Ποιος θα σταματήσει τη Μπάγερν;

Στο τέλος του πρώτου γύρου της φάσης των ομίλων του Τσάμπιονς λιγκ σε όλη την Ευρώπη η συζήτηση που γίνεται είναι μόνο μία: ποιος φέτος θα σταματήσει την κάτοχο του τίτλου Μπάγερν Μονάχου από το να ξαναπάρει το τρόπαιο.

Σε αυτή την πρώτη φάση, η Μπάγερν με τον Πεπ Γκουαρδιιόλα φέτος στον πάγκο της, μοιάζει με κάτι απερίγραπτα άψογο:συνδυάζει τη γερμανικής αποτελεσματικότητα, τη νοοτροπία και τη σιγουριά μιας ομάδας που είναι ήδη πρωταθλήτρια Ευρώπη και την διάθεση για επίδειξη ενός ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου σαν αυτό που δίδαξε ο Γκουρντιόλα στην εκθαμβωτική Μπαρτσελόνα της προηγούμενης τετραετίας.

Είμαστε ακόμα στον Οκτώβριο και η Μπάγερν προκαλεί θαυμασμό και τρόμο: η γερμανικότητά της και η επιδεκτική φινέτσα της σε αφήνουν άφωνο. Στο τέλος του πρώτου γύρου η Μπάγερν έχει πετύχει 3 νίκες, έχει σκοράρει 11 φορές, έχει διαλύσει τη Μάντσεστερ Σίτι εκτός έδρας, και την Τετάρτη εναντίον της Βικτόρια Πλιζέν πέτυχε κάτι απίθανο: έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία του Τσάμπιονς λιγκ που δεν έχει δεχτεί από την αντίπαλό της ούτε ένα σουτ σε 90 λεπτά!

Η στατιστική, που είναι συνήθως πολύ γενναιόδωρη, αναφέρει πως οι Τσέχοι είχαν μηδέν τελικές προσπάθειες – ίσως γιατί δεν είχαν ποτέ τη μπάλα, αφού η Μπάγερν τέλειωσε το ματς έχοντας 71% κατοχή μπάλας: μην σας κάνει εντύπωση με τη Μάινζ είχε 80%! Το τελικό 5-0 κόντρα στους Τσέχους μοιάζει έως και λίγο.

Τα ευεργετικά αποτελέσματα με τον Πεπ

Η πρόσληψη του Γκουαρντιόλα είχε δυο ευεργετικά για τους Βαυαρούς αποτελέσματα. Το πρώτο είναι ότι η Μπάγερν απέφυγε το σκόπελο του κορεσμού που μπορούσε να προκύψει μετά την περσινή θριαμβευτική σεζόν της – μην ξεχνάτε ότι η Μπάγερν είχε παίξει στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ κι ένα χρόνο πριν.

Το δεύτερο ότι το γκρουπ των παικτών που την αποτελούν, είδαν στο πρόσωπο του Καταλανού τον άνθρωπο που τους υπόσχεται μια νέα, δεύτερη καριέρα. Ο Γκουαρδιόλα, δεν ήθελε πηγαίνοντας στη Γερμανία, απλώς να αποδείξει ότι είναι ένας εξαιρετικός προπονητής (κι όχι μια μαριονέτα του μέντορα Γιόχαν Κρόιφ που συχνά στη Μπάρτσα τον επηρέαζε). Αυτό που περισσότερο επιθυμούσε ήταν να πείσει τους πάντες ότι η βασική ποδοσφαιρική του ιδέα είναι κάτι που μπορεί να έχει εφαρμογή και αποτελέσματα παντού.

Υποθέτω πως για ένα τρομερό επαγγελματία, όπως είναι ο Γκουαρδιόλα, η επισήμανση ότι η πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας συνεχούς δουλειάς που γίνεται στα τμήματα υποδομής, είναι μειωτική: η παρατήρηση δημιουργούσε την υποψία, αν όχι και τη βεβαιότητα, ότι η συμβολή του προπονητή στη Μπαρτσελόνα στις επιτυχίες είναι περιορισμένη καθώς τα θέλω και τα πρέπει οι παίκτες τα κουβαλάνε στο κατασκευαστικόDNAτους από τη Μασία.

Αυτό ήταν αλήθεια , διότι έτσι συμβαίνει: οι Μέσι, οι Ινιέστα, οι Τσάβι και οι υπόλοιποι απέκτησαν στις ακαδημίες και βάσεις και πίστη σε ένα δεδομένο τρόπο παιγνιδιού που βασίζεται στην πρωτοβουλία, το πρέσινγκ και την κατοχή μπάλας. Πλην όμως, αυτή η διαπίστωση ήταν και μειωτική για το Γκουαρδιόλα γιατί δεν συνοδεύονταν από την επισήμανση πως η καλή ανατροφή των παικτών δεν θα αρκούσε για την καταπληκτική Μπαρτσελόνα της εποχής μας, αν δεν υπήρχε η νοοτροπία, η δουλειά και η σφραγίδα του προπονητή: η Μπάρτσα πάντοτε έβγαζε παίκτες από τα φυτώρια της, όμως το ποδόσφαιρο που έπαιξε με τον Πεπ δεν το είχε δείξει ποτέ.

Το στοίχημα που κερδίζεται

Η περσινή κατάκτηση του Τσάμπιονς λιγκ από τη Μπάγερν έβαλε το Γκουαρδιόλα σε μια παράξενη θέση: έπρεπε να φτιάξει τη δική του ομάδα με υλικά πρωταθλήτριας Ευρώπης – δηλαδή να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό διατηρώντας, ωστόσο, ό,τι πολύ καλό παρέλαβε. Μετά από δυο μήνες επίσημων παιγνιδιών όλοι βλέπουν ότι αυτό το δύσκολο στοίχημα κερδίζεται.

Η Μπάγερν με τον Λαμ σε ρόλο αμυντικού χαφ έτοιμο να πάρει την πρώτη πάσα , με πλάγιους μπακ που διαρκώς κατεβαίνουν, με εσωτερικά έμβολα παίκτες όπως ο Σβαϊνστάιγκερ, ο Κρος ή ο Μέλερ και με τρεις παίκτες μπροστά σε θέση να διαλύσουν κάθε άμυνα (Μάτζουκιτς, Ρόμπεν και φυσικά Ριμπερί), επιτίθεται συνήθως με 8 (!) παίκτες εκ των οποίων 5 πατάνε περιοχή! Μετά από ελάχιστους μήνες δουλειάς με το Γκουαρντιόλα μοιάζουν καλύτεροι παίκτες ο Αλάμπα, που στο Τσάμπιονς λιγκ σκοράρει συνεχώς, ο Ντάντε, που παίρνει κι αυτός επιθετικές πρωτοβουλίες, ο Λαμ στο νέο του ρόλο και φυσικά οι κυνηγοί που έχουν μεγαλύτερες βοήθειες από πέρυσι. Ο Γκουαρντιόλα σταμάτησε σε χρόνο ρεκόρ τις δοκιμές του τύπου «ο Ριμπερί σε ρόλο Μέσι», δεν επιμένει στη χρησιμοποίηση του Τιάγκο που είναι δικό του παιδί, δίνει χρόνο στο Ραφίνια και ετοιμάζει και τον Γκέτσε: η Μπάγερν δείχνει ήδη πιο δυνατή από την καλύτερη εκδοχή της δικής του Μπαρτσελόνα, δεν εξαρτάται από ένα παίκτη όπως οι Μπλαουγκράνα από το Μέσι, έχει καλύτερη άμυνα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι εξαιρετικά φορμαρισμένη τώρα και ότι η σεζόν είναι μεγάλη – ίσως είναι κι έτσι.

Γερμανική πασαρέλα

Αν όμως δεν είναι έτσι, κι αν η Μπάγερν όπως δείχνει, συνεχίσει να γίνεται καλύτερη, τότε το Τσάμπιονς λιγκ θα γίνει φέτος η πασαρέλα της!

Πίσω της συνωστίζονται ομάδες με ποιότητα, αλλά και αδυναμίες. Η Ντόρτμουντ χωρίς τον τραυματία Γκουιντογκάν και χωρίς τον Γκέτσε δεν έχει την περσινή καθηλωτική ανάπτυξη, παρά την προσθήκη του χαρισματικού Μικιταριάν: για να σκοράρει η ομάδα του Κλόπ πρέπει να τρέξει και θέλει χώρους. Η Τσέλσι δεν είναι ακόμα ομάδα του Μουρίνιο: συνήθως η καλή σεζόν του Πορτογάλου σε μια ομάδα είναι η δεύτερη ή η τρίτη. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ψάχνεται και η Σίτυ στο Τσάμπιονς λιγκ αγκομαχά ακόμα και κόντρα στην ΤΣΣΚΑ. Η Μπάρτσα περιμένει να φορμαριστεί ο Μέσι κι εξακολουθεί να έχει όλες τις μεγάλες αμυντικές αδυναμίες, που πέρσι και πρόπερσι της στοίχισαν.

Η Ρεάλ μοιάζει εξαρτημένη από τον Ρονάλντο, ενώ η Παρί, που έχει κάνει τεράστια πρόοδο, είχε για την ώρα σχετικά εύκολους αντιπάλους. Σήμερα όλοι αυτοί υπολείπονται της Μπάγερν σε ενέργεια, ταχύτητα, δύναμη, παιγνίδι.Μόνη ελπίδα των σφετεριστών του θρόνου της είναι η Μπάγερν να αδειάσει καθώς σε κάθε ματς ξοδεύει πολύ ενέργεια. Πέρυσι οι Βαυαροί έκαναν το μετριότερο παιγνίδι τους, από το Φεβρουάριο και μετά, στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Αλλά και από τελικούς ο Πεπ ξέρει: όσους έπαιξε τους κέρδισε κάνοντας περίπατο…