Πέρασαν 9 μήνες και έγιναν πολλά από τότε που ουδείς έδινε τύχη στην ΑΕΚ

Αν γυρίσω τον χρόνο περίπου εννέα μήνες πίσω και φανταστώ τι θα άκουγα αν έλεγα τότε ότι αυτή η ΑΕΚ θα τελείωνε την κανονική διάρκεια της Stoiximan Super League μόνη πρώτη, πάνω από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό, ομάδες δουλεμένες με προπονητές ετών στους πάγκους τους και με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα, η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα έβρισκα πολλούς να με πάρουν στα σοβαρά. Και αν το πήγαινα ένα βήμα παραπέρα και έβαζα μέσα στο ίδιο σενάριο και μια ευρωπαϊκή πορεία μέχρι τους “4”, τότε μάλλον θα ήμουν για δέσιμο. Συμφωνώ!

Όχι γιατί δεν θα μπορούσε κάποια στιγμή να συμβεί, αλλά γιατί εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε κανένα στοιχείο που να με οδηγούσε όχι με ασφάλεια αλλά έστω με μικρές πιθανότητες σε αυτό το συμπέρασμα.

Κι όμως, σήμερα δεν μιλάμε για σενάρια. Μιλάμε για πραγματικότητα. Και μάλιστα για μια πραγματικότητα που, κατά τη γνώμη μου, δεν αποτυπώνεται καν πλήρως στη βαθμολογία.

Δεν είναι απλώς πρώτη, είναι κάτι παραπάνω

Η ΑΕΚ δεν είναι απλώς πρώτη. Είναι μόνη πρώτη. Και αυτό, σε ένα πρωτάθλημα σαν το φετινό, με τέτοιο ανταγωνισμό και με τέτοιους αντιπάλους, δεν είναι λεπτομέρεια, είναι επίτευγμα. Δεν προέκυψε από κάποιο σερί τύχης, ούτε επειδή οι άλλοι έκαναν πίσω. Προέκυψε γιατί αυτή η ομάδα είχε διάρκεια, είχε ένταση στο παιχνίδι της, είχε χαρακτήρα και -το κυριότερο- είχε την ικανότητα να παίρνει αυτό που αξίζει μέσα στο γήπεδο. Όχι πάντοτε βέβαια…

Εδώ μπαίνει ένα μεγάλο «αλλά». Γιατί αν κάτσω και δω ψύχραιμα τη διαδρομή της, δεν μπορώ να μην σταθώ σε παιχνίδια όπου η ΑΕΚ δεν πήρε αυτό που δικαιούταν. Και δεν το λέω με διάθεση γκρίνιας, αλλά με βάση αυτά που είδαμε όλοι. Υπήρξαν βαθμοί που χάθηκαν χωρίς αγωνιστική εξήγηση, από παράλογες και ακραία άδικες αποφάσεις διαιτητών συγκριτικά με το τι έδιναν στους άλλους δύο. Αν δεν είχαν συμβεί αυτά, θεωρώ ότι σήμερα δεν θα μιλούσαμε απλώς για πρωτιά, αλλά για μια διαφορά που ήταν στους ή θα ξεπερνούσε τους έξι βαθμούς από τον δεύτερο.

Άξια για όλους αυτούς τους λόγους

Και όλα αυτά, για να τα βάλουμε σε μια σωστή διάσταση, έχουν έρθει μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν είναι ουδέτερο. Η ΑΕΚ δεν πορεύτηκε με ευνοϊκούς όρους. Αντίθετα, πολλές φορές διαπίστωσα ότι για να πάρει αυτό που δικαιούται έπρεπε να κάνει κάτι παραπάνω, κάτι καλύτερο, κάτι υπερβατικό. Και αυτό δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς, ειδικά όταν μιλάμε για μια σεζόν με τόση ένταση και τόσες απαιτήσεις.

Για αυτό και θεωρώ ότι το γεγονός πως ξεκινά τα play offs από την κορυφή, ούσα μόνη πρώτη, δεν είναι απλώς μια επιτυχία. Είναι μια επιβεβαίωση ότι αυτή η ομάδα έχει πετύχει. Ότι δεν λύγισε όταν βρήκε δυσκολίες, δεν επηρεάστηκε όταν ένιωσε αδικημένη και συνέχισε να κάνει αυτό που ξέρει.

Το αν είναι φαβορί; Δεν θα το έλεγα, ίσως μάλιστα να είναι και καλύτερα έτσι. Γιατί το να μην είσαι φαβορί σε κρατάει σε εγρήγορση, δεν σου επιτρέπει να χαλαρώσεις ούτε στιγμή και σε βάζει κάθε εβδομάδα στη διαδικασία να αποδεικνύεις πράγματα.

Εκεί θα κριθούν όλα

Από εδώ και πέρα όμως αλλάζει η κουβέντα. Δεν έχει σημασία τι έγινε μέχρι τώρα, αλλά τι θα γίνει στα play offs. Και εκεί, για μένα, υπάρχουν δύο βασικά ζητήματα που θα καθορίσουν την πορεία της ΑΕΚ.

Το πρώτο έχει να κάνει με τη διαχείριση του ρόστερ. Υπάρχουν παίκτες που έχουν τραβήξει πολύ βάρος, υπάρχουν θέσεις που έχουν επιβαρυνθεί και και κάποια κενά που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Σε ένα τόσο απαιτητικό πρόγραμμα, η σωστή διαχείριση δεν είναι απλώς σημαντική, είναι απαραίτητη.

Το δεύτερο είναι τα λάθη. Αυτά τα “παιδικά” που κατά καιρούς εμφανίζονται και δίνουν δικαιώματα. Σε κανονική διάρκεια μπορεί να τα καλύψεις. Στα play offs όμως, κάθε τέτοια στιγμή μπορεί να σου στοιχίσει πολύ ακριβά. Εκεί χρειάζεται καθαρό μυαλό, συγκέντρωση και πειθαρχία.

Και βέβαια, υπάρχει και το κομμάτι της διαιτησίας. Δεν θα αλλάξει κάτι μαγικά επειδή θα είναι ξένοι. Το έχουμε δει, το έχουμε ζήσει. Το θέμα δεν είναι από πού έρχεται ο διαιτητής, αλλά τι αποφάσεις παίρνει. Ποιος ξεχνά τον Μάκελι στη Νέα Φιλαδέλφεια; Γι’ αυτό η ΑΕΚ θα πρέπει να είναι έτοιμη και σε αυτό το κομμάτι: να παραμείνει ψύχραιμη, να μην χάσει το μυαλό της και να συνεχίσει να παίζει το παιχνίδι της.

Στο τέλος της ημέρας, αν συνεχίσει να κάνει αυτό που την έφερε μέχρι εδώ, τότε δεν θα έχει σημασία ποιος τη θεωρεί φαβορί και ποιος όχι. Θα έχει σημασία μόνο το πού θα βρεθεί στο τέλος.