Σαν τον πελαργό στο ένα πόδι

Ένα πράγμα κάνει τον άνθρωπο νομοταγή. Ο φόβος. Τίποτα άλλο. Ο φόβος της τιμωρίας από τον Θεό. Ο φόβος της ποινής από το δικαστήριο. Ο άνθρωπος δεν έχει φτάσει ακόμα στο επίπεδο να έχει κατακτήσει την αυτοπειθαρχία. Ότι δεν κλέβω, δηλαδή, επειδή δεν πρέπει να κλέψω και όχι επειδή θα με αρπάξουνε και θα με μπουζουριάσουνε.

Αυτό ακριβώς τον ρόλο παίζει η ποινή. Δεν τιμωρεί μόνο τον παραβάτη. Παραδειγματίζει και τους άλλους. Τους υπόλοιπους. Όποιος κάνει τα ίδια, θα πάθει τα ίδια. Αν η ληστεία τράπεζας έχει ποινή δεκαπέντε μέρες φυλακή, όλοι θα αρπάζανε ένα καλάζνικοφ και θα μπουκάριζαν κι όποιον πάρει ο χάρος. Όταν ο άλλος, όμως, ξέρει ότι μπορεί να ακούσει μέχρι και είκοσι χρόνια, το σκέφτεται.

Αυτός που πάει στο γήπεδο, ωστόσο, δεν σκέφτεται και πολύ για να το γυρίσει στο ντερβισιλίκι. Ειδικότερα όταν ανήκει στην κάστα των αποκαλούμενων οργανωμένων. Ποιον να φοβηθεί άλλωστε; Την αστυνομία; Ή τον πρόεδρο της ομάδας που κάνει τεμενάδες στον υπέροχο κόσμο και τον προσκυνάει, όπως οι Μουσουλμάνοι τον Μωάμεθ, πάνω στο χαλί;

Άπαξ λοιπόν και χαθεί ο φόβος, χάνεται και το παιχνίδι. Ο όχλος ανεξέλεγκτος. Αν όμως πέφτει ο πέλεκυς του Νόμου τα πράγματα αλλάζουνε. Πέρυσι ήταν που οι ΠΑΟΚτζήδες το είχανε γυρίσει στο ντερβιλιίκι στο ματς με τη Ραπίντ. Τρεις αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών, η ΟΥΕΦΑ στο κεφάλι. Τις προάλλες με τη Σάλκε γυρίσανε την πλάκα ανάποδα: από τα ντερβισιλίκια στις κουτοπονηριές. Κι όχι τα αλάνια, που έτσι ή αλλιώς ήταν εκτός γηπέδου, αλλά οι κουστουμάτοι των επισήμων.

Ο κανονισμός σ’ αυτές τις περιπτώσεις λέει ότι (άμα είσαι τιμωρημένος δηλαδή) μπαίνουνε στο γήπεδο 75 νοματαίοι. Όλοι κι όλοι. Συμπεριλαμβανομένου και του ποδοσφαιρικού τμήματος. Αν λοιπόν οι του ποδοσφαιρικού τμήματος είναι 25, στην εξέδρα θα είναι πενήντα. Ούτε ένας παραπάνω. Παίρνει χαμπάρι, όμως, ο πονηρός ο Έλληνας: ο ένας έδινε (στη ζούλα) αφού είχε μπει στο γήπεδο, τη διαπίστευση στον άλλον.

Σιγά τώρα που θα μπορέσουμε να δουλέψουμε τα κιρίζια. Τους κουτόφραγκους της ΟΥΕΦΑ. Κι αντί για 50 στην εξέδρα, βρεθήκανε τελικά 90. Σαράντα υπεράριθμοι. Και να μπεις, βέβαια στη ζούλα στο γήπεδο μπαίνεις. Να κρυφτείς, όμως, δεν γίνεταιθ. Δεν είχε κανένα λόγο, λοιπόν, ο παρατηρητής της ΟΥΕΦΑ να παριστάνει τον θυρωρό. Να κάθεται στην πόρτα και να μετράει πόσοι και με ποιον τρόπο μπαίνουνε. Τους άφησε να νομίζουνε ότι είναι ξύπνιοι και πονηροίο. Κι όταν άρχισε το ματς. άρχισε να τους μετράει έναν προς έναν με το μάτι. Βρήκε σαράντα παραπανίσιους, έστειλε την έκθεση στην ΟΥΕΦΑ κι ήρθε μετά το μπουγιουρντί στη Σαλόνια: μια αγωνιστική κεκλεισμένων των θυρών.

Παγκόσμια πρωτοτυπία. Πόσο λακαμάς πρέπει να είσαι, δηλαδή, για να τιμωρηθείς σε ματς χωρίς κόσμο; Τα καρντάσια με τα κουστούμια που λέγαμε, τα καταφέρανε. Κι εκεί που ο ΠΑΟΚ είχε υπόλοιπο ποινής μιας αγωνιστική για το ματς με την Άλκμααρ, θα παίξει χωρίς κόσμο και με τη Μακάμπι. Έτσι πάει. Τα γούστα και τα λάθη πληρώνονται. Και στην προκειμένη περίπτωση ο λακαμάς της παρέας που θα πληρώσει τη λέζα, θα είναι ο Σαββίδης. Και τα λεφτά από τις εισπράξεις θα χάσει, γύρω στα διακόσια χιλιάρικα και το γήπεδο θα είναι άδειο.

Και δεν τελειώσαμε εδώ. Ο ΠΑΟΚ είναι σε επιτήρηση μέχρι το 2015. Με σοβαρό κίνδυνο πλέον, αν υποτροπιάσει να τον πετάξουν έξω από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τα ηρωικά ελληνικά ΜΜΕ, οι αθλητικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, χαρακτήρισαν την απόφαση “κωμική και απίστευτη”. Κι έδωσαν στην ΟΥΕΦΑ το προσωνύμιο της Μαφίας. Λες κι ο Πλατινί, δηλαδή, είχε προηγούμενα μαζί τους. Λες και η ΟΥΕΦΑ έχει βάλει τον ΠΑΟΚ στο σημάδι, όπως το κράτος των Αθηνών.

Συμπέρασμα: Μ’ αυτή τη σφαλιάρα, θέλοντας και μη οι κώλοι θα σφίξουνε. Ο Σαββίδης θα σταματήσει να βυζαίνει το δάχτυλο. Ν’ αφήνει τους οργανωμένους και τους κουστουμάτους ασύδοτους. Ο φόβος της επόμενης ποινής, θα τους κάνει όλους να στέκονται σούζα, σαν τον πελαργό στο ένα πόδι. Άλλωστε έχουν το ελεύθερο να ξεχαρμανιάζουν κάθε Σαββατοκύριακο στα παιχνίδια της Σούπερλιγκ, μαζί με όλους τους συναδέλφους τους: κόκκινους, πράσινους, κίτρινους…