Πέντε χρήσιμα συμπεράσματα

Λένε ότι το να παρακολουθήσει κανείς ένα φιλικό της Εθνικής ομάδας του Σάντος είναι μαρτύριο αφού συνήθως η ομάδα αρκείται στα απολύτως απαραίτητα: το ματς με τη Νιγηρία αποτελεί εξαίρεση του κανόνα κι ας είναι δύσκολο το τελικό αποτέλεσμα να πείσει κάποιον για το αντίθετο.

Αυτό το 0-0 είναι άδικο και για την Εθνική μας, αλλά και για την εικόνα του ματς, που δεν ήταν καθόλου άσχημο για φιλικό παιγνίδι.

Σημείωνα μετά τον αγώνα με την Πορτογαλία ότι ο ομοσπονδιακός μας προπονητής πρέπει στα δυο φιλικά στις ΗΠΑ να δει σε τι κατάσταση είναι οι ποδοσφαιριστές του: κυρίως αυτοί που δεν υπολογίζονται ως βασικοί. Ο Σάντος πήγε ένα βήμα πιο πέρα: όχι μόνο έδωσε χρόνο συμμετοχής σε παίκτες που δεν είχαν μέχρι τώρα πάρει πολλές ευκαιρίες (ο Σάμαρης αγωνίστηκε για πρώτη φορά βασικός, ο Τζαβέλας για πρώτη φορά μετά από καιρό ολόκληρο ενενηντάλεπτο, ο Γλύκος ξεκίνησε, ο Καπίνο πήρε την ευκαιρία που ζητούσε, ο Ταχτσίδης, ο Κονέ και ο Χριστοδουλόπουλος αγωνίστηκαν αρκετά και καλά), αλλά δοκίμασε και τρόπους παιγνιδιού και σχήματα που δεν είχαμε δει, τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση.

Στην άμυνα η τετράδα Βύντρα – Μόρας – Μανωλάς – Τζαβέλας έβγαλε χωρίς μεγάλα προβλήματα όλο το ματς, κόντρα σε αντιπάλους με ταχύτητα και ποιότητα (όπως ο Μόουζες, ο Οντεμβίκι και ο Εμενίκε) – με τον πρώην παίκτη του ΠΑΟ να είναι πιθανότατα ο καλύτερος του γηπέδου.

Στην επίθεση δε, πέρα από τη νέα πολύ καλή εμφάνιση του Φετφατζίδη, που είναι μακράν ο πιο φορμαρισμένος της Εθνικής, είδαμε και πόσο μπορεί να βοηθήσει ο Κονέ, που στην ομάδα αυτή είναι πάντα ένα αίνιγμα, και πόσο χρήσιμος μπορεί να είναι ο Χριστοδουλόπουλος, ειδικά σε ματς αντεπιθέσεων. Είδαμε ακόμα, ειδικά στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιχρόνου, ότι και να πρεσάρει ψηλά η Εθνική μπορεί αν θέλει, (στήνοντας παγίδες σε αργές άμυνες, όπως είναι αυτή της Κολομβίας π.χ), ενώ στο τέλος του ματς είδαμε και λίγο Μήτρογλου από τα παλιά – κι αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο ευχάριστα της βραδιάς. Ακόμα ο πρώην φορ του Ολυμπιακού απέχει από τη φόρμα του, όμως χθες όταν πέρασε στο ματς ως αλλαγή, έδειξε ότι πατάει καλύτερα, κινήθηκε πιο πολύ, έχασε μια μεγάλη ευκαιρία στο 83΄από μπαλιά του Τζιόλη, αλλά είχε και μια – δυο συνεργασίες (κυρίως με τον Κονέ, που έπαιξε στην πλάτη του), αξιομνημόνευτες. Ο χρόνος κυλάει υπέρ του, όπως και υπέρ του Σάντος.

Υπήρξαν βέβαια και αδυναμίες και καλό είναι να τις έχουμε στα υπόψην μας. Πρώτον υπάρχει ένα θέμα με το γκολ: είναι το τρίτο σερί φιλικό που η ομάδα δεν σκοράρει, παρότι χθες έκανε ευκαιρίες. Πέρα από το ντεφορμάρισμα του Μήτρογλου που καθάρισε στα ματς με τη Ρουμανία και μετά έμπλεξε με τραυματισμούς, υπάρχει και μια δυσκολία αξιοποίησης των στημένων φάσεων που αποτελούσαν πάντα μια αγαπημένη λύση της ομάδας. Δεύτερον υπάρχει ένα ζήτημα με τη φόρμα των βασικών: κόντρα στη Νιγηρία το χειρότερο συγκριτικά κομμάτι της εθνικής ήταν το τελευταίο της τέταρτο, όταν βρέθηκαν στο γήπεδο Σαμαράς, Σαλπιγγίδης, Τζιόλης και Μήτρογλου – παρά τη διάθεση τους τα τρεξίματα ήταν συνολικά λιγότερα και η παρουσία τους δεν «σήκωσε» την ομάδα μολονότι όλοι έδειξαν διάθεση. Τρίτον παραμένει άλυτο το πρόβλημα στ αριστερά της άμυνας: ο Τζαβέλας δέχτηκε πίεση και πολλές φορές πελάγωσε, όπως ο Χολέμπας με τους Πορτογάλους κι αυτή τη φορά μάλιστα παρότι κι ο Σάμαρης και ο σχήμα με την ταυτόχρονη παρουσία του Τζαβέλα και του Χολέμπας, σε κάτι που να μοιάζει με 4-5-1 π.χ.

Το ευχάριστο είναι ότι το ματς με τη Νιγηρία λογικά θα δημιουργήσει στον Πορτογάλο ένα πειρασμό για νέα πειράματα. Η πολύ καλή απόδοση του Βύντρα π.χ θα μπορούσε να είναι λόγος μιας δοκιμής του Τοροσίδη στη μεσαία γραμμή – ειδικά αν ο Σάντος παίξει πάλι 4—2-3-1, όπως χθες στο δεύτερο ημίχρονο. Καλό θα ήταν να δει και την τριάδα Κατσουράνης – Μανιάτης – Σάμαρης – ειδικά αν θέλει τον Κατσουράνη μπροστά από την άμυνα όπως στο β ημίχρονο με τους Πορτογάλους. Ισως στο τρίτο φιλικό να δούμε στην επίθεση και τους Σαμαρά – Μήτρογλου – Φετφατζίδη: μαζί δεν τους έχουμε δει ακόμα. Σε μια ομάδα με δυσκολία στο γκολ οι δοκιμές στο τρίτο παιγνίδι πρέπει να αφορούν την επίθεση, ακόμα κι αν το κόστος είναι κάποια ήττα. Φιλικά είναι τα ματς – κι έτσι κι αλλιώς οι αρετές της άμυνας είναι η σιγουριά της ομάδας.

Ανακεφαλαιώνω τα συμπεράσματα. 1) δεν ήταν συγκυριακά καλή η απόδοση του Φέτφα (αλλά και του Μόρα και του Βύντρα) με την Πορτογαλία: οι παίκτες αυτοί είναι φορμαρισμένοι, 2) οι αναπληρωματικοί της ομάδας (κυρίως οι Σάμαρης, Ταχτσίδης, Κονέ, Χριστοδουλόπουλος, Καπίνο), δείξανε έτοιμοι, 3) οι βασικοί μας (Σαμαράς, Σάλπιγγίδης, Τζιόλης) χάσανε τη μάχη των εντυπώσεων από τους μικρότερους 4) υπάρχει πρόβλημα στ αριστερά της άμυνας 5) πρέπει να βρεθούν γκολ κι ευτυχώς ο Μήτρογλου μοιάζει να συνέρχεται.

Όποιος δεν το είδε δεν το πιστεύει: το 0-0 αυτό μπορεί να είναι η αρχή της Εθνικής του μέλλοντος. Χρήσιμο ματς και για τον επόμενο ομοσπονδιακό τεχνικό…