Στο μυαλό του Φερνάντο

Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος για να δικαιολογήσει κάποιες ακραίες τοποθετήσεις του, είχε πει ότι η υπερβολή είναι η τέχνη της ρητορικής. Πέρα, όμως, από την σκοπιμότητα υπάρχει και το αυθόρμητο.

Εύκολο είναι να ξεφύγεις όταν έχεις πάρει φόρα να μιλάς, ή να γράφεις. Κάπως έτσι, λοιπόν, η ταπεινότητά μου έγραψε τις προάλλες ότι “και κλήρο να τραβήξεις για να φτιάξεις την ενδεκάδα της εθνικής, η εικόνα στον αγωνιστικό χώρο δεν θα έχει μεγάλες διαφορές”. Σαφώς και πρόκειται για υπερβολή. Σαφώς και στην πραγματικότητα και στην πιο μέτρια ομάδα, ή και στην πλέον σε κακή ποιότητα, ο ρόλος του προπονητή είναι καθοριστικός.

‘Ενας καλός προπονητής μπορεί να βγάλει κι από τη μύγα ξύγκι. Για να πάμε στο διά ταύτα, καλώς ή κακώς η ενδεκάδα που έχει στο μυαλό του ο Σάντος είναι αυτή που κατέβασε στο φιλικό με την Πορτογαλία. Αυτούς είχε εμπιστευτεί κατά βάση στα προκριματικά του Μουντιάλ κι αυτούς έχει σαν πρώτες επιλογές. Με τη Νιγηρία δεν ήταν ότι θέλησε να δώσει ευκαιρία στους αναπληρωματικούς.

Η επιλογή να κατεβάσει τα “δεύτερα” είχε τη σωστή αφετηρία ότι δεν ήταν δυνατόν μέσα σε τρεις μέρες να παίξουν δεύτερο κολλητό ματς, προερχόμενοι μάλιστα κι από υπερατλαντικό ταξίδι. Πράγματι, κάποιοι άρπαξαν την ευκαιρία. Φετφατίζης, κατά κύριο λόγο, όπως όπως ο Χριστοδουλόπουλος και ο Κονέ και οι Βύντρα-Μόρας στην άμυνα. Για τον πολύπειρο Καραγκούνη δεν υπήρχε αμφιβολία.

Και αυτό ακριβώς φάνηκε στο τρίτο ματς με τη Βολιβία, όταν ο ομοσπονδιακός τεχνικός έκανε δυο αλλαγές σε σχέση με το αρχικό πλάνο του: Άφησε έξω τον Τζιόλη που δεν τον χρησιμοποίησε μάλιστα ούτε ένα λεπτό, πέρασε εξάρι τον Κατσουράνη και εδωσε δεύτερη ευκαιρία στον Κονέ. Ταυτόχρονα, άφησε στον πάγκο τον Μήτρογλου, ξεκινώντας στη θέση του σέντερ φορ τον Γκέκα. Η Εθνική, συνυπολογίζοντας και τις αδυναμίες του αντιπάλου, λειτούργησε κάπως καλύτερα. Και πάλι όμως φάνηκε η έλλειψη του εύκολου γκολ, ενώ η απουσία της ταχύτητας στην ανάπτυξη του παιχνιδιού, είναι δεδομένη. Με βάση αυτά, ο Σάντος θα πάρει τις τελικές του αποφάσεις για την 11άδα με την Κολομβία το Σάββατο.

Και εδώ θα πρέπει να πούμε ότι ένα σχετικό “θέμα” το έχει: Σε όλη σειρά των προκριματικών έχανε το πρώτο ημίχρονο, από λάθος επιλογές, σχετικά με τον καταρτισμό της ενδεκάδας, που διόρθωνε στη συνέχεια. Στο εφιαλτικό 1-3 στη Βοσνία, έχασε και το παιχνίδι. Όταν έβαλε τον ανέτοιμο Αβραάμ, πάνω στον Τζέκο, και τον Χολέμπας μπροστά από τον Τζαβέλλα. Για να τα λέμε όλα, όμως, στα μπαράζ με τη Ρουμανία οι επιλογές ήταν μια χαρά.

Στο ξεκίνημα σαν ομοσπονδιακός τονικός είχε εφαρμόσει σε δυο ματς το 4-4-2 με ρόμβο, το οποίο αμέσως εγκατέλειψε. Στην Πολωνία, στο Γιούρο 2012, είχε επιλέξει για βασικό γκολκίπερ τον Χαλκιά και είχε κόψει από την αποστολή τον Τζιώλη. Τώρα, είναι εμφανές ότι υπάρχει θέμα με τον σέντερ φορ. Ο Μήτρογλου δεν είναι στα καλά του κι ο Γκέκας στα 34 κρύβεται θυμίζει παλαίμαχο, ακόμα πιο πολύ πίσω από τα δυο αντίπαλα στόπερ. Ακόμα όμως και όταν βρίσκεται φάτσα με τα δίχτυα όπως με τη Βολιβία, δεν μπορεί να σκοράρει.

Λύση εκ των έσω που να προσφέρεται, δεν υπάρχει. Ο Σαμαράς και δεν θέλει να παίζει σέντερ-φορ κι όποτε έχει παίξει, έχει χαθεί. Ο Σαλπιγγίδης όταν δεν μπορεί σε αυτή τη θέση στην Σουπερλίγκ, θα μπορέσει στο Μουντιάλ; Οψόμεθα.

Πέρα όμως από τη θέση του σέντερ-φορ σε καμιά περίπτωση δεν είναι εύκολο το συνολικό θέμα για τον καταρτισμό της ενδεκάδας της Εθνικής. Κάτι που ισχύει για όλες τις ομάδες και για όλους τους προπονητές, όπως και για τον Σάντος, που έχει την τάση να μπερδεύεται. Φύσει συντηρητικός ο Πορτογάλος, αλλά δεν είχε πρόβλημα να εμπιστευτεί τον Φορτούνη στα 20 του, όταν τον είχε πείσει ότι αξίζει.

Δύσκολο, όμως, για τον Σάντος να κάνει παραπάνω από μια, το πολύ δύο αλλαγές, σε σχέση με αυτά που είχε στο μυαλό του πριν φύγει η αποστολή από την Ελλάδα. Μία στα χαφ και μία στην επίθεση. Ο Φετφατζίδης πχ είναι καλύτερος στο να φτιάχνει παιχνίδι, αλλά ο Σαλπιγγίδης γυρίζει πίσω κι αυτό ο Πορτογάλος το εκτιμάει ιδιαίτερα. Τον Καραγκούνη, εδώ κι ένα χρόνο, δεν τον ξεκινάει βασικό. Και σε παιχνίδια που θεωρητικά ήταν πολύ πιο εύκολα. Η ζυγαριά, όμως, με την εικόνα του Τζιόλη σαφώς και η πλάστιγγα γέρνει υπέρ του αρχηγού. Και πάλι όμως όταν θέλησε να ανακατέψει την τράπουλα ο Σάντος, επέλεξε τον Κονέ (που τον δικαίωσε). και διατήρησε τον Καραγκούνη στον πάγκο. Είναι προφανές ότι τον υπολογίζει σαν πρώτη αλλαγή στα χαφ. Είτε για να κρατήσει την μπάλα αν είμαστε μπροστά στο σκορ, είτε για να βγάλει φάσεις στην επίθεση αν είμαστε πίσω.

Στην άμυνα από πρώτη σκέψη όλα δείχνουν ξεκάθαρα. Δεν θα πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι στα μπαράζ με τη Ρουμανία είχε επιλέξει για κεντρικό αμυντικό δίδυμο τους Παπασταθόπουλο-Σιόβα. Επειδή, όπως όλοι οι προπονητές, ήθελε ένα ψηλό στόπερ. Με δεδομένο, μάλιστα, ότι υπάρχουν ερωτηματικά για τη χημεία Μανωλά-Παπασταθόπουλου, δεν αποκλείεται να δούμε βασικό τον Μόρα.

Το σταυρόλεξο, λοιπόν, είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Κι όταν είναι δεδομένο ότι ύστερα από ένα κακό αποτέλεσμα οι καλύτεροι παίκτες είναι αυτοί που δεν παίζουν.

Συμπερασματικά, η συνολική εκτίμηση από 270 λεπτά στα τρία φιλικά της Εθνικής είναι υποκειμενική. Ανάλογα με τη διάθεση του καθενός. Αν θέλει να δει το ποτήρι μισογεμάτο, τονίζοντας τα θετικά και ελπίζοντας σε βελτίωση, ή μισοάδειο στρέφοντας το βλέμμα του περισσότερο στις αδυναμίες. Σίγουρο είναι, ότι καλή ομάδα δεν έχουμε. Έχουμε αποδείξει όμως ότι διαθέτουμε την τέχνη της επιβίωσης. Οψόμεθα.

(Κάποιοι τυχεροί είχαν τη δυνατότητα να τους δουν λάιβ. Τον Ρον Γουντ και τον Κιθ Ρίτσαρντς να συνοδεύουν τον Μπομπ Ντίλαν στο blowιing in the wind”)