Παναθηναϊκός: Βαδίζοντας, για ακόμη μια χρονιά, στο πράσινο μίλι

Σπάνια, σπανιότατα (αν όχι ποτέ), ο ετεροπροσδιορισμός είναι σύμμαχος στον αθλητισμό. Σπάνια, σπανιότατα (αν όχι ποτέ), μια ομάδα ευνοείται όταν οριοθετεί φιλοδοξία και κίνητρο επιδιώκοντας, απλώς και μόνο, να κάνει ζημιά στον (όποιον) αντίπαλο της. Αυτό περισσεύει για να αναδειχθεί το (και) φετινό στάτους του Παναθηναϊκού. Δεν διεκδικεί κάτι στα play offs της Stoiximan Super League. Εκτός αν το κυνήγι μιας τρίτης θέσης ή (άκουσον άκουσον) η κατάληψη της πρώτης στην ειδική βαθμολογία τούτης της έξτρα, μίνι διαδικασίας, μπορεί να αποτελέσει ταιριαστό, ιστορικά και γονιδιακά, στόχο για τους “πράσινους”.

Δεν είναι. Όπως δεν μπορεί να είναι και η αντανακλαστική, όταν απουσιάζουν όλα τα υπόλοιπα, τα “κανονικά”, επίκληση στο να βλάψεις τον αιώνιο αντίπαλό σου, στερώντας εν προκειμένω, απόψε, από τον Ολυμπιακό οποιαδήποτε ελπίδα διεκδίκησης του πρωταθλήματος. Ό,τι και αν ήταν στο τελευταίο ντέρμπι των αιώνιων στη Λεωφόρο, εξανεμίστηκε μετά το “δώρο” του Γέντβαϊ και το προβάδισμα των “ερυθρόλευκων” και εξαφανίστηκε, μαζί με το πνεύμα της ιστορικής έδρας του Παναθηναϊκού, μετά το δεύτερο από τον Ροντινέι στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου.

Έκτοτε, τίποτα. Καμία σπίθα, κανένα κίνητρο, καμία διάθεση, καμία δυνατότητα. Και αυτά κόντρα σε έναν – κακά τα ψέματα – προβληματικό Ολυμπιακό, στο χειρότερο σημείο του ενόσω ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κάθεται στον πάγκο του. Κόντρα σε έναν Ολυμπιακό που δεν έθελξε (ούτε και απόψε), κόντρα σε έναν Ολυμπιακό που δεν ήταν τόσο ανώτερος ώστε να αδειάσει – αγωνιστικά και ψυχολογικά – τους “πράσινους”.

Και κάπως έτσι, χωρίς πολλά πολλά, η σεζόν, μια ακόμη, τελείωσε για τον Παναθηναϊκό. Ακόμη και με τους ετεροπροσδιορισμένους στόχους, ακόμη και με τους επίπλαστους, ακόμη με τους αταίριαστους ιστορικά. Και κάπως έτσι, ακόμη μια διαδικασία play offs θα μετατραπεί στο… τελευταίο, πράσινο μίλι (όπως σύμφωνα με την ομώνυμη χολιγουντιανή ταινία λέγονταν η απόσταση που διάνυαν οι μελλοθάνατοι πριν την εκτέλεσή τους), με την ηλεκτρική καρέκλα να περιμένει στο φινάλε του, όποιον δεν κριθεί άξιος, ικανός, να πάρει παράταση. Ή, ακόμη χειρότερα και παράλληλα το δυστύχημα βάσει των όσων επαναλαμβανόμενα ζουν οι «πράσινοι» τα τελευταία χρόνια, να πάρει απλώς αναστολή. Ως την επόμενη φορά που θα περπατηθεί αυτό το μίλι.

Το παράδειγμα της ΑΕΚ

Το παράδειγμα της (επίδοξης) πρωταθλήτριας, ΑΕΚ, διαμετρικά αντίθετο. Ακόμη και για τους θιασώτες του ετεροχρονισμού, «πονάει». Πέρυσι τελείωσε μια σεζόν σε πολύ χειρότερη θέση από οποιονδήποτε άλλον ανταγωνιστή της. Ακόμη και από τον Παναθηναϊκό. Εμφάνισε – ουσιαστικά – έναν νέο τεχνικό διευθυντή και σε αυτόν, ακούμπησε τα κλειδιά. Αυτός επέλεξε τον προπονητή και πίσω τους, συσπειρώθηκε, συντάχθηκε, ολόκληρος ο οργανισμός. Χωρίς ναι μεν αλλά, χωρίς άλλοθι, χωρίς διαδρομιστές και χωρίς ιδιοτέλειες. Σε οτιδήποτε αφορούσε το ποδοσφαιρικό τμήμα, ακόμη και στη σύνεση (ή όχι) της διαχείρισης των χρημάτων που προσφέρονταν από τη διοίκηση, οι δυο τους ήταν αυτοί που είχαν το (μόνο) πρόσταγμα. Κανείς άλλος.

Έναν χρόνο αργότερα, με λάθη, με αβλεψίες, με στραβοπατήματα, με πισωγυρίσματα, η ΑΕΚ όχι μόνο κάλυψε τη διαφορά που τη χώριζε απ’ όλους, μα δρέπει πλέον τους καρπούς αυτών των επιλογών, αυτής της εμπιστοσύνης, ούσα δύο δρασκελιές μακριά από έναν τίτλο που δεν φαίνονταν πουθενά ως πιθανότητα, δεν λογίζονταν ούτε καν ως ζητούμενο από τους ίδιους τους “κιτρινόμαυρους” στα μέσα κιόλας τούτης της σεζόν. Και τίποτα δεν θα το αλλάξει ακόμη και αν στο τέλος, δεν τον πανηγυρίσει.

Και ο Παναθηναϊκός; Κλωθογυρίζει στις ίδιες, απαράλλαχτες αποφάσεις και απαράλλαχτα διλήμματα. Αν του κάνει ή δεν του κάνει ο προπονητής, αν κάνουν ή δεν κάνουν οι ποδοσφαιριστές, αν το ρόστερ είναι κατάλληλο, αν έχουν δοθεί πολλά χρήματα εκεί ή λίγα εδώ, πόσα περισσότερα θα δοθούν αύριο και πόσοι καλύτεροι, ποιοτικότεροι θα έρθουν μεθαύριο, ποιο είναι το “πλάνο” που πρέπει να επιλεχθεί και να υπηρετηθεί μέχρι το… επόμενο, να ευαγγελίζεται ως οργανισμός τη σύμπνοια και την κοινή περπατησιά μεταξύ των εκάστοτε στελεχών του, μα να επιτρέπει την απενεχοποίηση του καθενός εξ αυτών με την επικοινωνία διαφορετικής, ξεχωριστής ατζέντας, ενισχύοντας και αμείωτα ρίχνοντας νερό στο μύλο μιας εσωστρέφειας, η οποία τροφοδοτεί και ανατροφοδοτείται.

Καταλήγοντας πάντα, τέτοιες εποχές, στα ίδια. Ξανά. Και ξανά. Με το μόνο που αλλάζει και διαφοροποιείται να είναι τα πρόσωπα, όχι οι ρόλοι, όχι οι θέσεις, όχι η (απούσα) ευθύνη και η έστω και ελάχιστη αναγνώριση της ταυτότητας που επιβάλλεται να αποτελεί τον (μόνο) οδηγό.

Και κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός βαυκαλίζεται στο να φτάνει στα (εκάστοτε) play offs, αρκούμενος, αναζητώντας ψευδεπίγραφα άλλοθι στις ευκαιρίες, “ευκαιρίες” που παρουσιάζονται μόνο για να πληγώσει οποιονδήποτε από τους άλλους που ανταγωνίζονται για το πρωτάθλημα, χωρίς να μπορεί ούτε να διανοηθεί πως ο μόνος τρόπος για να το πετύχει είναι, επιτέλους, να δημιουργήσει ό,τι χρειάζεται για να κατακτήσει αυτός το πρωτάθλημα.

Αλλιώς θα είναι καταδικασμένος να περπατάει ξανά και ξανά, κάθε χρονιά, το ίδιο, δικό του, επαναλαμβανόμενο, πράσινο μίλι.