπιακό δεν μπορείς να πεις κάτι, στον Παναθηναϊκό κάτι λίγο ναι

Ο ένας έφυγε από το γήπεδο με το μαράζι, ότι θα μπορούσε έστω και με παίκτη λιγότερο να ‘χει πάρει το ματς. Ο άλλος, (έμεινε επίσης με δέκα, αλλά στο φινάλε) άρπαξε μια ισοπαλία, αλλά με ποδοσφαιριστή περισσότερο θα μπορούσε να ‘χε ζητήσει από τον εαυτό του κάτι ακόμη καλύτερο.

Η διαφορά μεταξύ τους έμεινε ίδια. Ο Ολυμπιακός μπορεί να χαρεί για την εικόνα του στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, ο Παναθηναϊκός που έφτασε στα εννιά ματς αήττητος εναντίον των “ερυθρόλευκων”. Οι Πειραιώτες είχαν έναν σκληρό αγώνα την Πέμπτη με ένα σημαντικό διπλό. Κλήθηκαν καπάκι να παίξουν με παίκτη λιγότερο, δέχθηκαν πέναλτι και απλά δεν κέρδισαν. Δεν μπορείς να τους πεις κουβέντα. Και στην τελική συνεχίζουν και πρώτοι.

Στον Παναθηναϊκό μπορείς να πεις. Ένα πράγμα βασικά. Αν θες πρωτάθλημα βρες θάρρος , ισορροπία και έχε μέσα τους παίκτες που μπορούν να δώσουν τις μεγάλες νίκες. Γιατί πρέπει να κάνεις και διπλά. Αν όσοι είδαν το ματς κατάλαβαν την αριθμητική υπεροχή , να μου το πουν και εμένα

Επιλογές και τακτική

Το ότι ο Ολυμπιακός είχε μια άνεση τεσσάρων βαθμών από τον Παναθηναϊκό ή το ότι οι “πράσινοι” μετρούσαν πριν την σέντρα οχτώ ματς αήττητοι κόντρα στον μεγάλο τους αντίπαλο, σε καμία περίπτωση δεν σήμαινε ότι θα οδηγούσε και αυτό το ματς στα μονοπάτια των δυο που είδαμε στο ΟΑΚΑ.

Δυο παιχνίδια λίγο… καρμπόν, με το “τριφύλλι” να ελέγχει τα πρώτα ημίχρονα και τους Πειραιώτες τα δεύτερα. Δεν υπάρχει στην τελική χειρότερο πράγμα, από το να τελειώνει μια αναμέτρηση και να ακούς τον καθένα για την πάρτη του να νιώθει ότι θα μπορούσε να κερδίσει. Όποιος μπορεί ας το κάνει. Αν έχει καλό διάστημα, ας το εκμεταλλευτεί. Αυτό ισχύει στο υπέροχο τούτο άθλημα σε όλο τον πλανήτη.

Ο Μεντιλίμπαρ θέλησε να ξεκινήσει χωρίς τον Κωστούλα. Θα μου πείτε τώρα “καλά δίνεις τόση έμφαση;” Η απάντησή μου είναι απλή. Αφενός μεν δεν αλλάζω άποψη ότι έτσι όπως είναι δομημένη η ομάδα ο Χαράλαμπος πρέπει πάντα να ξεκινάει. Υπηρετεί το Ολυμπιακό δόγμα σε τεράστιο βαθμό. Πιέζει, τρέχει, πάει παντού, απειλή, δένει τις γραμμές και αμα λάχει κάνει και τον Ελ Κααμπί ευτυχισμένο. Το αποτέλεσμα της αλλαγής του, θα το διαβάσετε πιο κάτω.

Ο Βάσκος έβαλε πίσω από τον Μαροκινό τον άνθρωπο που έχει διαλύσει τους αριθμούς φέτος (Τσικίνιο) και θωράκισε την δεξιά του πλευρά με Κοστίνια- Ροντινέι. Η παρουσία του Ζέλσον ήταν δεδομένη, πριν καν αρχίσει ο αγώνας με την Πόρτο, όπου όλοι έλεγαν ότι ο Πορτογάλος ετοιμάζεται για το ντέρμπι.

Ο Βιτόρια από την άλλη, σε μια περίοδο που η ομάδα του ρολάρει καλά στο γήπεδο, προερχόμενη και από μια καλή νίκη απέναντι στην ΑΕΚ, πήγε με Πελίστρι- Τζούρισιτς στα πλάγια και Μαξίμοβιτς – Αράο πίσω από τον Μπακασέτα.

O Ιωαννίδης δεν είχε τον Πιρόλα όπως στο κύπελλο, αλλά τους Κάρμο – Ρέτσο και αν είχαμε μια απορία πριν την αναμέτρηση, αυτή ήταν τι μέτρα θα διάλεγε να πάρει ο Πορτογάλος κόουτς στο “Καραϊσκάκης” από την άποψη, ότι μέσα στο σπίτι του κόντρα στην Ένωση ήταν πιο χαμηλά από ποτέ. Το τρίποντο το πήρε με εκείνη την τακτική, θα μπορούσε να το ξανακάνει και στον Πειραιά;

Γκολ-κάρτα-αλλαγές

Η αλήθεια λοιπόν είναι, ότι ο Βιτόρια δεν κράτησε τόσο πίσω την ομάδα του, αλλά ο Ολυμπιακός στην αρχή τον έπνιξε καλύτερα απ’ ότι η ΑΕΚ. Συν τοις άλλοις, ήρθε πολύ γρήγορα το γκολ του Κάρμο, για να ανατρέψει τα δεδομένα και να στείλει τις αρχικές τακτικές στον κουβά.

Οι παίκτες των “αιωνίων” μαζεύονταν στην κουλούρα. Ο Παναθηναϊκός αρχικά έψαχνε μεγάλες μπάλες προς τον Ιωαννίδη. Μόλις έφαγε το γκολ μοιραία ανέβηκε. Ο Μπακασέτας δεν ξεκίνησε καλά, δεν του έβγαιναν πράγματα και η απόσταση μεταξύ χαφ και Φώτη ήταν τεράστια, ώστε να κάνουν αυτό που ήθελαν ο Έσε με τον Μουζακίτη. Οι γηπεδούχοι από την άλλη, πήγαν με τον Ζέλσον, μετέφεραν την μπάλα στα αριστερά και από ‘κει πήραν και το 1- 0.

Ο Παναθηναϊκός απέκτησε παλμό (μην φαντάζεστε κάτι τρομερό) αλλά τουλάχιστον οι παίκτες του πήραν και προσπάθησαν να την κυλήσουν. Βρέθηκε με παίκτη παραπάνω, αλλά όπως έχει αποδειχθεί μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα, θα πρέπει να αποδείξεις ότι μπορείς να πάρεις πράγματα από την αριθμητική υπεροχή.

Η αποβολή του Κοστίνια, έδωσε την ευκαιρία για άλλη τακτική στο δεύτερο μέρος. Ο Βιτόρια έβαλε αμέσως Ουναΐ και Κότσιρα, ενώ ο Μεντιλίμπαρ θυσίασε τον Ζέλσον για να μπει ο Γκαρσία και να θωρακιστεί η κατάσταση. Οι Πειραιώτες εξάλλου έπρεπε να παίξουν και με τον χρόνο, μέχρι να μπει στο ματς ο Κωστούλας για να δώσει τρεξίματα. Ο Ροντινέι ήταν αυτός που γύρισε μπακ και απλά έκλεινε για κάλυψη προς εκείνη την πλευρά και μπροστά του ο Έσε.

Απλά μια εικασία

Ένα 4- 3 – 1- 1 άπλωσαν οι “ερυθρόλευκοι” στο χορτάρι, με τον Παναθηναϊκό απλά να προσπαθεί να φέρει μπάλες στην περιοχή του Τζολάκη. Οι “πράσινοι” όπως ήταν το φυσιολογικό πήραν την μπάλα στο δεύτερο μέρος. Και παίκτη παραπάνω είχαν και πίσω στο σκορ ήταν, ε, αν δεν το έκαναν, θα μιλάγαμε για προβληματική κατάσταση.

Ο Τετέ μπήκε στο 60′ αντί του Τζούτρισιτς. Ο Βιτόρια πήγε με Μπακασέτα και Ουναΐ μαζί, μπας και βρει ή κανα σουτ από τον πρώτο ή μια έμπνευση από τον δεύτερο. Τελικά την έμπνευση την είχε πρώτα ο Ολυμπιακός με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου με την ευκαιρία του Ελ Κααμπί και το σουτ, ο Μουζακίτης σε φάουλ που έβγαλε ο Ντραγκόφσκι.

Ο Παναθηναϊκός στην τελική ευθεία του ματς βρέθηκε με Ιωαννίδη- Γερεμέγεφ (μπήκε στην θέση του κακού Μπακασέτα) μπροστά και πριν προλάβουν να κυλήσουν ελάχιστα λεπτά ήρθε η ισοφάριση με την εκτέλεση πέναλτι, για το πάτημα του Κάρμο στον Ιωαννίδη. Το ματς στα ίσια και ο Μεντιλίμπαρ έβαλε τον Κωστούλα αντί του Τσικίνιο.

Μπορεί να με κατακρίνετε, γιατί στην τελική γράφω μια εικασία. Θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε αν είχε μπει ο Κωστούλας πριν το 1-1. Παίζει για δυο και το ξέρουν αυτό εχθροί και φίλοι. Και φάνηκε. Γενικά ο Βιτόρια θα πρέπει να σκεφτεί ότι ο Ολυμπιακός ήταν πιο απειλητικός, αλλά οκ, ότι γράφει δεν ξεγράφει και για άλλη μια φορά οι “αιώνιοι” έμειναν στην ισοπαλία. Τουλάχιστον στο ματς κυπέλλου κάποιος θα κερδίσει έστω στα πέναλτι.