Στα ψέματα παίζαμε

Να πρωτοτυπήσουμε σήμερα. Να ξεκινήσουμε μ’ ένα ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη:

Δεν χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας

Μέσα στη μέθη του παιχνιδιού, σας δώσαμε και τις γυναίκες μας.

Τα πιο ακριβά ενθύμια, που μέσα στην κάσα, κρύβαμε.

Στο τέλος, το ίδιο το σπίτι μας, με όλα τα υπάρχοντά μας.

Νύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά από το φως της ημέρας.

Μήπως πέρασαν χρόνια και σάπισαν τα φύλλα στον ημεροδείχτη;

Δεν βγάλαμε καλό χαρτί, χάναμε, χάναμε ολοένα.

Πώς θα φύγουμε τώρα; Πού θα πάμε; Ποιος θα μας δεχτεί;

Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας, δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας.

Κλέφτες!

Στα ψέματα παίζαμε!

Ποίημα που έχει γραφτεί σαράντα χρόνια πίσω. Στα σαράντα χρόνια που ακολούθησαν, οι “χαρτοπαίκτες” που αναφέρει ο ποιητής, δεν έχαναν συνέχεια. Για κάποια περίοδο κέρδιζαν. Δεν κέρδιζαν όμως πραγματικά λεφτά. Αυτά που είχαν μπροστά τους, αυτά που έβαλαν στις τσέπες τους όταν σηκώθηκαν από το τραπέζι, ήταν μάρκες. Κόκαλα. Άνευ αντικρίσματος. Όταν πήγαν στο ταμείο για να εξαργυρώσουν, δεν πήραν ούτε σέντζι. Τίποτα. Και δεν χάσανε μόνο τα “κέρδη”. Χάσανε και τα δικά τους. Έτσι τελειώνουν πλέον οι ζωές κι έτσι αρχίζουν οι καινούριες. Στο τίποτα. Στο τίποτα τα ένσημα και τα συντάξιμα χρόνια. Στο τίποτα οι ακίνητες περιουσίες που αποκτήθηκαν με αίμα και ιδρώτα. Στο τίποτα, σπίτια, μαγαζιά, αυτοκίνητα. Μηδενικής αξίας πλέον όλα. Στο τίποτα το βιβλιάριο υγείας του ΙΚΑ.

“Κλέφτες! Στα ψέματα παίζαμε”, καταλήγει ο ποιητής. Λες κι ακούς τις φωνές των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα. Κλέφτες! Στα ψέματα ψηφίζαμε τον Γ. Παπανδρέου. Στα ψέματα είχαμε ψηφίσει τον Κ. Καραμανλή. Τον Σημίτη. Τον Μητσοτάκη. Τον Ανδρέα Παπανδρέου. Στα ψέματα ψηφίσαμε στη συνέχεια τον Σαμαρά. Με ψέματα μάς πήραν τις ψήφους μας. Με ψέματα μάς κορόιδεψαν. Μας εξαπάτησαν. Κανείς δεν μας είπε αλήθεια. Κανείς δεν έκανε αυτά που μας έταξε. Αντί να μας δώσουν αυτά που μας είχαν υποσχεθεί, μας κλέψανε κι από πάνω.

Πόσες φορές να κάνεις λάθος όμως; Μία; Δύο; Τρεις; Πόσες φορές να σε πιάσουν κορόιδο; Σίγουρα δεν τα φάγανε μαζί, όπως λέει ο Πάγκαλος. Αν σε δουλέψει όμως κάποιος σε μια συναλλαγή, είσαι συνυπεύθυνος. Εσύ έχεις την ευθύνη, όταν πιστεύεις αυτόν που σου τάζει τα πιο πολλά. Γι’ αυτό και δεν έχουν δικαίωμα ψήφου τα παιδιά. Επειδή δεν έχουν κρίση και είναι εύπιστα. Οι ενήλικες όμως; Πώς γίνεται σαράντα χρόνια συνέχεια να ψηφίζουν λάθος; Μήπως οι άλλοι ποντάρουν στην ιδιοτέλειά τους; Όσο πιο πολλά τούς τάξεις, τόσο πιο πολύ τους ψήνεις για να σε πιστέψουν.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Καμία κυβέρνηση από το 1974 κι εντεύθεν δεν επιβλήθηκε για των όπλων. Όλες ήταν και είναι δημοκρατικά εκλεγμένες. Ο λαός επέλεξε τους χαρτοκλέφτες. Ο λαός της Βόρειας Ελλάδας είχε κορώνα στο κεφάλι του τον Παναγιώτη Ψωμιάδη. Ο λαός της Θεσσαλονίκης είχε επιλέξει σαν ισόβιο Δήμαρχο τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο. Ο λαός της Αθήνας επιλέγει αυτόν που θέλει κάθε φορά να κάνει μια περατζάδα από το Δημαρχείο: Τον Αβραμόπουλο, την Ντόρα και πάει λέγοντας.

Ο λαός του Πειραιά έχει φτάσει στο σημείο να επιλέξει για Δήμαρχο μέχρι και τον Παναγιώτη Φασούλα. Ο οποίος, μέχρι και σήμερα, ζει με λεφτά του Δημοσίου, σαν διορισμένος συντονιστής διευθυντής του ΣΕΦ. Αυτούς όλους απειλεί ο Βενιζέλος, όταν λέει ότι θα φύγει από την κυβέρνηση, αν δεν είναι καλά τα ποσοστά της Ελιάς και του ΠΑΣΟΚ. Αυτή είναι η “σταθερότητα” που κινδυνεύει. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, ο μισθός πέφτει. Αυτούς θέλει να κινητοποιήσει ο Βενιζέλος για να μην πέσει η κυβέρνηση.

Αυτήν την Κυριακή, όπως συνηθίζεται να λέγεται στα διπλά παιχνίδια στο ποδόσφαιρο, είναι το πρώτο ημιχρόνιο των εκλογών. Την άλλη Κυριακή το δεύτερο. Με τις Ευρωεκλογές και τα τελικά σε Δήμους και Περιφέρειες. Εκλογές που θεωρούνται και είναι χαλαρές. Κάτι σαν καλλιστεία ή σαν Γιουροβίζιον. Οι γνωστοί και οι όμορφες είναι υποψήφιοι. Οι γνωστοί μάλιστα, όχι μόνο κατεβαίνουν για Ευρωβουλευτές, σαν τον Ζαγοράκη, αλλά έχουν κάνει πλέον και δικό τους κόμμα, όπως ο Σταύρος Θεοδωράκης. Στις όμορφες, το ΠΑΣΟΚ είναι πρώτο κόμμα, μακράν του δεύτερου. Το δίδυμο Εύα Καϊλή – Αλ Σάλεχ δεν χάνει με τίποτα. Όσο λοιπόν κι αν φωνάζει ο Βενιζέλος ότι απειλείται η κυβερνητική σταθερότητα, όσο κι αν φωνάζει ο Τσίπρας να τον ψηφίσουν για να τους διώξει, η δουλειά θα πάει για μια ακόμα φορά όπως ακριβώς το έχει γράψει ο ποιητής. “Στα ψέματα” θα είναι κι αυτό το εκλογικό παιχνίδι. Κι αυτό, ούτε στην υποψηφιότητα του Ψινάκη αναφέρεται, ούτε του Μάκη Χριστοδουλόπουλου. Υπάρχουν πολύ καλύτεροι επαγγελματίες ψεύτες. Αν ήταν να είχε αλλάξει η Αθήνα, κάποιος θα είχε βρεθεί να αλλάξει την πλατεία Ομονοίας, από πλατεία Τιράνων που είναι σήμερα. Δεν πρόκειται ν’ αλλάξει κάτι. “Στα ψέματα” θα παίξουν και σ’ αυτές τις εκλογές οι ψηφοφόροι.

(Κι επειδή το σοβαρέψαμε σήμερα, να χαλαρώσουμε με Φρανκ Σινάτρα και το “It was a very good year”).