Σαν σήμερα, σαν τότε, σαν ποτέ

Το ομολογώ: η ανάμνηση εκείνης της μπουλντόζας με την πράσινη σημαία, που μπούκαρε στον Βοτανικό, εκεί όπου θα γινόταν το γήπεδο της Πανάθας, με έχει στοιχειώσει. Ομολογώ επίσης ότι ζηλεύω τους ΑΕΚτσήδες που ζουν το όνειρό τους με το γήπεδο – δεν τους φθονώ, τους ζηλεύω, τους μακαρίζω. Δεν ζηλεύω την οικονομική καταστροφή, τη διάλυση, τον υποβιβασμό, αλλά το όραμα που παίρνει σάρκα και οστά, το «κάνω πέντε βήματα πίσω αλλά δεν πέφτω, αντιθέτως παίρνω φόρα για να κάνω πέντε άλματα μπροστά».

Τους εύχομαι ολόψυχα να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα και σε δυο χρόνια να είναι περήφανοι και καμαρωτοί στην «Αγιά Σοφιά» τους, απλά τους συμβουλεύω να μην αφήσουν καμία μπουλντόζα με σημαία της ΑΕΚ να κάνει ποδαρικό. Είναι κακό φενγκ – σούι…

Πού το θυμήθηκα το γήπεδο της Πανάθας και τη μπουλντόζα με την πράσινη σημαία; Σαν σήμερα, 14 Νοεμβρίου 2005, ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε την ίδρυση Εταρείας Ειδικού Σκοπού σε συνεργασία με την Εθνική Τράπεζα, η οποία θα αναλάμβανε την ανάπλαση του Βοτανικού και τη δημιουργία του νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού.

Και λαμπρές εκδηλώσεις

Κι υπήρχε και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και δεν θέλω γέλια: τα έργα θα ξεκινούσαν την 1η Οκτωβρίου του 2006 και θα ολοκληρώνονταν – μαζί με το γήπεδο – στις 30 Ιουνίου του 2008. Ξέρετε, στα 100 χρόνια του Παναθηναϊκού… Με λαμπρές εκδηλώσεις, μέχρι και «Red Hot Chillie Peppers» μας είχαν τάξει κάποιοι, οι οποίοι τελικά ήρθαν πρόσφατα, αλλά όχι για τα γενέθλια. Βρε και με συναυλία των αδελφών Διονυσίου θα ήμασταν ευχαριστημένοι εδώ που τα λέμε, αλλά πού…

Οκτώ χρόνια μετά την ίδρυση της Εταιρείας και πέντε μετά «την ολοκλήρωση του γηπέδου», ο Παναθηναϊκός της πολυμετοχικότητας, της χλιδής, των μεγάλων παικτών και των ακόμα μεγαλύτερων χαμόγελων των μετόχων του, έγινε ένα παιχνίδι που το βαρέθηκαν όλοι τους, το πάρκαραν σε ένα συρτάρι δικηγορικού γραφείου, το φέσωσαν, το παράτησαν, το άφησαν στην τύχη του, το απαξίωσαν και τελικά το πέταξαν σε έναν κάδο σκουπιδιών για να πάει στη χωματερή.

Λίγο πριν περάσει το σκουπιδιάρικο, το μάζεψε ο Γιάννης Αλαφούζος και προσπαθεί εδώ και αρκετό καιρό να το καθαρίσει, να το φτιάξει, να μπαλώσει τις τρύπες και να επισκευάσει τις ζημιές. Οκτώ χρόνια μετά τα μεγάλα λόγια και τα μεγάλα χαμόγελα, που ήμασταν τόσο σίγουροι ότι τίποτα δεν θα πάει στραβά ώστε «τάζαμε» τη Λεωφόρο μια στον Δήμο Αθηναίων για να κάνει «πνεύμονα πράσινου» και μια στην Εκκλησία για να φτιάξει τη νέα Μητρόπολη (απόλυτα ταιριαστό με τις Χριστοπαναγίες που έχουν ποτίσει τη Λεωφόρο τόσα χρόνια…), ο Βωβός καταστράφηκε οικονομικά μια που αγόρασε τις εκτάσεις στο Βοτανικό και του έμειναν αμανάτι, η ΓΗΠΕΛ χρέωσε κάτι εκατομμύρια ευρώ τις (ομολογουμένως υπέροχες) μακέτες, οι κορμοράνοι μπορούν να αναπαύονται στην περιοχή χωρίς άγχος ότι θα χεστούν από τον φόβο τους από κανέναν πανηγυρισμό σε γκολ, τα σκουπίδια και τα μπάζα μπορούν να είναι ήσυχα ότι δεν θα τα διώξει κανείς από το σπίτι τους, οι κάτοικοι της « Επιτροπής Σωτηρίας του Βοτανικού» που προσέφυγαν στο Σ.τ.Ε. μπορούν να απολαμβάνουν την περιοχή (όχι τον Βοτανικό, αυτή που μένει ο καθένας, αφού οι περισσότεροι ήταν κάτοικοι άλλων περιοχών) και ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στη Λεωφόρο μια που Γρανίτσας είναι μόνο ένας και δεν βρέθηκε κανένας μερακλής να την κατεδαφίσει.

Πώς γίνεται;

Οκτώ χρόνια μετά από την μέρα που όλοι οι Παναθηναϊκοί πιστέψαμε ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά, ότι θα γιορτάζαμε τα 100 χρόνια της ομάδας στο καινούργιο μας σπίτι, ακόμα αναρωτιέμαι: πώς γίνεται τόσοι σπουδαίοι και επιφανείς επιχειρηματίες του τόπου, τόσο πετυχημένοι και αποφασιστικοί σε όλα τα deals που έκαναν και κάνουν σε Ελλάδα και εξωτερικό, να μην καταφέρουν να φτιάξουν το γήπεδο της ομάδας, στην οποία ήταν μέτοχοι;

Πώς γίνεται ένας, ο Δημήτρης Μελισσανίδης, με την ΑΕΚ στην τρίτη Εθνική, να συσπειρώνει όλους τους φίλους της ομάδας και να έχει βάλει μπροστά το γήπεδο της ομάδας όχι στα λόγια και τα χαρτιά, αλλά στην πράξη και όλοι εκείνοι οι σπουδαίοι και τρανοί να νικηθούν από ένα κοπάδι κορμοράνων και μερικές δεκάδες «απλούς σωτήρες του Βοτανικού»; Και μην ακούσω καμιά σαχλαμάρα ότι δεν φταίει το ότι δεν μπορούσαν, αλλά ότι δεν ήθελαν, διότι θα απαντήσω ότι αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς, με Πρίγκηπες και παχουλούς εκπροσώπους τους επί γης. Πράγματα που όπως καταλαβαίνετε, ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας.