Παναθηναϊκός: Παιδί μου, παιδί μου Τολιόπουλε!

Αυτή ήταν ασφαλώς η ημέρα (μνημόσυνου) του Παύλου Γιαννακόπουλου και έμελλε να εξελιχθεί και στη βραδιά του Βασίλη Τολιόπουλου!

Κάνουν ρίμα τα επώνυμα, μα κάνουν και μια μεγάλη αλήθεια, καθόσον ο συγκλονιστικός τέταρτος τελικός έμελλε να κριθεί στη δεύτερη παράταση και μάλιστα από ένα αουτσάιντερ: έναν παίκτη τον οποίο ο (κατά δική του παραδοχή, απρόθυμος να ανοίγει το rotation) Εργκίν Αταμάν δεν έβλεπε καν όλη τη χρονιά!

Το «κανονάκι» της ζωής

Τον άφηνε να βουρλίζεται στην εσχατιά του πάγκου ή ακόμη και εκτός ομάδας, αλλά χθες που του έδωσε ενσυνειδήτως από ελέω της διπλής δυσάρεστης συγκυρίας (βλέπε αποβολή Ναν και απουσία Σλούκα) τον ξελάσπωσε και χάρισε στους Πράσινους το ελιξίριο της ζωής!

Ένα «κανονάκι» που οι αιώνιοι αντίπαλοι θα το βάλουν μαζί σε διαδικασία εκπυρσοκρότησης το απόγευμα του Σαββάτου στο Νέο Φάληρο…

Η ιστορική 10η Ιουνίου

Η 10η Ιουνίου είναι μια εμβληματική ημερομηνία στην ιστορία του Παναθηναϊκού και στον βίο και στην πολιτεία του αείμνηστου αρχηγέτη της μπασκετικής δυναστείας του …

• Στις 10 Ιουνίου του 1971 ο Παύλος Γιαννακόπουλος ενεγράφη ως μέλος του συλλόγου…
• Στις 10 Ιουνίου του 1987, λίγη ώρα πριν από τον προημιτελικό του (διθυραμβικού για την Ελλάδα) EuroBasket με την Ιταλία, εξελέγη σχεδόν διά βοής πρόεδρος του Ερασιτέχνη…
• Στις 10 Ιουνίου του 2018 έφυγε από τη ζωή…

Και σήμερα, πάλι 10 Ιουνίου, ακριβώς οκτώ χρόνια από την εκδημία του, από εκεί ψηλά όπου βρίσκεται θα παρακολουθούσε τσιτωμένος το θρίλερ, θα συγκινούνταν με το βίντεο που του αφιέρωσαν οι Πράσινοι, θα χαιρόταν με την εναπόθεση της ανθοδέσμης από τους Κόκκινους και βλέποντας τον ασυνήθιστο και απροσδόκητο πρωταγωνιστή, θα έσπευδε να τον αγκαλιάσει με τη συνηθισμένη αγαπησιάρικα προσφώνηση του…

Η ατάκα του Παύλου και ο Τολιόπουλος

«Παιδί μου, παιδί μου Βασίλη»!

Τον Τολιόπουλο εννοώ, αυτός προφανώς αξίζει τα περισσότερα εύσημα για τη νίκη, την ισοφάριση και την επιβίωση των επτάκις πρωταθλητριών Ευρώπης που σύρουν τη σειρά στο Game 5, με τη φιλοδοξία να αλώσουν το κάστρο του Ολυμπιακού…

Πέτυχαν πάντως κάτι που επ’ ουδενί θα υπέμεναν να συμβεί και θα το θεωρούσαν κιόλας άγος: να δουν, δηλαδή, τους Πειραιώτες να σηκώνουν ένα δεύτερο τρόπαιο μέσα σε 17 βράδια στο δικό τους σπιτικό!

Ο Τολιόπουλος, λοιπόν, υπήρξε η επιτομή του «clutch player», έστω κι αν παρασύρθηκε κι ελόγου του, όπως ο… πάσα ένας παίκτης σε αυτό το ντέρμπι, από τη νευρικότητα, την κόπωση και την ατζαμοσύνη…

Ο Ναν και το «τι έβαλε» του Φουρνιέ

• Θα μπορούσε αυτός να είναι ο Κέντρικ Ναν, που μπήκε φουριόζος, ήταν ασταμάτητος, ξεπάστρεψε τα αμυντικά πλάνα του Ολυμπιακού και πρόκανε να σκοράρει 23 πόντους σε 25 λεπτά, αλλά αποβλήθηκε με πέντε φάουλ…
• Θα μπορούσε να είναι ο Εβάν Φουρνιέ που μετά τους 28 πόντους στο Game, σκόραρε 29 (μεταξύ αυτών και ένα πραγματικό «Τι έβαλε» τρίποντο από το Σεβντ-Μορίς, για την ισοφάριση στους 51 πόντους), αλλά στα ύστερα του ματς φάνηκε εξαντλημένος από την υπερπροσπάθεια και τα αμέτρητα λεπτά συμμετοχής και κάπου το παρατράβηξε, αλλά ούτως ή άλλως είχε κρατήσει όρθια την ομάδα του…

 

Ο «Ράμπο», ο Σάσα και ο Σορτς

• Θα μπορούσε να είναι ο «Ράμπο» Τόμας Γουόκαπ που άφησε στην άκρη τη δημιουργία, ίσως και τα αμυντικά καθήκοντα του και καταπιάστηκε με την επίθεση, όντας μάλιστα για αρκετή ώρα ο μόνος παίκτης του Ολυμπιακού με διψήφιο νούμερο πόντων…
• Θα μπορούσε να είναι ο Σάσα Βεζένκοβ, που αφυπνίσθηκε έστω και καθυστερημένα για να βάλει τον Ολυμπιακό μπροστά με διαφορά πέντε πόντων (74-79), αλλά ξανακλείστηκε στο καβούκι του, δεν περίσσευαν άλλωστε πολλές μπάλες…
• Θα μπορούσε να είναι ο Τι Τζέι Σορτς ο οποίος στη δεύτερη παράταση σκόραρε επτά απανωτούς πόντους για το 86-81 που αποδείχθηκε χρυσάφι στην οικονομία και στη ροή του θρίλερ…

Η μπουγάδα του Πιστολιόπουλου

Δεν ήταν κανείς απ’ όλους αυτούς τους διεκδικητές του παράσημου ο «clutch player» και εντέλει ο MVP: αυτός ο οποίος έμελλε να κλέψει την παράσταση και να βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο γίγνεσθαι της αναμέτρησης ήταν ο Τολιόπουλος, τελεία και παύλα!

Η μάλλον ο… Πιστολιόπουλος ο οποίος εμφανίσθηκε από το κάγκελο και μπορεί να αστόχησε τρεις από τις έξι βολές που εκτέλεσε στα τελευταία δυο λεπτά, αλλά τουλάχιστον έβαλε τις άλλες τρεις και κυρίως μπουμπούνισε το τρίποντο χάρη στο οποίο οι Πράσινοι βρέθηκαν στο +8 (91-83) και καθάρισαν τα άπλυτα μιας μπουγάδας που τελειωμό δεν είχε!

Την ώρα, λοιπόν, που ο Ολυμπιακός ξέφευγε από το πλάνο και το δόγμα του και –όπως επισήμανε ο Μπαρτζώκας-εκτρεπόταν σε βιαστικές και ατομικές ενέργειες, ο Παναθηναϊκός που έπαιζε τα ρέστα του σε ένα «no tomorrow game» κατέθετε κάθε ικμάδα που διέθετε και έσκαβε ακόμη πιο βαθιά για να ανελκύσει και τις κρυμμένες ή τις λιγότερο προβλέψιμες όπως το instant scoring του Τολιόπουλου και τα 33 ριμπάουντ που κατέβασαν οι τέσσερις παίκτες της frontline του…

Το ανατροπή στα ριμπάουντ και οι δυο χαμένες ευκαιρίες

Αναφέρομαι ειδικώς στα 10+8 από δαύτα του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και του Ντίνου Μήτογλου και δευτερευόντως στα 8+7 του Ματίας Λεσόρ και του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις (ο οποίος είχε επωμισθεί, ως είθισται και την αποστολή να αναχαιτίσει τον Βεζένκοβ), με αποτέλεσμα για πρώτη φορά σε αυτή τη σειρά ο Παναθηναϊκός να πλειοδοτήσει σε αυτόν τον…. ευαίσθητο και κρίσιμο τομέα έναντι του Ολυμπιακού.

Σε ένα πολύ κλειστό, ανταγωνιστικό, σκληρό και αμφίρροπο ματς, οι φρέσκοι πρωταθλητές Ευρώπης επέστρεψαν από το -9 (20-20) και βρέθηκαν δυο φορές στο +5 (61-66 και 74-79), αλλά δεν επένδυσαν στο βραχύβιο και εντέλει θνησιγενές momentum τους και είδαν τους Πράσινους να μένουν ζωντανοί δυο φορές.

Το γράφω αυτό διότι τόσο στη λήξη της κανονικής διάρκειας, όσο και στον επίλογο της πρώτης παράτασης οι Κόκκινοι είχαν την τελευταία μπάλα στα χέρια τους, αλλά τη μία φορά ο Σάσα Βεζένκοβ (στο πέμπτο διαδοχικό άστοχο σουτ ένθεν και ένθεν) και την άλλη ο Κόρι Τζόσεφ μαγάρισαν τις ευκαιρίες…

Νίκησε πρωτίστως τον εαυτό του!

Προτού ρίξει στο κανναβάτσο τον Ολυμπιακό και ακυρώσει το πρώτο match point του, ο Παναθηναϊκός χρειάσθηκε να νικήσει τη δική του ατσιποδιά που μάλιστα υπήρξε πολλαπλή και πολυποίκιλη: εννοώ τις απουσίες του Τσέντι Όσμαν, του Κώστα Σλούκα και του Νίκου Ρογκαβόπουλου, τη γρήγορη αποβολή του Κέντρικ Ναν, τον τραυματισμό και την προσωρινή έξοδο του Ματίας Λεσόρ, χώρια η αδήριτος ανάγκη του να νικήσει, να φέρει τη σειρά στα όσια και να έχει μια τελευταία ευκαιρία στο Game 5.

Όσο γραφική κι αν ακούγεται αυτή η προσέγγιση, όντως ο Παναθηναϊκός μάσαγε σίδερα και μπήκε στο γήπεδο με το στιλέτο στα δόντια, άλλωστε δεν είχε άλλη επιλογή για να επιζήσει…

Έκανε το σκατό του παξιμάδι!

Σε τέτοιες περιπτώσεις οι ομάδες που βρίσκονται πίσω στο σκορ είναι καταδικασμένες να μπουν στο τριπάκι της διαδικασίας του κατεπείγοντος και του μη περαιτέρω, κραδαίνοντας το λάβαρο του «refuse to lose»…

Ενώ λοιπόν ο Ολυμπιακός σε κρίσιμα σημείο παρουσιαζόταν στατικός, αργός και νωθρός, ο Παναθηναϊκός έκανε το… σκατό του παξιμάδι και πλάκα πλάκα αυτό τού έφτανε για να ικανοποιήσει την πείνα του και να χορτάσει κιόλας.

Τα υπόλοιπα θα τεθούν σε δημόσια διαβούλευση και σε ανοικτή διεκδίκηση το Σάββατο και ό,τι ήθελε προκύψει…