Παρί Σεν Ζερμέν: Το “my way” του Λουίς Ενρίκε έχει πολλές εκδοχές

Πριν έναν χρόνο η Παρί Σεν Ζερμέν διέλυσε την Ίντερ με 5-0 στον τελικό του Champions League και κατέκτησε το τρόπαιο για πρώτη φορά στην ιστορία της. Όλοι μιλήσαμε για την ισοπεδωτική ανωτερότητά της, όλοι αποθεώσαμε την επιθετική λογική του Λουίς Ενρίκε. Ήταν ένας θρίαμβος με την υπογραφή του Ισπανού τεχνικού, ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, μια ομάδα που την χάζευες, παίκτες γεμάτοι ταλέντο και νιάτα, επίθεση από το πρώτο λεπτό, στιγμές τρόμου για την αντίπαλη άμυνα.

Κι όμως, παρά το εκκωφαντικό σκορ και την τεράστια διαφορά, αρκετοί ήθελαν μεγαλύτερο δείγμα για να πειστούν, πως αυτό το δημιούργημα του Λουίς Ενρίκε είχε τόσο γερά θεμέλια. Ξεχνούσαν πως ο ίδιος προπονητής είχε πάρει ξανά το τρόπαιο, 10 χρόνια νωρίτερα στο Βερολίνο. Υπό τις οδηγίες του, η Μπαρτσελόνα είχε επικρατήσει 3-1 της Γιουβέντους κι εκεί είχαμε χορτάσει ποδόσφαιρο, όχι μόνο στον τελικό, αλλά γενικά.

Ο τρόπος άλλαξε

Ο φετινός τελικός ήταν μια εντελώς διαφορετική πίστα, αντίπαλος της Παρί η πρωταθλήτρια Αγγλίας, η Άρσεναλ του Αρτέτα, ένα γκρουπ που δεν λυγίζει εύκολα, ένα γκρουπ που χάνει σπάνια, ξέρει να κερδίζει ακόμη κι αν παίζει μέτρια, βάζει το 1-0 στο… σακούλι και σε κάνει να αναρωτιέσαι, πως και γιατί…

Εκ των πραγμάτων ήταν έως και ανέφικτο να κάνουν οι Παριζιάνοι το back to back με ισοπεδωτικό τρόπο, το θέμα ήταν η 2η σερί κούπα, ο τρόπος θα άλλαζε.

Μόλις στο 6ο λεπτό του τελικού οι «gunners» σκόραραν, ο συντελεστής δυσκολίας ανέβηκε. Μέχρι και το 65΄ η Άρσεναλ είχε το πάνω χέρι, κρατούσε το προβάδισμα και όσο ο χρόνος κυλούσε πίστευε όλο και περισσότερο.

Η υπομονή ξεκινούσε από τον πάγκο

Η λογική ήθελε την Παρί αγχωμένη, πιεσμένη από τις συνθήκες, δεν έβρισκε χώρους να τρέξει, να εμβολίσει από τα άκρα, να δημιουργήσει σωρεία ευκαιριών. Κι όμως, ουδείς έχασε το μυαλό του, κανείς δεν έκανε πράγματα εκτός πλάνου και στρατηγικής. Υπομονή που ξεκινούσε από τον πάγκο και περνούσε στους ποδοσφαιριστές. Κβαρατσκέλια, Ντουέ και Ντεμπελέ, με την υποστήριξη των χαρισματικών, Βιτίνια, Νέβες και Ρουίθ, κυκλοφορούσαν τη μπάλα με υπομονή, σημάδευαν τους πλάγιους μπακ των Άγγλων, Ινκαπιέ και Μοσκέρα εξ αρχής φάνταζαν οι αδύναμοι κρίκοι. Αυτή η υπομονή ανταμείφθηκε, η στιγμή βρέθηκε, ο Κβαρατσκέλια βγήκε πρώτος πάνω στη μπάλα, ο Μοσκέρα τον ανέτρεψε, η Παρί κέρδισε πέναλτι, σκόραρε, έφερε τον τελικό σε ισορροπία, και ανέδειξε τα τρωτά σημεία της ομάδας του Αρτέτα.

Η ισοφάριση φόβισε την Άρσεναλ, ο φόβος προήλθε από το πείσμα της Παρί να επιμείνει στο αρχικό σχέδιο, έτσι κερδίζονται οι μάχες. Και ναι, ο τρόπος μπορεί να αλλάζει. Και πρέπει να αλλάζει, ειδικά όταν απέναντί σου έχεις μια ομάδα που δεν σου επιτρέπει να βρεις χώρους, θα πρέπει να υποφέρεις για να τους ανοίξεις, αν τους ανοίξεις.

Το είχε προαναγγείλει

Ο Λουίς Ενρίκε είχε προαναγγείλει από την συνέντευξη τύπου, πως θα κάνει κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις, γιατί αυτές θα του επέτρεπαν να σηκώσει το τρόπαιο για 2η σερί χρονιά. Μα δεν νίκησε στα 90 λεπτά θα μου πείτε, ούτε καν στα 120 στην παράταση, τα πέναλτι είναι μια διαφορετική συνθήκη. Σωστό, αλλά ο φόβος από την ισοφάριση δεν εγκατέλειψε ποτέ την Άρσεναλ. Τα 2 χαμένα πέναλτι έφυγαν άουτ, δεν ήταν αποκρούσεις του Σαφόνοφ, το χαμένο της Παρί, το έπιασε ο Ράγια, επικράτησε η δική του έμπνευση- ικανότητα να πέσει στη σωστή γωνία. Συνολικά, στο πνευματικό κομμάτι η Παρί Σεν Ζερμέν, ήταν καλύτερα προετοιμασμένη από τον προπονητή της, έβγαλε αντανακλαστικά όταν χρειάστηκε και ηρεμία όταν το απαιτούσε η στιγμή.

Ο Ισπανός τεχνικός των πρωταθλητών Ευρώπης θεωρείται ο κορυφαίος αυτή την στιγμή. Και δεν είναι οι 3 κούπες το βασικό επιχείρημα. Είναι η προσέγγισή του, η τακτική του, η προετοιμασία που κάνει στην ομάδα του, η προσαρμοστικότητα σε όσα ζητούνται κάθε φορά. Το είχε κάνει εντυπωσιακά στο Μόναχο, όλοι θαυμάσαμε την Παρί να αμύνεται υπέροχα, κόντρα στη… μηχανή της Μπάγερν. Ο τρόπος του Ενρίκε έχει πολλές εκδοχές, αλλά σταθερά αποτελέσματα.

Θα κλείσω με δυο λόγια για τον ιδιοκτήτη της ομάδας, Νασέρ Αλ-Κελαϊφί. Έχει τεράστιο μερίδιο σε όλη αυτή την επιτυχία, γιατί πίστεψε και στήριξε στο ακέραιο τις ιδέες του Ενρίκε. Και δεν είναι καθόλου απλό που έκανε. Μιλάμε για έναν δισεκατομμυριούχο, ο οποίος όλο το προηγούμενο διάστημα, είχε μάθει απλά να ξοδεύει. Μόλις ξόδεψε λιγότερα, τα σάρωσε όλα. Οξύμωρο, αλλά πραγματικό.