Πολλά συν, λίγα πλην

Tριάντα χρόνια και κάτι ψιλά πίσω. Όταν ο Νίκος Αναστόπουλος είχε μαύρα μαλλιά και μουστάκι. Φεβρουάριος του 1983. Ακόμα δούλευα στον Ριζοσπάστη. Τηλέφωνο από τον Βασίλη Κοντοβαζαινίτη: ” Τι κάνεις απόψε“, ” Τίποτα”. Πάμε στο καζίνο και μετά στο αεροδρόμιο που έρχεται ο Γκόρσκι για να πιάσει δουλειά στην ΑΕΚ“. ” Πάμε“.

Ανεβαίνουμε στην Πάρνηθα, που για τον Βασίλη, ήταν σαν δεύτερο σπίτι του, κι αργά μετά τα μεσάνυχτα στο αεροδρόμιο. Επί της υποδοχής, ο Νίκος Στράτος και ο Χρήστος Αρδίζογλου, με μια ανθοδέσμη.

Αφήνουμε τον Γκόρσκι στο ξενοδοχείο Παρκ, και πάμε για ύπνο,. Την άλλη ημέρα το μεσημέρι, ο Πολωνός, είχε υπογράψει στον Ολυμπιακό! Ο Σταύρος Νταϊφάς είχε κάνει το κόλπο-γκρόσο. Ο Ολυμπιακός δεν πήγαινε καλά και το πρωτάθλημα φαινόταν χαμένο.

Ο Νταϊφάς με προπονητή το Κάζιμιρ Γκόρσκι, είχε πάρει το πρώτο πρωτάθλημα τη σεζόν 1979-80 και η άφιξη του Πολωνού για λογαριασμό της ΑΕΚ, που ήταν χωρίς προπονητή, του έκανε κλικ. Βρίσκει άκρη με τον Κοντοβαζαινίτη, που πέρα από δικηγόρος του Γκόρσκι, λειτουργούσε και σαν μάνατζερ, διώχνει τον Αλκέτα Παναγούλια και συνεχίζει με τον Πολωνό. Αποτέλεσμα;

Ο Ολυμπιακός με εντυπωσιακό ντεμαράζ, παίρνει το τέταρτο σερί πρωτάθλημα. Αυτός ήταν ο Σταύρος Νταϊφάς. Παρένθεση: (Στην Ελλάδα, σε ότι έχει να κάνει με τα πρόσωπα που περνάνε στην ιστορία, υπάρχει ένας φόβος, μια δειλία. Κάτι σαν ταμπού.

Είτε μιλάμε για πολιτικούς, είτε για από οποιοδήποτε άλλο χώρο. Αναφέρονται μόνο τα θετικά. Λες και υπάρχουν άνθρωποι, που τα έχουν κάνει όλα σωστά. Χωρίς κανένα απολύτως λάθος.)

Δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση ο Σταύρος Νταϊφάς. Διαβάζω αυτές τις ημέρες αναμασήματα για το έργο του και την προσφορά του στον Ολυμπιακό. Για την κόντρα του με τον Γ. Βαρδινογιάννη, κλπ.

Σίγουρα ο Νταϊφάς, ήταν μια ισχυρή προσωπικότητα. Μπήκε γρήγορα στο πετσί του ρόλου του παράγοντα. Σφιχτός, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των εφοπλιστών και σκληρός στις διαπραγματεύσεις.

Δεν θα μπορούσε ωστόσο να είναι αλάνθαστος, ή, ανίκητος. Τα πρώτα χρόνια με τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα, είχε ρίξει όχι μόνο τον Γ. Βαρδινογιάννη στο καναβάτσο, αλλά ολόκληρη την οικογένεια.

Από εκεί και πέρα όπως, είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Μη αντέχοντας να είναι δεύτερος, έφυγε και ο Ολυμπιακός, στο βατερλό του 0-4 από τον Παναθηναϊκό, στον τελικό του Κυπέλλου του 1986 είχε πάει με πρόεδρο τον Νίκο Ευθυμίου.

Ο Σταύρος Νταϊφάς όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Επιστρέφει και τη σεζόν 1986-87, παίρνει το πρωτάθλημα και τη μεγάλη ρεβάνς. Αυτό ήταν το κύκνειο άσμα. Στην επόμενη σεζόν αρχίζει ο εφιάλτης των πέτρινων χρόνων.

Η ομάδα έχει αποδυναμωθεί αγωνιστικά και ο Αλκέτας Παναγούλιας, κάνει το λάθος να πάει στην Αμερική για προετοιμασία. Ο Ολυμπιακός, φτάνει δέκατος στην βαθμολογία και κινδυνεύει με υποβιβασμό.

Ο κόσμος βρίζει αποδοκιμάζει και ο Νταϊφάς, που δεν μπορεί να πάει στο γήπεδο, πουλάει στον Κοσκωτά. Με το “ΦΩΣ” να γράφει: ” Ευτυχώς που δεν είναι τώρα στα πράματα ούτε ο Νταιφας ούτε ο Παναγούλιας, γιατί δεν θα είχε μείνει τίποτα όρθιο από τις δικαιολογημένες εκρήξεις του Ολυμπιακού κόσμου“. Δεν τα λέμε αυτά για να τον μειώσουμε. Τα λέμε επειδή έχουν συμβεί. Στη ζυγαριά άλλωστε, τα συν για τον Σταύρο Νταϊφά, είναι πολλά περισσότερα, από τα πλην.

Με τον Νταϊφά στο τιμόνι τα κέρδη του Ολυμπιακού ήταν πολλά περισσότερα από τις ζημιές. Όπως είπαμε όμως, κανείς δεν είναι αλάνθαστος, η, ανίκητος. Στην καθημερινότητα του ο Νταϊφάς, ήταν δύσκολος άνθρωπος. Δεν είχε την διπλωματία του Γιώργου Βαρδινογιάννη. Εφοπλιστής, αλλά και άνθρωπος της πιάτσας. Και στα μπουζούκια πήγαινε και μάλιστα και της Λ. Συγγρού, κι όχι μόνο στα κοσμικά.

Και το Σεμέν ντ φερ του, το έπαιζε. Έχοντας μάλιστα την φήμη του καλού και σκληρού παίκτη. Έχουν να το λένε, ότι μέχρι τα ογδόντα του, άντεχε να παίζει ώρες ολόκληρες, ενώ σαραντάρηδες και πενηντάρηδες, κατέρρεαν.

Το ποδόσφαιρο μπορούμε να πούμε ότι το έμαθε γρήγορα: Να διοικεί να κάνει σωστές επιλογές στις μεταγραφές. Αδυναμία του, ήταν το δίδυμο του Αναστόπουλου-Μητρόπουλου. Μπορεί κάποια στιγμή να του έκαναν ανταρσία ζητώντας περισσότερα λεφτά, αλλά πάντα άκουγε την γνώμη τους, σχετικά με την ομάδα.

Δεν είναι τυχαίο ότι, την προσφορά του Νταϊφά στον Ολυμπιακό αναγνώρισαν ο Σ. Κόκκαλης και ο Β. Μαρινάκης. Κι όχι εκ των υστέρων, αλλά όταν ήταν εν ζωή. Να πούμε κι αυτό: Από τον Σ. Κόκκαλη αποστασιοποιήθηκε, μετά την επιλογή του να προσλάβει τον Νίκο Αλέφαντο.

Στη μέχρι τώρα ιστορία του Ολυμπιακού μπορούμε να πούμε για πέντε προέδρους. Για πέντε εποχές: Ξεκινώντας από την οικογένεια Ανδριανόπουλου, τον Νίκο Γουλανδρή, τον Σταύρο Νταϊφά, τον Σωκράτη Κόκκαλη και τον Βαγγέλη Μαρινάκη.

Ο Νταϊφάς, βρίσκεται στο μεταίχμιο όταν το ποδόσφαιρο από ερασιτεχνικό, πέρασε στον επαγγελματισμό, έχοντας σημαντικό μερίδιο, συνδέοντας τις δύο εποχές.