Στο ίδιο έργο θεατής ο αυτόχειρας Άρης

Αφέλεια, παιδικά λάθη, έλλειψη καθαρής σκέψης στα κρίσιμα σημεία, όπως κι αν το ονομάσει κανείς, η ουσία δεν αλλάζει. Ο Άρης, σε μία από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη φετινή εντός έδρας εμφάνισή του, δεν κατάφερε να πάρει αυτό που βάσει εικόνας άξιζε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, τη νίκη.

Το γκολ της ισοφάρισης στο τέταρτο λεπτό των καθυστερήσεων, με… δράστη τον Κωστή, ήταν μαχαιριά και συμπύκνωσε όλα όσα δεν έκανε σωστά η ομάδα του Χιμένεθ στο φινάλε.

Ο Άρης παρέμεινε χωρίς θετικό αποτέλεσμα μέσα στο 2026 στο πρωτάθλημα, χάνοντας μια τεράστια ευκαιρία να πάρει βαθμολογική ανάσα και –ίσως πιο σημαντικό– να αλλάξει την ψυχολογία του, ώστε να μπορέσει να κοιτάξει ψηλότερα μέχρι το τέλος της σεζόν και παράλληλα να δώσει μια πρώτη απάντηση πρωτίστως στον ίδιο του τον εαυτό κερδίζοντας μία ομάδα που φέτος είναι η μεγάλη έκπληξη του πρωταθλήματος.

Η χαρακτηριστική ατάκα του Ισπανού τεχνικού στη συνέντευξη Τύπου, “παίξαμε σαν άντρες και δεχτήκαμε γκολ σαν μικρά παιδιά”, αποτύπωσε με ακρίβεια την εικόνα του αγώνα. Τα είπα όλα, σε δύο προτάσεις.

Ο Άρης, έχοντας στο αρχικό του σχήμα έναν καθαρό “κόφτη”, κάτι που του έλειψε σχεδόν όλη τη χρονιά, με τον Καμερουνέζο Χόνγκλα, κέρδισε τη μάχη της μεσαίας γραμμής και σε μεγάλο βαθμό εξουδετέρωσε τα ατού του Λεβαδειακού στο πρώτο ημίχρονο.

Παράλληλα, βρήκε και τον δρόμο προς τα δίχτυα με τον Λορέν Μορόν, πηγαίνοντας στα αποδυτήρια με προβάδισμα που έμοιαζε απολύτως δίκαιο, έχοντας φτιάξει 9 τελικές σε 45 λεπτά.

Ακόμη κι όταν το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, με τους Κιτρινόμαυρους να δέχονται γκολ ισοφάρισης από τον Όζμπολτ, μόλις στα πρώτα 28 δευτερόλεπτα, η αντίδραση ήρθε.

Ο Άρης ανέβασε ρυθμό, πήρε ξανά τον έλεγχο του αγώνα και εκμεταλλεύτηκε ένα λάθος στο build-up του Λεβαδειακού, για να βρει ένα εντυπωσιακό γκολ με τον Ράτσιτς, το οποίο έδειχνε ικανό να του χαρίσει ένα τρίποντο ζωτικής σημασίας.

Κι όμως, ούτε αυτή τη φορά τα κατάφερε. Αν κανείς επιχειρήσει να δει ψύχραιμα την εξέλιξη του αγώνα, θα αντιληφθεί πως ένα από τα βασικά στοιχεία που λείπουν από τον φετινό Άρη είναι η ικανότητα –και ίσως η νοοτροπία– να τελειώνει τέτοια παιχνίδια.

Στο φινάλε οι κιτρινόμαυροι ήταν αφελείς, ειδικά στη φάση της ισοφάρισης, και το πλήρωσαν ακριβά. Σε εκείνο το σημείο του αγώνα, την μπάλα την “τρως” και δεν την αφήνεις να παίζεται γύρω από την περιοχή, ειδικά απέναντι σε μία εξαιρετική ομάδα όπως είναι ο Λεβαδειακός του Νίκου Παπαδόπουλου.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά ξεκάθαρο. Ο Άρης, όσο κι αν θέλει, όσο κι αν προσπαθεί και σήμερα πράγματι το έκανε, σε αντίθεση με την αποκαρδιωτική εικόνα του αγώνα με την ΑΕΛ την προηγούμενη αγωνιστική δεν βρίσκει τον τρόπο να πάρει μέσα στο γήπεδο αυτό που δικαιούται.

Το γεγονός ότι μετρά μόλις πέντε νίκες σε 18 παιχνίδια πρωταθλήματος αποτυπώνει ανάγλυφα το μέγεθος του προβλήματος.

Η εσωστρέφεια παραμένει, η αβεβαιότητα κυριαρχεί και ο κόσμος δείχνει να έχει χάσει και τα τελευταία ψήγματα στήριξης προς την ομάδα, κάτι που μόνο επιπλέον πίεση μπορεί να δημιουργήσει. Ο Ισπανός τεχνικός μίλησε μετά το τέλος του αγώνα για τις λύσεις που πρέπει να βρει η ομάδα του.

Για την ώρα, όμως, αυτές δεν έρχονται. Και όσο δεν έρχονται, τόσο το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί και στον ίδιο θα μεγαλώνει. Δεν περνά απαρατήρητο άλλωστε το γεγονός ότι ουσιαστικά προσπάθησε να “βγάλει” και πάλι το παιχνίδι με μία αλλαγή (αυτή του Ντούντου, αντί του Μισεουί στο 77ο λεπτό), με τις υπόλοιπες δύο να γίνονται στις καθυστερήσεις (στο 93ο λεπτό για την ακρίβεια).

Κάτι που δείχνει έλλειψη εμπιστοσύνης στο ρόστερ και αφετέρου προβληματική διαχείριση μέσα στο ίδιο το παιχνίδι.

Βέβαια μερίδιο μεγάλο έχουν και οι ποδοσφαιριστές οι οποίοι θα πρέπει να βγουν μπροστά να αναλάβουν ευθύνες και να προσπαθήσουν να αλλάξουν την εικόνα με πράξεις και αποτελέσματα και όχι με λόγια και “συγνώμες”.

Η συνέχεια είναι δύσκολη, όμως ο Άρης οφείλει να αντιδράσει για να σώζει ό,τι σώζεται…