Παναθηναϊκός: Ο πράσινος χαμαιλέοντας και το… παλούκωμα του Χέιζ-Ντέιβις

Καιρός ήταν να… παλουκωθεί ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις!

Και θαρρώ πως θα παλουκωθεί για τα καλά, διότι μετά τις απανωτές εκδρομές του στην Ινδία, στη Σαντορίνη και στο Λουγκάνο, δεν σκοπεύει να το κουνήσει ρούπι από το Μαρούσι: επιστρέφει εκεί θριαμβευτής από την εκστρατεία στη Βαλένθια και θα πιάσει στασίδι ίσαμε το Final 4!

Ιδού, λοιπόν, ο κατ’ αρχήν ηθικός και εν συνεχεία φυσικός αυτουργός των ανδραγαθημάτων του Παναθηναϊκού σε αυτή τη σειρά, που βεβαίως δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, αλλά χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει!

Η εξαίρεση της Ρεάλ με την Παρτίζαν

Παρεμπιπτόντως στην ιστορία των playoffs της Ευρωλίγκας η μοναδική ομάδα που έχει επιστρέψει από το 0-2 για να πάρει την πρόκριση (και μάλιστα διάνυσε όλο τον δρόμο έως τον θρόνο) είναι η Ρεάλ Μαδρίτης κόντρα στην Παρτίζαν Βελιγραδίου το 2023, αλλά εκείνη η σειρά υπήρξε όχι απλώς αφύσικη, αλλά και πολλώ λογιώ ανώμαλη!

Την Τρίτη το βράδυ ο Χέιζ-Ντέιβις καπάκωσε τον Γιαν Μοντέρο, τού έκρυψε τον ορίζοντα και δεν τον άφησε να δει το καλάθι, ένα το κρατούμενο…

Απόψε ο MVP του περυσινού Final 4 ενδύθηκε έναν άλλον μανδύα: ήταν ούτως ή άλλως ζεματιστός από την αρχή του αγώνα και η μοίρα τον διάλεξε για να του επιδαψιλεύει τον ρόλο του ανθρώπου της τελευταίας στιγμής και τα διάσημα του ήρωα μιας συναρπαστικής και εξόχως δραματικής αναμέτρησης…

Μ’ άλλα (ποδοσφαιρικά) λόγια, «καλάθι και φύγαμε για Final 4»!

Tα σούρτα φέρτα και τα ετερώνυμα

Χαλάλι τα σούρτα φέρτα του, λοιπόν και στο κάτω κάτω αυτή είναι η συνήθεια του (μαζί με το άκουσμα κλασικής μουσικής στη διάρκεια της προθέρμανσης) και αποδεικνύεται πως μπορεί να συνδυάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Και οι επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης πάντως αποδεικνύουν πως μπορούν να συνδυάζουν τα πράγματα, ακόμη και τα ανόμοια και ετερώνυμα, τα οποία βάσει του νόμου της φυσικής έλκονται.

Το εννοώ αυτό διότι στον προχθεσινό αγώνα ο Παναθηναϊκός επέζησε ελέω της λυσσασμένης άμυνας του (με αποκορύφωμα την τελευταία φάση στην οποία έβαλε τις χερούκλες του κι όχι απλώς το χεράκι του ο λεγάμενος), ενώ απόψε στάθηκε όρθιος χάρη στη φλογοβόλα επίθεση του.

Η μετάλλαξη και ο χαμαιλέοντας

Στο Game 1 κατέβασε την παραγωγικότητα της Βαλένθια κατά 23.9 πόντους και νίκησε με 68-67, ενώ απόψε άλωσε τη Roig Arena με πολιορκητικό κριό το σκοράρισμα του που του προσπόρισε 95 πόντους στην κανονική διάρκεια και άλλους δώδεκα (για τους 107) στην παράταση.

Αυτή η μετάλλαξη από μια ομάδα που το ένα βράδυ κάνει το… σκατό της παξιμάδι (SIC) σε μια η οποία πυροβολεί ανηλεώς ασφαλώς της βάζει την κολακευτική ταμπέλα του χαμαιλέοντα!

Άλλαξε λοιπόν το σενάριο κι αντί να πάρει (και να βάλει) το τελευταίο σουτ ο συνήθης ύποπτος και σεσημασμένος master των buzzer beaters, Κέντρικ Ναν (που αστόχησε στο τελευταίο σουτ της κανονικής διάρκειας του δραματικού ματς) μίλησε και μάλιστα βροντωδώς στο φανέλα ο Χέιζ-Ντέιβις για να απογειώσει τους Πράσινους στον έβδομο ουρανό και να σοκάρει και να ρίξει τους οικοδεσπότες στα Τάρταρα!

Τα τρία match balls και η βαριά φανέλα

Γράφω εδώ και μέρες πως ο Παναθηναϊκός, σε πείσμα του μειονεκτήματος έδρας με το οποίο εισήλθε στον στίβο αυτής της μάχης -χώρια η ξαφνική απουσία του Κώστα Σλούκα-είχε εκ προοιμίου πολλές πιθανότητες για να προκριθεί και πλέον τις αβγάτισε τόσο πολύ ώστε να επιστρέφει στο σπίτι του έχοντας στη διακριτική ευχέρεια του την πολυτέλεια των τριών match balls.

Οι λόγοι ήταν και παραμένουν προφανείς: η πολύ μεγαλύτερη εμπειρία (των παικτών, του Αταμάν και συλλήβδην του οργανισμού) σε σχέση με την ταλαντούχα, ιδιάζουσα σε στιλ, αλλά άγουρη Βαλένθια, το ατομικό ταλέντο, οι ισχυρές προσωπικότητες, η τεχνογνωσία, ο εγωισμός η βαριά φανέλα και δεν συμμαζεύεται.

Το χαρακίρι και ο Ομπράντοβιτς

Όλα αυτά έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της σειράς και δημιουργούν το υπόβαθρο της προσδόκιμης πρόκρισης, την οποία οι Πράσινοι θα απολέσουν μόνο εάν επιδοθούν σε χαρακίρι, επιθυμώντας να προσφέρουν μια μεταχρονολογημένη παρηγοριά στον… Ζέλικο Ομπράντοβιτς που βίωσε στο πετσί του πριν από τρία χρόνια τη σκληρή απογοήτευση.

Απόψε ο Παναθηναϊκός άλλαξε το δέρμα του και η λεοντή που φόρεσε μπορεί εξ ορισμού και στη θεωρία να ταίριαζε περισσότερο στους ενδυματολογικούς κώδικες της Βαλένθια, αλλά πριτς!

Στην πράξη αποδείχθηκε πως οι καλές ομάδες μπορούν να υποστηρίξουν όλα τα στιλ μπάσκετ και να ανταποκριθούν σε όλη τη γκάμα των συνθηκών και των απαιτήσεων…

Άλλο τριπάκι, άλλο ντουέτο

Από τη στιγμή, λοιπόν που κυριάρχησε το up tempo game (το οποίο αποτελεί τον θυρεό της ισπανικής ομάδας) και ανέβηκε ψηλά το σκορ, ο Παναθηναϊκός δεν κιότεψε, ούτε φάνηκε ανήμπορος να μπει σε αυτό το τριπάκι και εντέλει να βγει ατσαλάκωτος.

Μπορεί αυτή τη φορά να έλειψε –όπως στον πρώτο αγώνα-το κρεσέντο του Ναν που χρεώθηκε κιόλας με τρία φάουλ-αλλά εμφανίσθηκαν δριμύτεροι από το… κάγκελο ο Νίκος Ρογκαβόπουλος (σε μια πολύ κομβική συγκυρία του ματς), ο Τζέριαν Γκραντ, ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ (με τα τρία εύστοχα τρίποντα) και κυρίως ο Τσέντι Όσμαν και ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις.

Ούτως ή άλλως ο Τι Τζέι Σορτς ήταν πάλι εκεί, αυτή τη φορά και ως δημιουργός (έξι ασίστ), ενώ σημειωτέον ότι το ντουέτο του Όσμαν με τον Χέιζ Ντέιβις παρήγαγε 43 πόντους με 13/24 σουτ και 9/9 βολές, 13 ριμπάουντ, πέντε ασίστ, ένα κλέψιμο και μια τάπα, ενώ 48 ώρες νωρίτερα είχαν κάνει σούμα επτά πόντους με 2/8 σουτ και 2/3 βολές, 10 ριμπάουντ, τρεις ασίστ και τρία κλεψίματα.

Ο Ντε Λαρέα, η ανδρεία και το καπάρο της πρόκρισης

Πέρα από τα νούμερα (και δη τα 16/30 τρίποντα, τις 15/15 βολές και το ratio των 20 ασίστ και των 12 λαθών), ο Παναθηναϊκός προέταξε ως δόρυ σε αυτό το θρίλερ τα ψυχικά και πνευματικά χαρίσματα του…

Ακόμη κι όταν είδε να αποδεικνύεται θνησιγενές το προβάδισμα των έξι πόντων (που υπήρξε απότοκο του σερί 15-0 από το 71-65 στο 71-80) και βρέθηκε πίσω στο σκορ με θύτη τον Σέρχιο Ντε Λαρέα που σκόραρε 18 πόντους σε 21 λεπτά, ενώ την Τρίτη δεν είχε καν πατήσει στο παρκέ, δεν αιφνιδιάσθηκε, δεν πανικοβλήθηκε, δεν παραδόθηκε.

Ανέκτησε τις σωματικές και τις πνευματικές δυνάμεις του, αντέδρασε με ηρεμία, ψυχραιμία και μεθοδικότητα και συνάμα επέδειξε την ανδρεία που ήταν απαραίτητη για να ξεφύγει από τις δαγκάνες της Βαλένθια, να πετύχει ένα δεύτερο διαδοχικό break και να επιστρέψει στο σπίτι του κραδαίνοντας αυτά τα λάφυρα που αποτελούν την μπροστάντζα και το καπάρο της πρόκρισης.