Πήγα σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες

” Φρέσκα κουλούρια“, φωνάζει ο κουλουράς. Ας αφήσουμε λοιπόν τον γηραλέο κύριο από την Πορτογαλία στην ησυχία του, κι ας ασχοληθούμε με τον Χουάν Ραμόν Ρότσα, γνωστό και ως Μπουμπλή. Αυτός άλλωστε θα είναι στο τιμόνι της ομάδας μέχρι το τέλος της σεζόν.

Κι η σεζόν δεν είναι μικρή. Είναι είκοσι ματς για το πρωτάθλημα κι έξι -πρώτα ο Θεός- για τα πλέι οφ. Είναι το Κύπελλο. Είναι κι άλλα δύο παιχνίδια για να τελειώσει αυτό το μαρτύριο του Europa League.

Σίγουρα ο Ρότσα είναι άνθρωπος του ποδοσφαίρου. Σίγουρα είναι μέρος της ιστορίας του Παναθηναϊκού. Σίγουρα είναι αγαπητός από τον κόσμο. Σίγουρα όμως δεν είναι προπονητής. Δεν είμαστε μεμψίμοιροι απέναντι στον Γιάννη Αλαφούζο. Και στον Παναθηναϊκό, αλλά και παντού, σε όλο το ελληνικό ποδόσφαιρο, έχουν υπάρξει τέτοιες λύσεις κι ακόμα χειρότερες.

Ο Σωκράτης Κόκκαλης είχε χρίσει υπηρεσιακούς προπονητές τον Γιάννη Κόλλια και τον Νίκο Γιούτσο. Για τον παμμέγιστο Νίκο Αλέφαντο, που κάθισε δύο φορές στον κόκκινο πάγκο, δεν συζητάμε. Στον Παναθηναϊκό έχει αναλάβει τέτοιου είδους καθήκοντα μέχρι κι ο Στράτος Αποστολάκης. Με τον κατάλογο να περιλαμβάνει από τον Νίκο Καρούλια και τον Βέλιμιρ Ζάετς, μέχρι τον Τότη Φυλακούρη.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η επιλογή είναι κάπου μονόδρομος. Βλέπεις δηλαδή τι υπάρχει από πίσω, στις μικρές ομάδες, κι όποιος είναι εύκαιρος, του λες ν’ ανοίξει την ντουλάπα και να φορέσει κοστούμι. Άλλο όμως ο υπηρεσιακός για 10-20 μέρες κι άλλο όπως τώρα στην περίπτωση του Ρότσα, που έχει μπροστά του τα 2/3 του πρωταθλήματος, συν τα πλέι οφ.

Ο Ρότσα επιστρέφει

Ποιος είναι όμως ο Ρότσα, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι; Ο Ρότσα, σαν προπονητής, πιστώνεται τη μεγαλύτερη επιτυχία στη νεότερη ιστορία του Παναθηναϊκού. Το 1996, όταν έφτασε στους “4” του Champions League, κερδίζοντας μάλιστα στον πρώτο ημιτελικό τον Άγιαξ εκτός έδρας. Για τίτλους στην Ελλάδα δεν το συζητάμε, γιατί ο Γιώργος Βαρδινογιάννης τότε τους έπαιρνε για πλάκα. Συν ότι είχε και πολύ καλή ομάδα.

Θυμάμαι λοιπόν που τσακωνόμουν και με τους δύο διευθυντές στις δύο εφημερίδες που δούλευα. Ότι είμαι άδικος με τον Ρότσα και δεν του αναγνωρίζω πόσο καλός προπονητής είναι. Εγώ ήμουν της άποψης (στην οποία εμμένω και τώρα) ότι για να θεωρηθεί κάποιος καλός προπονητής, πρέπει να έχει δώσει εξετάσεις και να έχει πετύχει σε βάθος χρόνου. Μίνιμουμ μία πενταετία. Μία επιτυχία, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή, όπως στην περίπτωση του Ρότσα, δεν μπορεί να προδικάσει το μέλλον.

Πράγματι, εκείνο το διάστημα ο Ρότσα είχε αριστεύσει. Κι όχι τυχαία. Κατ’ αρχήν, ο Παναθηναϊκός είχε εξαιρετικό έμψυχο υλικό. Ο Ρότσα είχε την τακτική να είναι φίλος με τους ποδοσφαιριστές. Να μην τους πιέζει και να τους κάνει όλα τα χατίρια. Έτσι είχε εξασφαλίσει καλό κλίμα στα αποδυτήρια, που με τις επιτυχίες γινόταν ακόμα καλύτερο. Ποδοσφαιριστές και προπονητής ήταν μία παρέα. Έτσι ήρθαν τα πολύ καλά αποτελέσματα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Ρότσα: “Να δώσουμε το 100%”

Αυτή η τακτική, όμως, στο ποδόσφαιρο, δεν είναι δυνατόν να έχει διάρκεια. Μόνο πρόσκαιρα αποτελέσματα μπορεί να φέρει. Για να έχουν οι επιτυχίες διάρκεια, απαιτούνται γνώσεις και δουλειά. Κάτι που δεν διέθετε ο Ρότσα. Φεύγοντας από τον Παναθηναϊκό, δεν έκανε απολύτως τίποτα. Πήγε στον Άρη κι έφυγε σύντομα, όπως κι από τον Πανηλειακό, όταν ακόμα έπαιζε στη Δ’ Εθνική. Δεν θυμάμαι αν έχει κάνει κάποιο πέρασμα από την Κύπρο.

Υπάρχουν πολλές ιστορίες από το πρώτο και επιτυχημένο πέρασμα του Ρότσα στον Παναθηναϊκό. Με τον αστικό μύθο να λέει για το σημαντικό ρόλο που έπαιζε η γυναίκα του, η Λίνε. Τα κουτσομπολιά μιλάνε μέχρι και για επισκέψεις σε αστρολόγους και καφετζούδες μαζί με τη σύζυγο ιστορικού στελέχους του Παναθηναϊκού, σχεδόν πριν από κάθε παιχνίδι. Με τα έξοδα μάλιστα να καταβάλλονται από την ΠΑΕ, αφού κάποιες φορές είχε χρειαστεί να κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια για να πάνε σε ειδικούς “μάγους” στην Αργεντινή . Κουτσομπολιά που φτάνουν στο σημείο να μιλάνε, αντί για τακτική σε κρίσιμα παιχνίδια, για βουντού που αρέσκονται κάποιοι δεισιδαίμονες Λατινοαμερικάνοι.

Δυο χρόνια Ζεσουάλδο Φερέιρα

Όπως πχ. πριν από το μεγάλο αυτό ματς στο Άμστερνταμ, όταν ο Ρότσα, λίγο πριν οι ομάδες βγουν στο γήπεδο, έσκισε μία φωτογραφία του Φαν Χάαλ δύο φορές, πέταξε τα τέσσερα κομμάτια στο έδαφος και τα ποδοπάτησε. Και ω του θαύματος, ο Παναθηναϊκός κέρδισε 1-0. Μία φορά μάλιστα, όταν ο Βαζέχα δεν είχε σκοράρει για μεγάλο χρονικό διάστημα, τον είχε βάλει να πηδάει κάτι καρβουνάκια!

Μία επίσης αληθινή 100% ιστορία είναι αυτή σε επίσημο γεύμα στην Ιταλία, πριν από ευρωπαϊκό παιχνίδι. Στο τραπέζι και η κυρία Λίνε, που κάποια στιγμή μιλάει με κάποιον από τον Παναθηναϊκό στα ελληνικά. Ένας Ιταλός από την παρέα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, κάνει παρατήρηση: ” Δεν είναι ευγενικό να μιλάτε στη γλώσσα σας κι εμείς να μην καταλαβαίνουμε τι λέτε“. Ο αξιωματούχος του Παναθηναϊκού, για να… σπάσει τον πάγο, απαντάει: ” Αν και δεν θα έπρεπε, θα σας το πω. Η κυρία μου έλεγε ότι αύριο θα ξεκινήσει σέντερ φορ στον Παναθηναϊκό ο Αλεξούδης“. Οπότε ο Ιταλός δεν κρύβει το θαυμασμό του: ” Συγχαρητήρια. Στην Ελλάδα έχετε πάει πολύ μπροστά κι έχετε γυναίκα τεχνικό διευθυντή“.

ΥΓ: Σωστά με διορθώσατε, που έγραψα λάθος για το 1999. Δεν ήταν προπονητής ο Ρότσα τότε. Αλλά το νόημα δεν αλλάζει…