Πώς ο Νίκολιτς παρέταξε την ΑΕΚ για να κερδίσει το ντέρμπι πριν αυτό καν παιχτεί

Το πλάνο του Μάρκο Νίκολιτς απέναντι στον Παναθηναϊκό δεν είχε γκρίζες ζώνες και δεύτερες σκέψεις. Ήταν ξεκάθαρο, συγκεκριμένο και -κυρίως- απόλυτα προσαρμοσμένο στις αδυναμίες του αντιπάλου.

Ο Σέρβος τεχνικός δεν προσέγγισε το ματς με σκοπό επιβάλει το πλάνο του μέσα από κατοχή, ρυθμό και κυκλοφορία. Πήγε για να ελέγξει, να εγκλωβίσει και να χτυπήσει εκεί που πονούσε περισσότερο ο αντίπαλος. Και το έκανε με τρόπο που όταν πήρε το προβάδισμα, μετέτρεψε ένα θεωρητικά ισορροπημένο παιχνίδι σε έναν αγωνιστικό μονόλογο.

Η βασική του σκέψη ήταν απλή: μια συμπαγής ΑΕΚ, χωρίς να χρειαστεί να οπισθοχωρήσει υπερβολικά, ώστε να κόψει πλήρως τον Παναθηναϊκό από το στοιχείο που τον κάνει επικίνδυνο. Η εξουδετέρωση του Τετέι ήταν ο πρώτος στόχος. Χωρίς χώρους, χωρίς μέτρα για να τρέξει, χωρίς δυνατότητα να πάρει μπάλα σε συνθήκες ανισορροπίας.

Από τη στιγμή που αυτό επιτεύχθηκε, οι πράσινοι εγκλωβίστηκαν σε ένα παιχνίδι που δεν τους ταίριαζε καθόλου. Ακόμα κι αν η ΑΕΚ έδωσε συνειδητά τη μπάλα, το έκανε γνωρίζοντας ότι ο αντίπαλος δεν είχε τις λύσεις να την αξιοποιήσει.

Η επιλογή του Νίκολιτς να παρατάξει την ομάδα του με δύο φορ, τον Βάργκα και τον Γιόβιτς μαζί, δεν ήταν ούτε ρίσκο ούτε πείραμα. Ήταν προϊόν ξεκάθαρης ανάγνωσης. Ο Σέρβος είχε ήδη “διαβάσει” καλά τον Παναθηναϊκό.

Το είχε κάνει στη Λεωφόρο, στο 3-2, και το επιβεβαίωσε ξανά στο δεύτερο ματς που εξελίχθηκε στο θριαμβευτικό 4-0. Οι κεντρικοί αμυντικοί των πράσινων παρουσίαζαν σημαντικές αδυναμίες, κυρίως στο να διαχειριστούν πίεση, κινήσεις χωρίς τη μπάλα και κάθετο παιχνίδι. Εκεί ακριβώς επένδυσε η ΑΕΚ.

Το γκολ που άνοιξε το σκορ δεν ήταν τυχαίο. Ήταν αποτέλεσμα του τρόπου που είχε στηθεί όλο το παιχνίδι. Από εκεί και πέρα, η διαχείριση ήταν υποδειγματική. Η ΑΕΚ δεν βιάστηκε, δεν παρασύρθηκε, δεν έχασε τη συνοχή της. Περίμενε τη στιγμή της. Και αυτή ήρθε στο δεύτερο ημίχρονο, όταν ο Νίκολιτς έκανε τις κινήσεις που αποδείχθηκαν καταλυτικές.

Η είσοδος των Κοϊτά και Ζοάο Μάριο αντί των Βάργκα και Λιούμπιτσιτς μετέτρεψε την ΑΕΚ σε μια πολύ πιο άμεση, πιο επιθετική και πιο απρόβλεπτη ομάδα. Εκεί ήταν το σημείο που το ματς άλλαξε οριστικά επίπεδο. Ο Ράφα Μπενίτεθ δεν αντιλήφθηκε ότι εκείνη τη στιγμή το εργο για δύο γινόταν μονόπρακτο. Οι αποστάσεις μεγάλωσαν, η πίεση αυξήθηκε και ο Παναθηναϊκός κατέρρευσε αγωνιστικά και πνευματικά.

Και εδώ αξίζει να σταθεί κανείς και σε κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Στην πνευματική ετοιμότητα της ΑΕΚ. Μετά τα δύο άσχημα παιχνίδια με Άρη και ΟΦΗ, θα μπορούσε εύκολα να υπάρχουν αμφιβολία, νεύρο, έλλειψη αυτοπεποίθησης. Αντίθετα, η ομάδα παρουσιάστηκε απόλυτα συγκεντρωμένη, πειθαρχημένη και προσηλωμένη στο πλάνο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Αυτό δεν είναι αυτονόητο, αλλά αποτέλεσμα δουλειάς προπονητή.

Ο Νίκολιτς μέσα στην εβδομάδα φρόντισε να περάσει ξεκάθαρα το μήνυμα: οι δυνατότητες αυτής της ομάδας είναι μεγαλύτερες από αυτό που έδειξε στα δύο προηγούμενα ματς. Και οι παίκτες το θυμήθηκαν, το εφάρμοσαν και το επιβεβαίωσαν στο γήπεδο. Όχι με φαντεζί ποδόσφαιρο, αλλά με ουσία, πλάνο και απόλυτο έλεγχο. Αυτό ακριβώς που χρειάζεται μια ομάδα για να κάνει τη διαφορά στα μεγάλα παιχνίδια.