ΠΑΟΚ: Η θεωρία της κλήρωσης δημιουργεί συζήτηση, το γήπεδο όμως βγάζει τον πρωταθλητή

Καλή ή κακή κλήρωση; Μια κουβέντα που επανέρχεται σχεδόν αυτόματα κάθε φορά που προκύπτει το πρόγραμμα, ειδικά των playoffs της Stoiximan Super League.

Από τη στιγμή που έγιναν γνωστά τα ζευγάρια και η σειρά των αγώνων, άρχισαν οι αναλύσεις, οι συγκρίσεις και οι εκτιμήσεις.

Ποιος ευνοείται, ποιος έχει πιο βατό ξεκίνημα, ποιος θα βρει μπροστά του τα ντέρμπι στην πιο “καυτή” στιγμή. Μια διαδικασία γνώριμη, σχεδόν… τελετουργική για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Κι η αλήθεια είναι πως αυτές οι συζητήσεις έχουν τη δική τους αξία και είναι και ωραίες να γίνονται. Είναι μέρος της ομορφιάς του παιχνιδιού.

Είναι καθαρά αγωνιστικές, δεν ξεφεύγουν σε υπερβολές και δίνουν τροφή για σκέψη, ανάλυση και – γιατί όχι – διαφωνία.

Ο καθένας βλέπει την κλήρωση μέσα από το δικό του πρίσμα, με βάση τις προτιμήσεις του, την φόρμα της ομάδας του και τα δεδομένα της στιγμής.

Στα δικά μου μάτια, όμως, όλη αυτή η κουβέντα σταματά εκεί που αρχίζει το γήπεδο.

Γιατί η κλήρωση είναι “καλή” ή “κακή” μόνο στη θεωρία. Στην πράξη, δεν υπάρχει καμία απολύτως εγγύηση.

Μπορείς να χτίσεις όσα σενάρια θέλεις, να υπολογίσεις φόρμα, πρόγραμμα, δυναμική, αλλά τίποτα από αυτά δεν έχει πραγματική αξία αν δεν επιβεβαιωθεί μέσα στις τέσσερις γραμμές.

Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση του ΠΑΟΚ. Κάποιος θα πει ότι είναι ευνοϊκό το γεγονός πως ξεκινά και κλείνει το πρόγραμμά του με τον Παναθηναϊκό, μια ομάδα που – με βάση τη βαθμολογία – δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο διεκδίκησης του τίτλου.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη ανάγνωση. Ότι ίσως θα ήταν προτιμότερο να τον βρει αργότερα, σε ένα σημείο όπου τα πάντα για εκείνον θα έχουν κριθεί και το κίνητρο θα είναι διαφορετικό.

Ποια από τις δύο προσεγγίσεις είναι σωστή; Καμία ή και οι δύο;

Γι’ αυτό λοιπόν η απάντηση δεν βρίσκεται στη θεωρία, αλλά στο αποτέλεσμα του (εκάστοτε) αγώνα. Αν ο ΠΑΟΚ κερδίσει στην πρεμιέρα, τότε αυτομάτως η κλήρωση θα είναι “καλή”.

Αν δεν τα καταφέρει, η ίδια ακριβώς κλήρωση θα θεωρηθεί προβληματική, με βάση το παραπάνω σενάριο που αναλύσαμε.

Το ίδιο ισχύει για όλους. Για το άλλο μεγάλο ζευγάρι της πρεμιέρας, για κάθε ομάδα που μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία με στόχο τον τίτλο.

Κάπου εδώ έρχεται να κουμπώσει και η πιο απλή, αλλά και πιο ουσιαστική αλήθεια που έχει ειπωθεί διαχρονικά στο ποδόσφαιρο. Ότι καλή κλήρωση είναι αυτή που στο τέλος σε βρίσκει πρωταθλητή.

Όλα τα υπόλοιπα είναι… συζήτηση (απλώς) για να γίνεται. Στα δικά μας τουλάχιστον μάτια.

Κι ίσως το πιο καθοριστικό στοιχείο σε αυτά τα playoffs δεν είναι καν το ποιον αντιμετωπίζεις, αλλά το πώς ξεκινάς. Η πρεμιέρα, η πρώτη νίκη, η πρώτη δήλωση ισχύος. Εκεί διαμορφώνεται ψυχολογία, εκεί χτίζεται δυναμική.

Όχι απέναντι σε θεωρητικά πιο “βατούς” ή “δύσκολους” αντιπάλους, αλλά απέναντι σε συνθήκες πίεσης όπου κάθε βαθμός μετράει το ίδιο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν υπάρχει “εύκολο” και “δύσκολο” παιχνίδι όταν διακυβεύεται ένας τίτλος. Υπάρχουν μόνο αποτελέσματα. Κι αυτά δεν τα φέρνει καμία κλήρωση.

Τα φέρνουν οι ομάδες μέσα στο γήπεδο.

Γι’ αυτό και η θεωρία, όσο ελκυστική κι αν είναι, όσο κι αν μας βάζει στη διαδικασία να προβλέπουμε και να αναλύουμε, παραμένει… θεωρία.

Η πράξη είναι αυτή που καθορίζει τα πάντα. Αυτή που θα αναδείξει ποιος ήταν πραγματικά έτοιμος, ποιος άντεξε στην πίεση και ποιος άξιζε να φτάσει μέχρι το τέλος.

Όταν λοιπόν πέσει η αυλαία των playoffs τότε – και μόνο τότε – θα μπορούμε να μιλήσουμε για το ποιος ευνοήθηκε από την κλήρωση και ποιος όχι.

Για το ποιος ωφελήθηκε από το πρόγραμμα και το ποιος όχι.

Μέχρι τότε, όλα είναι ανοιχτά. Έξι παιχνίδια στη κόψη του ξυραφιού. Και αυτό είναι που κάνει το παιχνίδι πραγματικά ενδιαφέρον.

Το γεγονός πως κανείς δεν ξέρει το παρακάτω…