Πόσα μνημονιακά χρόνια αντέχει ο ΠΑΟ;

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι όσα συμβαίνουν στον Παναθηναϊκό δεν έχουν προηγούμενο. Οι προσφυγές άρχισαν να σκάνε η μία πίσω από την άλλη (η αρχή έγινε με τον Τοτσέ, ακολούθησε ο Βελάσκες και όπως φαίνεται έπονται και άλλοι), πρώην παίκτες και προπονητές πιέζουν για τα οφειλόμενα και γενικώς οι πιστωτές βρίσκονται στο κατόπι της ΠΑΕ για να πάρουν κάτι απ’ τα πολλά που τους οφείλονται.

Οι καταστάσεις είναι πρωτόγνωρες για τον άλλοτε καλοπληρωτή Παναθηναϊκό που φαίνεται ότι ακόμη έχει να διανύσει πολλά ανηφορικά χιλιόμετρα μέχρι να βγει από την κρίση. Και ζήτημα είναι αν θα τα καταφέρει, διότι το έλλειμμα είναι τεράστιο και δύσκολα διαχωρίσιμο υπό τις υπάρχουσες αγωνιστικές και οικονομικές συνθήκες. Κάτι σαν την Ελλάδα δηλαδή…

Πολλοί κατηγορούν τη διοίκηση Αλαφούζου για όσα συμβαίνουν στον σύλλογο. Αλλά αυτό μάλλον είναι άδικο για τον μίστερ ΣΚΑΙ. Στον Αλαφούζο μπορείς να καταλογίσεις πολλά για χίλιους δυο κακούς χειρισμούς του σε αρκετά θέματα από την ημέρα που ανέλαβε την ΠΑΕ, αλλά στο οικονομικό (πέρα από κάποιες αστοχίες που πράγματι υπήρξαν) δεν μπορείς να του προσάψεις κάτι τρομερό δεδομένου ότι παράλαβε ένα τερατώδες έλλειμμα άνω των 25 εκατ. ευρώ που «γεννήθηκε» κάπου μεταξύ πολυμετοχικότητας, «παρκαρίσματος» μετοχών, αραβικής άνοιξης και διοίκησης Γόντικα.

Εχοντας περάσει πλέον ο καιρός και βλέποντας εκείνα τα χρόνια με μεγαλύτερη ψυχραιμία και πιο καθαρό μάτι, νιώθω ότι εν τέλει όλοι έβαλαν το χεράκι τους _άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο αναλόγως και με το ποσοστό που κατείχε στο μετοχολόγιο_ για να φτάσει η ομάδα στο σημερινό μνημόνιο. Εκείνο ωστόσο που χρεώνω περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο σε όλους αυτούς είναι ότι ουδείς έβαλε το χεράκι του για να βοηθήσει όταν η μπάλα άρχισε να καίει. Απαντες λάκισαν, πηδώντας απ’ τα παράθυρα…

Θα είχε βαρέσει κανόνι

Κι εκεί είναι που, στα δικά μου μάτια, κερδίζει πόντους ο Αλαφούζος, ο οποίος αντί να κάτσει στην ησυχία του, έμπλεξε με μια χρεοκοπημένη ομάδα που βρισκόταν στο χείλος της πτώχευσης. Δεν εξετάζω (γιατί δεν ξέρω) τους λόγους για τους οποίους το έκανε αλλά η ουσία είναι ότι, αρέσει δεν αρέσει σε ορισμένους, χωρίς Αλαφούζο ο Παναθηναϊκός θα είχε βρεθεί στη Γ’ Εθνική και θα περίμενε την ΑΕΚ για να του κάνει παρέα. Κι αυτό νομίζω ότι θα πρέπει να αποτελεί τη βάση και την αφετηρία κάθε σκέψης για τον Παναθηναϊκό του Αλαφούζου. Διότι… ωραίες και εύκολες είναι οι κριτικές, οι ειρωνείες και τα σχολιάκια για τα οικονομικά του συλλόγου, το μοντέλο της «Παναθηναϊκής Συμμαχίας», το περυσινό μείον τριανταφεύγα και τις λοιπές αστοχίες της διοίκησης, αλλά κατά βάθος άπαντες γνωρίζουν ότι αν ο Αλαφούζος δεν έβαζε το χέρι στην τσέπη το «κανόνι θα είχε σκάσει» από καιρό στο Τριφύλλι.

Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι η διοίκηση Αλαφούζου θα παίρνει μονίμως συγχωροχάρτι για τα στραβά κι ανάποδα που συμβαίνουν ή θα συμβούν, μολονότι επί του παρόντος η στάση που τηρεί η μεγάλη μερίδα των οπαδών της ομάδας και ιδιαίτερα όσοι έδωσαν από το υστέρημα τους για να εγγραφούν στη Συμμαχία και όσοι επιλέγουν να βρίσκονται στις εξέδρες της Λεωφόρου, αποτελεί ένδειξη αναγνώριση της προσπάθειας που καταβάλλεται.

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού όμως δεν εφησυχάζει και περιμένει διάρκεια, αποτελέσματα αλλά κυρίως προοπτική και πλάνο εξόδου από την κρίση. Απ’ ό,τι μαθαίνω ο εφετινός προϋπολογισμός της ΠΑΕ είναι «ίσα βάρκα ίσα νερά» κάτι που πολύ απλά σημαίνει ότι τα έσοδα είναι όσα και τα έξοδα. Υπό αυτή την έννοια το πρόγραμμα της οικονομικής εξυγίανσης που εφαρμόζεται στο Τριφύλλι λειτουργεί ως προς την περικοπή των μεγάλων δαπανών και τη μη αύξηση του ελλείμματος. Τούτο είναι το καλό νέο. Διότι υπάρχει και το κακό νέο που λέει ότι το έλλειμμα δεν μειώνεται αλλά παραμένει στα ίδια μεγέθη.

Αρα που οδηγούμαστε; Υπάρχει εν τέλει προοπτική εξόδου από την κρίση; Και αν υπάρχει σε τι χρονικό ορίζοντα; Θα είναι δύο έτη, θα είναι τρία, θα είναι πέντε, θα είναι δέκα; Και πόσα μνημονιακά χρόνια μπορεί να αντέξει ο κόσμος του Παναθηναϊκού; Πόση υπομονή μπορεί να κάνει και πόση στήριξη μπορεί να προσφέρει; Διότι ας μην λησμονούμε ότι ήδη «τρέχει» η τρίτη σεζόν στα «χρόνια της χολέρας»…

Εχω την αίσθηση πάντως ότι και οι διοικούντες τον Παναθηναϊκό δεν έχουν συγκεκριμένη απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα γιατί το πρόβλημα που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν είναι τεράστιο και ξεπερνά τις δυνάμεις και τις δυνατότητές τους. Επί της ουσίας νομίζω πως το μόνο όπλο που διαθέτουν αυτή τη στιγμή στα χέρια τους είναι η αλήθεια. Και μόνο αν ομιλούν προς τον απλό οπαδό με τη γλώσσα της αλήθειας, ακόμη κι αν αυτή πονάει, θα μπορέσουν να διατηρήσουν μια υγιή σχέση στα δύσκολα χρόνια που έπονται. Διότι ας μην γελιόμαστε, βρισκόμαστε ακόμη στο ξεκίνημα της κρίσης…