Παραλήρημα…

Οι ηγέτες είθισται να μιλάνε. Να απευθύνονται στο λαό, που κρέμεται από τα χείλη τους. Που περιμένει να τον καθοδηγήσουν. Όπως μίλησε με αφορμή τον Δεκαπενταύγουστο ο Κάρολος Παπούλιας. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μάλιστα ήταν σφόδρα αισιόδοξος: “Ευχή και ελπίδα η ημέρα της γιορτής της Παναγίας, να γίνει και η αφετηρία της απαλλαγής του ελληνικού λαού από τα βάρη του”.

Αφού σου λέει δεν μπορούν να σώσουν τον ελληνικό λαό ο Ομπάμα και η Μέρκελ. Δεν μπορούν να βγάλουν τα χαράτσια και τους φόρους Σαμαράς και Βενιζέλος. Δεν μπορούν ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι να βρούνε δουλειά. Δεν μπορεί να βγει έτσι ή αλλιώς το χρέος των 300 δις. Δεν έχουνε πλέον δεδομένη τη δουλειά τους οι δημόσιοι υπάλληλοι κι όσοι χρωστάνε στις τράπεζες θα χάσουνε τα σπίτια τους. Κι αφού, λοιπόν, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ευχόμαστε κι ελπίζουμε να σώσει τον ελληνικό λαό η Παναγία.

Αν είναι έτσι όμως, για ποιο λόγο υπάρχουν Πρόεδροι της Δημοκρατίας;, Πρωθυπουργοί και Υπουργοί; Να αναλάβει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, όπως ο Δαμασκηνός επί κατοχής. Οι δεσποτάδες τα Υπουργεία, οι παπάδες, οι διάκοι και οι νεοκώροι.

Μπορεί η Μεγαλόχαρη;

Αν βέβαια πέρα από τους κακοποιούς είχε θεσπισθεί και για τους πολιτικούς η βάσανος του ορού της αλήθειας, θα είχε ένα ενδιαφέρον στην περίπτωση του κ. Παπούλια. Τα πιστεύει, δηλαδή, αυτά που είπε ότι μπορεί να σώσει τον ελληνικό λαό η Παναγία; Ή τα είπε για να περνάει η ώρα; Κι αν οι πολιτικοί μιλάνε στις μεγάλες ιστορικές και θρησκευτικές επετείους, το ίδιο συμβαίνει και με τους ποδοσφαιρικούς ηγέτες. Ο Γιάννης Αλαφούζος με αφορμή την έναρξη του πρωταθλήματος, απήθυνε διάγγελμα στον Παναθηναϊκό λαό. Σε μέλη της Συμμαχίας και μη.

Μέσω του προσφιλούς τουίτερ: ” Ξεκινάμε με νέο όραμα, νέα ομάδα, νέους στόχους, με δικά μας παιδιά. Ξέρουμε ότι πολεμάμε σε έναν άνισο πόλεμο… Με χρηματισμούς. Στημένα. Διαπλοκή. Με υπόδικο το ποδοσφαιρικό κατεστημένο. Με το ένα χέρι δεμένο από τα χρέη και τη διαφορά του χθες…. Όμως όλοι μαζί θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, ενωμένοι, θα αγωνισθούμε και θα κερδίσουμε. Γιατί εμείς οι Παναθηναϊκοί είμαστε παντού… Μην τους δώσουμε δικαιώματα , ακόμα κι όταν μας αδικούν, συνωμοτούν και μας κλέβουν… Να χτίσουμε τη Νέα Λεωφόρο και να επιστρέψουμε τιμωροί και εκδικητές”.

Ποιός φταίει;

Θέμα ορού της αλήθειας για τον Γιάννη Αλαφούζο δεν υφίσταται. Σαφώς και πιστεύει όλα αυτά που λέει και επαναλαμβάνει. Να δεχτούμε, λοιπόν, ότι ο αγώνας του Παναθηναϊκού είναι άνισος. Να δεχτούμε ακόμα και τα περί χρηματισμού, περί στημένων, περί διαπλοκής και διαφθοράς. Όλα αυτά τι σχέση έχουν με το κατάντημα του Παναθηναϊκού;

-Φταίει ο χρηματισμός για το φιάσκο του Βοτανικού; Ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει γήπεδο και επιστρέφει στη Λεωφόρο των 18.000 θέσεων;

-Φταίνε τα στημένα που Τζίγγερ-Βγενόπουλος διέλυσαν την πολυμετοχικότητα κι άφησαν τον Παναθηναϊκό καταχρεωμένο;

-Φταίει η διαπλοκή που ο Παναθηναϊκός χρωστάει σε όλους τους πρώην ποδοσφαιριστές του και κάθε μεταγραφική περίοδο παρακαλάει να υπογράψουν διακανονισμούς;

-Φταίει το υπόδικο κατεστημένο για την ξεφτίλα της μη αδειοδότησης και του αποκλεισμού του Παναθηναϊκού από την Ευρώπη;

-Φταίει η διαφθορά που ο Παναθηναϊκός δεν έχει λεφτά να κάνει μεταγραφές και παίζει με παιδάκια;

Ουδεμία αντίρρηση για τους Σπάθες, τους Βοσκάκιδες και τους έξι τυφλούς διαιτητές στον τελικό του κυπέλλου, που δεν είδαν το χέρι του Μανιάτη. Άλλο το ένα, όμως κι άλλο το άλλο.

Ουδεμία σχέση με την οικονομική και αγωνιστική κατάντια του Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός μίκρυνε μόνος του. Αν ήταν ισχυρός και δυνατός κανένας δεν θα μπορούσε να τον πειράξει. Και δυστυχώς για αυτόν δεν μπορεί να τον σώσει κανένα παραλήρημα του Γ. Αλαφούζου.