Παναθηναϊκός: Ο Τεττέη έφαγε τον Χέιζ-Ντέιβις

Μπόλικα καλά πράγματα συνέβαιναν εσχάτως και δη το βράδυ της Πέμπτης στα ενδότερα και στα πέριξ του (μπασκετικού) Παναθηναϊκού, αλλά η ευτυχία δεν είναι παντοτινή, ούτε και ολιστική.

Τουθόπερ, μοιραία, κάπου θα στράβωνε η δουλειά και εντέλει στράβωσε!

Οι πράσινοι προέρχονταν από την κατάκτηση του Κυπέλλου, καλωσόριζαν τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις στο καινούργιο άντρο του, είδαν τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο να επιστρέφει στο Telekom Center Athens έπειτα από δέκα μήνες και συνάμα γλένταγαν δια της τεθλασμένης από το Πλζεν την πρόκριση της ποδοσφαιρικής ομάδας στους 16 του Europa League.

Ο Πάντοβιτς, ο Τεττέη και το déjà vu στο ΣΕΦ

Έτερον, εκάτερον όμως: αυτό που πέτυχαν ο Μίλος Πάντοβιτς, ο Ανδρέας Τεττέη, δεν μπόρεσαν να το καταφέρουν ο σαγηνευτικός, αλλά συνάμα και homme fatal Χέιζ-Ντέιβις, ο συγκινητικός Κένεθ Φαρίντ και ο ξεχασμένος για πολλή ώρα στον πάγκο Νίκος Ρογκαβόπουλος.

Στο τέλος της δραματικής βραδιάς ο Παναθηναϊκός oοποίος εμφορούμενος από το ένστικτο της επιβίωσης και από τη λογική πως “ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται” επέστρεψε από το -17 στο -2, βάδισε στα χνάρια του… Ολυμπιακού και έμεινε με άδεια χέρια και με την όποια απογοήτευση, αλλά κυρίως ανησυχία προκαλεί η τρίτη διαδοχική ήττα (Παρτίζαν, Φενέρμπαχτσε, Παρί), χώρια το γεγονός ότι την ερχόμενη Παρασκευή δοκιμάζει τις αντοχές και τις αντιδράσεις του στο Νέο Φάληρο.

Έβαλα σε αυτή την κουβέντα και τους Πειραιώτες μετά λόγου… μνήμης που δεν είναι δα και μπαγιάτικη: στις 6 Δεκεμβρίου του 2024 η εκ Παρισίων ορμώμενη “Σταχτοπούτα”
της EuroLeague προηγήθηκε στο ΣΕΦ με 80-60, είδε τον Ολυμπιακό να «τρέχει» ένα σερί 22-0 και να περνάει μπροστά με 82-80, αλλά γράπωσε τη νίκη με 96-90.

Ο συναγερμός, το μοιραίο σουτ και το παράδειγμα του Κολοσσού

Κάτι ανάλογο συνέβη και απόψε με τους Πράσινους να ακούνε το σήμα συναγερμού να ξυπνούν από τον βαθύ αμυντικό λήθαργο τους και να κυνηγάνε το θεωρητικώς απίθανο που αποδείχθηκε αδύνατο: μετά το τρίποντο του Ρογκαβόπουλου (99-101) ο Χέιζ Ντέιβις είχε την ευκαιρία να βάλει τους πράσινους μπροστά, αλλά η μπάλα δεν τού έκανε το χατίρι και το τρίποντο που εξαπέλυσε στα τέσσερα δευτερόλεπτα απέβη άσφαιρο.

Το ματς δεν αντέχει πολλή ανάλυση για τον απλούστατο λόγο ότι τα μαρτυράει όλα το σκορ: μόνο και μόνο το γεγονός ότι Παριζιάνοι ακολούθησαν το παράδειγμα του… Κολοσσού Ρόδου και σκόραραν 104 πόντους ρίχνοντας τα τρίποντα σαν να πέταγαν βότσαλα στη θάλασσα φτάνει –και περισσεύει κιόλας- για να εξηγήσει τι και πώς έγινε.

Απροετοίμαστος για να αναχαιτίσει τη λαίλαπα

Εξηγεί εύγλωττα και εμφατικά τι έκανε η Παρί και τι δεν έκανε ο Παναθηναϊκός που δεν παρουσιάσθηκε μοναχά ευάλωτος στα μετόπισθεν του, αλλά και εμφανώς απροετοίμαστος να αναχαιτίσει την καταιγιστική λαίλαπα της Παρί.

Οι Γάλλοι είναι σεσημασμένοι τα τελευταία τρία χρόνια για το τόσο γρήγορο, ώστε να χάνεται η μπάλα, παιχνίδι τους που είναι όντως αντισυμβατικό, ελευθεριάζον, άναρχο και πολύ
εκνευριστικό!

Όλα αυτά είναι γνωστά στην πιάτσα και οι Πράσινοι τα βίωσαν στο πετσί τους και στην περυσινή σεζόν, στο πλαίσιο της οποίας ηττήθηκαν δυο φορές από την Παρί και μάλιστα είχαν φάει 101 πόντους στο σπίτι τους, άρα η άγνοια και ο αιφνιδιασμός δεν συγχωρούνται.

Η αχώνευτη ήττα

Για να νικήσει μια ομάδα την Παρί πρέπει είτε να της βάλει πάνω από 100 πόντους, όπως το πέτυχε ο Παναθηναϊκός στο ματς του Α’ γύρου στο οποίο επιβλήθηκε με 101-95 (με τον Αταμάν να βλέπει να γεννούν τα… κοκόρια του και περισσότερο απ’ όλα ο τότε debutant Κένεθ Φαρίντ), είτε να τη στραγγαλίσει στην άμυνα.

Από τη στιγμή, λοιπόν που οι επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης άφησαν τους μουσαφίρηδες τους να βρεθούν στη ρέγουλα και στη ζώνη άνεσης τους, να σκοράρουν κατά ριπάς και να χάνονται από τα ραντάρ σε πολλές φάσεις, η κατάσταση ζορίστηκε πολύ και εντέλει κατέληξε σε μια αχώνευτη ήττα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην κατάταξη και στην περαιτέρω πορεία τους.

Το “seven seconds or less” των Σανς και το “run and gun” των Νάγκετς

Υπήρχαν στιγμές που ακόμη και οι κάμερες έχαναν την μπάλα σε αυτό το τρελό κι αλλόκοτο παιχνίδι της Παρί που σημάδευε διάνα στο πράσινο καλάθι με μια πάσα και ένα σκριν, στο πλαίσιο μιας τεχνοτροπίας που… ξεφτιλίζει ακόμη και την πατέντα του «Seven seconds or less», την οποία λάνσαρε στα μέσα της δεκαετίας του Millennium ο Μάικ Ντ’αντίνι στους Φοίνιξ Σανς, με πρωτοστάτες τον Στιβ Νας, τον Αμάρε Στανταμάιρ και τον Σον Μάριον.

Ξεφτιλίζει ακόμη και το πεπαλαιωμένο, ώστε να διολισθαίνει της μνήμης, “run and gun” του “θεότρελου επιστήμονα” Πολ Γουέστχεντ, επί των ημερών του οποίου, τη σεζόν 1990-1991 οι Ντένβερ Νάγκετς (με τέσσερις παίκτες που πέρασαν από την Ελλάδα: Τέρι Μιλς, Ανοτνι Κουκ, Μάρκους λίμπερτι, Μαχμούντ Αμπντούλ Ραούφ) σκόραραν κατά μέσο όρο 120.0 πόντους, αλλά δέχονταν 131.0 και απέτυχαν παταγωδώς.

Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά

Σε αντίθεση με τον Τιάγκο Σπλίτερ που πήρε τη σκυτάλη από τον Τουόμας Ίσαλο ο οποίος είχε εκπαιδεύσει τους παίκτες της Παρί σε αυτό το στιλ, ο (προερχόμενος από τη Νίμπουρκ Ιταλός καθηγητής φιλολογίας, Φραντσέσκο Ταμπελίνι δεν είχε φανερώσει τέτοιες προθέσεις, αλλά αποδεικνύεται… χειρότερος και πιο παρανοϊκός!

Απόψε δυο φορές ξεπέρασε και τους κολεγιακούς προπονητές, αλλάζοντας συλλήβδην και τους πέντε παίκτες του, ενώ το γεγονός ότι αυτή η μυστήρια ομάδα σκοράρει στο πιτς φυτίλι τρέχοντας έπειτα από καλάθι που δέχεται κάνει την επιστήμη να σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Όλα αυτά (επαναλαμβάνω ότι) ο Παναθηναϊκός τα ήξερε ή έπρεπε να τα ξέρει: κυρίως όμως έπρεπε να τα αντιμετωπίσει με αποφασιστικότητα, ένταση, σκληράδα, ακόμη και… ξυλίκι στην άμυνα του.

Το δαντελένιο μπάσκετ και το μοιραίο καλάθι

Αντ’ αυτών όμως προσπάθησε να εφαρμόσει τα ίδια μέτρα και σταθμά, επέλεξε να παίξει ένα… δαντελένιο μπάσκετ του σαλονιού και δεν βούτηξε στη λάσπη, ούτε τσαλακώθηκε, ενώ όταν το πήρε αλλιώς ήταν πια αργά: θα μπορούσε βεβαίως να πετύχει το μεγάλο ριφιφί, εάν κι εφόσον –στην επίδικη κρίσιμη φάση- ο Χέιζ-Ντέιβις σκόραρε για το 102-101, αλλά, ως γνωστόν, τα κάθε λογής “what if’ δεν βγάζουν νόημα.

Πριν από το άστοχο σουτ του κατά τα άλλα συναρπαστικού MVP του περυσινού Final 4, ο Παναθηναϊκός είχε πληρώσει ακριβά μια αμυντική ολιγωρία του δεχόμενος το μοναδικό καλάθι που δεν έπρεπε να φάει στα 40 λεπτά: εννοώ εκείνο το τρίποντο που σκόραρε ο Τζάστιν Ρόμπινσον, 86 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη κι ενώ ο Χέιζ-Ντέιβις με δυο απανωτά κτυπήματα από τα 6.75μ. είχε μειώσει στο 94-98.

Δεν του έκατσε αυτή η (μοιραία) άμυνα, δεν τρίτωσε κιόλας το (τρίποντο) κρεσέντο του Χέιζ-Ντέιβις και έγινε ό,τι έγινε.

Η κλασική μουσική, το σκληρό ροκ και η διαταγή του Γιαννακόπουλου

Πριν από την έναρξη της αναμέτρησης, στη μακρά διάρκεια της προθέρμανσης του ο Χέιζ Ντέιβις “φτιαχνόταν’ ακούγοντας κλασική μουσική: είναι κάπως ασυνήθιστη και περίεργη αυτή η προτίμηση του, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

Απλώς στο τέλος της βραδιάς οι παρτιτούρες ανακατεύθηκαν και η κλασική μουσική κατέληξε σε σκληρό ροκ.

Το τι κρύβει από εδώ και πέρα το πεπρωμένο είναι άδηλο, εκτός κι αν ο Παναθηναϊκός ακολουθήσει τη διαταγή που έδωσε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος με τη φράση “6/6 Αυστηρά”, που μάλιστα την κατέβασε από το ράφι της προπέρσινης σεζόν!

Κατά μία σατανική σύμπτωση, στις 15 Μαρτίου του 2024, λίγες ώρες μετά την ήττα του Παναθηναϊκού στο ΣΕΦ από τον Ολυμπιακό με 71-65 στο ΣΕΦ όπου μάλιστα ήταν παρών και ο ίδιος, είχε ζητήσει “5/5 Αυστηρά”.

Τότε η ομάδα του έκανε το χατίρι, αντεπιτέθηκε, πέτυχε όντως πέντε απανωτές νίκες, προκρίθηκε με πλεονέκτημα έδρας σταplayoffs, απέκλεισε τη Μακάμπι, πήγε στο Βερολίνο, καθάρισε τη Φενέρμπαχτσε και τη Ρεάλ και αναρριχήθηκε στο θρόνο.

Μένει να φανεί εάν, κατά πόσον και πώς μπορεί να επαναληφθεί η Ιστορία.