Παναθηναϊκός: Όταν δεν δημιουργείς, δεν μπορείς να ελπίζεις σε πρόκριση

Οι δύο ημιτελικοί του Κυπέλλου Ελλάδας Bettson με τον ΠΑΟΚ είχαν αναδειχθεί – όχι άδικα έτσι όπως κυλάει η σεζόν – ως τα ματς της χρονιάς για τον Παναθηναϊκό. Γιατί με ενδεχόμενη πρόκριση θα μπορούσε να διεκδικήσει ως φαβορί έναν τίτλο και παράλληλα δεν θα είχε μεγάλος άγχος για το ευρωπαϊκό μέλλον του.

Η εικόνα όμως των πρασίνων και στα δύο παιχνίδια, δεν δικαιολόγησε σε καμία περίπτωση το μεγάλο κίνητρο του στόχου. Τόσο στο πρώτο παιχνίδι της Λεωφόρου και πολύ περισσότερο στο χθεσινό της Τούμπας, ο Παναθηναϊκός έδειξε να είναι μια ομάδα που δεν μπορούσε – απέναντι στον ΠΑΟΚ – να διεκδικήσει πραγματικά αυτό τον στόχο.

Ειδικότερα στο χθεσινό παιχνίδι, όπου το σχέδιο ήταν συγκεκριμένο αλλά δεν λειτούργησε τίποτα σωστά, τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση. Ο Ράφα Μπενίτεθ έχοντας προφανώς στο μυαλό του τη νίκη επί του Ολυμπιακού και την καλή – αμυντικά – συμπεριφορά της στο “Γεώργιος Καραϊσκάκης”, πόνταρε στο ίδιο σχέδιο με δύο διαφοροποιήσεις προσώπων. Τουμπά και Μπακασέτας αντί των Γέντβαϊ και Σιώπη, με στόχο η ομάδα του να έχει δύο περισσότερους παίκτες στον αγωνιστικό χώρο καλύτεροι με τη μπάλα στα πόδια, επενδύοντας στη φάση των αντεπιθέσεων.

Το σχέδιο όσον αφορά το αμυντικό πλάνο για 70’ σχεδόν λεπτά λειτούργησε καλά, το αντίστοιχο για το επιθετικό ήταν μάλλον προβληματικό. Κοντούρης και Μπακασέτας είδαν ελάχιστες φορές να περνά η μπάλα από τα πόδια τους αφού ξεκάθαρα ο Παναθηναϊκός δυσκολευόταν να “χτίσει” παιχνίδι από την άμυνα, οι ακραίοι μπακ – χαφ δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν συνδυαστικά με τους εξτρέμ και ο Τεττέη έμοιαζε περισσότερο από ποτέ αποκομμένος από τους συμπαίκτες του, κυνηγώντας συνεχώς “σκοτωμένες” μπαλιές.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός τόσο πριν δεχθεί το πρώτο γκολ από τον Γιακουμάκη, όσο και στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού που μοιραία ρίσκαρε περισσότερο, να μην βρει ούτε μια ουσιαστική φάση μπροστά από την εστία του Τσιφτσή που πέρασε ένα από τα πιο ξεκούραστα βράδια της καριέρας του.
Είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό για μια ομάδα που έψαχνε εκτός έδρας γκολ για να διεκδικήσει πρόκριση στον τελικό του Κυπέλλου Bettson, να μην έχει ούτε μια καθαρή ευκαιρία εντός εστίας σε 94’ παιχνιδιού.

Ξεκάθαρα στο στάδιο ανοικοδόμησης που βρίσκεται ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα που δεν μπορεί ν’ ανακτήσει μέσα στον αγωνιστικό χώρο τον έλεγχο από τον ΠΑΟΚ, όμως θα περίμενε κάποιος τουλάχιστον να μπορεί να απειλήσει στην κόντρα επίθεση.

Ούτε αυτό όμως συνέβη, γεγονός που μαρτυρά πως για να μπορέσει το τριφύλλι να πλησιάσει το επίπεδο του χθεσινού αντιπάλου, θα πρέπει να δουλέψει πολύ περισσότερο το επόμενο διάστημα στους τομείς της χημείας, της ανάπτυξης και της παραγωγικότητας, οι οποίοι συνεχίζουν να είναι σε χαμηλό επίπεδο.

Αρκεί να αναφέρουμε πως χθες ο Παναθηναϊκός ήθελε να πάρει μια νίκη στην Τουμπά και να διεκδικήσει την πρόκριση έχοντας στην ενδεκάδα του από τη μέση και μπροστά παίκτες που κατά τα 4/5 έχουν αγωνιστεί ελάχιστα μαζί.

Μπακασέτας, Κοντούρης, Ταμπόρδα, Αντίνο και Τεττέη είναι μια πεντάδα ποδοσφαιριστών στους οποίους στηρίχθηκαν χθες για μεγάλο χρονικό σημείο οι πράσινοι προκειμένου να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να απειλήσουν, όμως οι συγκεκριμένοι έχουν παίξουν από τη μια ελάχιστα μαζί με τους τέσσερις πλην του Μπακασέτα να είναι ουσιαστικά νέα μέλη της πράσινης ενδεκάδας, χωρίς χημεία, αυτοματισμούς και ουσιαστική σύνδεση.

Την ίδια ώρα που απέναντι τους είχαν τους Μεϊτέ, Οζντόεφ, Πέλκα (Γιακουμάκη), Ζίβκοβιτς, Τάισον οι οποίοι βρίσκονται με… κλειστά τα μάτια και μπορούν να συνεννοηθούν χωρίς καν να κάνουν νόημα.

Πολλές φορές το ποδόσφαιρο είναι πολύπλοκο, αλλά τι περισσότερες φορές είναι ένα απλό άθλημα. Όταν μια ομάδα έχει συνέχεια και συνέπεια, αυτό αργά ή γρήγορα θα φαίνεται στον αγωνιστικό χώρο. Όταν μια άλλη ψάχνει ακόμη να βρει πράγματα και να δημιουργήσει νέες καταστάσεις, είναι κάτι το οποίο επίσης φαίνεται στο χορτάρι.

Με την αρνητική έννοια βέβαια και αυτό ακριβώς πλήρωσε χθες ο Παναθηναϊκός των πολλών αλλαγών και των διαφοροποιήσεων από παιχνίδι σε παιχνίδι, ελπίζοντας κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον να αρχίσει να δημιουργεί τη χημεία και τη συνέπεια που του λείπει…