Παναθηναϊκός: Το ιστορικό κάζο είναι πιο κοντά από ποτέ και ο Ράφα Μπενίτεθ πρέπει επιτέλους να δείξει κάτι διαφορετικό

Σε κάθε παιχνίδι του Παναθηναϊκού στη Stoiximan Super League αναζητώ το πώς θα γραφτεί το blog. Το πώς θα ξεκινήσει, το πώς θα προσπαθήσω να μιλήσω για το παιχνίδι, το πώς θα φτάσω στον επίλογο. Μάλλον είναι πολύ πιο απλό και παιδευόμαστε άδικα: Copy paste από το κείμενο της προηγούμενης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, κάποιες μικροδιορθώσεις και από κει και πέρα σχεδόν τα πάντα μπορούν να παραμείνουν ίδια…

Όπως ίδια παραμένει η κακή εικόνα του Παναθηναϊκού. Όπως ίδιοι είναι σχεδόν όλοι οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται, καθώς παρότι φτάσαμε 25 του Ιανουαρίου μόνο ο Τεττέη έχει ενσωματωθεί και έχει κερδίσει θέση στην 11άδα. Όπως ίδιο παραμένει αυτό το αναχρονιστικό, αργό και με μηδενική δημιουργία ποδόσφαιρο. Μπράβο σε όσους άντεξαν να δουν τα 90 λεπτά του 0-0 με τον Ατρόμητο, χρειαζόταν πολύ κουράγιο και υπομονή.

Το μαρτύριο του πρώτου ημιχρόνου

Ένας πραγματικός πόνος για τα μάτια. Μιλάμε έναν κάκιστο Παναθηναϊκό, ο οποίος έχασε εύκολα τη μεσαία γραμμή από τον Ατρόμητο και δεν κατάφερε να φανεί ούτε μια στιγμή απειλητικός στο πρώτο 45λεπτο, με το δίδυμο Σιώπη, Μπακασέτα να δείχνει ότι δεν ταιριάζει με τίποτα. Μόλις δύο τελικές σε 45 λεπτά, 0,1 xGoals, η μπάλα γύρω-γύρω, η μεσαία γραμμή εντελώς αδύναμη να ενώσει άμυνα και επίθεση και να μεταφέρει μπάλα.

Και η αμυντική λειτουργία έτοιμη ανά πάσα στιγμή να κάνει το λάθος και να δώσει εύκολη ευκαιρία στον Ατρόμητο. Όπως στο 13’, όταν ο Γιουμπιτάνα τρύπησε με κάθετη πάσα την άμυνα, ο Λαφόν ανέτρεψε τον Μπάκου, αλλά ο γκολκίπερ από την Ακτή Ελεφαντοστού έπιασε το πέναλτι του Μίχορλ και κράτησε τον Παναθηναϊκό όρθιο.

Το πιο αργό 4-4-2 της ιστορίας

Ο Ράφα Μπενίτεθ προφανώς πίστεψε ότι θα βρει απέναντί του μια ομάδα που θα αμυνθεί όπως ο Άρης στο Κύπελλο και προτίμησε να παρατάξει τους πράσινους με ένα καθαρό 4-4-2 και τους Τεττέη, Πάντοβιτς στην κορυφή.

Αλλά στον Παναθηναϊκό έλειψε η ταχύτητα. Η ταχύτητα στη μετάβαση, η ταχύτητα στη σκέψη, η ταχύτητα στην πάσα, η ταχύτητα στα πόδια, η ένσταση στις κινήσεις των ποδοσφαιριστών. Λες και βλέπαμε Subbuteo (για τους πιο παλιούς), στο οποίο οι παίκτες δεν κινούνταν!

Οι Τσιριβέγια και Ρενάτο Σάντσες

Έχοντας πετάξει στα σκουπίδια ένα ολόκληρο ημίχρονο, ο Ράφα Μπενίτεθ έδρασε γρήγορα και στο 46’ πραγματοποίησε δύο αλλαγές, οι οποίες άλλαξαν κάπως την εικόνα του ματς. Ο Τσιριβέγια και ο Ρενάτο Σάντσες πήραν τις θέσεις των Πάντοβιτς και Μπόκου, οι οποίοι ήταν αρνητικοί στο α’ μέρος. Ο Παναθηναϊκός ισορρόπησε, κράτησε την μπάλα και με την ποιότητα του Ρενάτο Σάντσες κατάφερε να φανεί και κάποιες φορές δημιουργικός (μέχρι το70’), αλλά ο Τεττέη φανερά αγχωμένος να βρει το πρώτο του γκολ με τα πράσινα, ήταν κακός στην τελική προσπάθεια…

Όπως ήταν κακοί σχεδόν όλοι οι παίκτες του Παναθηναϊκού στην τελική προσπάθεια. Δεν υπήρξε σέντρα που να μην κοντράρει, δεν υπήρξε πάσα που να μην βρει αντίπαλα πόδια. Τα ίδια και τα ίδια.

Η χαμένη ευκαιρία

Φτάσαμε στο σημείο να γράφουμε ότι ο Παναθηναϊκός έχασε την ευκαιρία να πλησιάσει στην τετράδα μετά το 2-2 του Λεβαδειακού στο Κλεάνθης Βικελίδης κόντρα στον Άρη. Η διαφορά των δύο ομάδων παραμένει στο -9, αλλά η εικόνα τους στο πρωτάθλημα της Stoiximan Super League δεν έχει καμία σχέση και δεν αφήνει χώρο για αισιοδοξία στους πράσινους.

Άλλωστε οδεύουμε για την τελική ευθεία του πρωταθλήματος και τα περιθώρια έχουν στενέψει πάρα μα πάρα πολύ. Πηγαίνουμε ολοταχώς προς ένα ιστορικό κάζο, το οποίο θα βρει τον Παναθηναϊκό να μάχεται για τις θέσεις 5-8.

Ράφα Μπενίτεθ δείξε μας κάτι διαφορετικό

Μπορώ να δεχτώ τα πάντα. Ότι το ρόστερ δεν είναι ποιοτικό και είναι εντελώς ανισόρροπο. Ότι δεν υπάρχει κάποιος δημιουργικός μέσος και σχεδόν όλοι οι παίκτες του Παναθηναϊκού στερούνται της δημιουργίας. Να βάλουμε, επίσης, στην εξίσωση ότι ο Ράφα Μπενίτεθ είναι λίγους μήνες στην ομάδα.

Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο Παναθηναϊκός δεν δείχνει την παραμικρή βελτίωση, έστω και μ’ αυτό το ρόστερ. Ίσα-ίσα όσο περνά ο καιρός δείχνει όλο και χειρότερος στο πρωτάθλημα. Δείχνει… παρατημένος, συμβιβασμένος ότι είναι μια χαμένη χρονιά. Σαν να έχει πετάξει λευκή πετσέτα. Και αυτό είναι κάτι που θέλει μεγάλη προσπάθεια απ’ όλους.