Παναθηναϊκός: Και ο Τεττέη έπεφτε στρέιτ θρου

Λέγονται, λένε, λέμε πολλά για τους φορ, τη γκίνια τους, το καλό φεγγάρι τους, την αποτελεσματικότητά τους, τον τρόπο που παίζουν για τους ίδιους ή για τους συμπαίκτες τους. Ρόλος, θέση, λειτουργία, με τα χρόνια, έχουν αλλάξει. Λογικό και επόμενο. Το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει, αλλάζει καθημερινά. Τόσο που δεν υπάρχει σταθερά ακόμη και σε κάτι οφθαλμοφανές: άλλος θέλει τον φορ του συμμετοχικό, άλλος κινητικό, άλλος να κατασκηνώνει στο κουτί, άλλος μετράει περισσότερο να είναι αυτός που ξεκινάει την άμυνα, χίλια δυο, όλα ανάλογα τις (προπονητικές) προσεγγίσεις, τη φιλοσοφία και τις τακτικές.

Πάλι καλά – και ευτυχώς δηλαδή – που πρόδηλο της κατάστασης (τουλάχιστον αυτής) ενός φουνταριστού είναι, παραμένει το γκολ. Και, ο τρόπος που το σημειώνει. Κρίνοντας από το τελευταίο τριήμερο του Ανδρέα Τεττέη, ο διεθνής πλέον Έλληνας στράικερ είναι καλά. Πολύ καλά. Και αυτό ίσως να είναι το σημαντικότερο κέρδος του Παναθηναϊκού σε όλο αυτό το ταραχώδες, πολύ ταραχώδες αγωνιστικά (και όχι μόνο) διάστημα.

Δύο εντυπωσιακά γκολ κόντρα στη Βικτόρια Πλζεν την Πέμπτη. Δυο γκολ μεγάλης δυσκολίας, δύο γκολ ξέχειλα αυτοπεποίθησης, δύο γκολ με διαφορετικά τελειώματα (το ένα, το πρώτο, με την κεφαλιά, όχι σύνηθες βάσει του ως τώρα ρεπερτορίου του Τεττέη, το δεύτερο, εντελώς προσωπικό, διακριτό με βάση τα ως τώρα, φετινά πεπραγμένα του ως προς την κίνηση και το καροτσάκι που πήγε τον αντίπαλο αμυντικό, η – αψεγάδιαστη – εκτέλεση όχι), δυο γκολ που έφτιαξαν το κέφι, πρώτα του ίδιου και μετά του συνόλου, καθρεφτίζοντας την καλύτερη φετινή εμφάνιση – ή έστω σε μέρος αυτής – των “πράσινων”.

Με κεκτημένη ταχύτητα, σε λιγότερο από 65 ώρες αργότερα, ο νιόφερτος βασικός φουνταριστός του Παναθηναϊκού φρόντισε να βάλει, νωρίς νωρίς, το νερό στ’ αυλάκι στο Ηράκλειο κόντρα στον ΟΦΗ. Με ακόμη ένα τελείωμα που δεν είναι trademark, μα “φωνάζει” πως ο Τεττέη τουλάχιστον, τον κάβο όχι μόνο τον πέρασε (υπενθυμίζεται πως μέχρι την Πέμπτη είχε σημειώσει μόλις ένα γκολ μετά τη μεταγραφή του), αλλά μοιάζει να έχει επιστρέψει στο «δεν σας βλέπω» mode, με το οποίο συστήθηκε στη σεζόν στην Κηφισιά.

Και αυτό(ς) φτάνει να παρασύρει και τους υπόλοιπους. Πριν αρχίσει η… βρόχα που – κατά Ζαμπέτα – έπεφτε στρέιτ θρου, στο Παγκρήτιο από την όρεξη και τη φούρια του 25χρονου φουνταριστού, έπεφτε στο χορτάρι οτιδήποτε καλό, πέραν του γκολ που πέτυχε, δημιούργησαν οι «πράσινοι».
Δικές του ενέργειες έφεραν τις ευκαιρίες τους στο πρώτο ημίχρονο, ευκαιρίες που θα μπορούσαν να είχαν «καθαρίσει» το παιχνίδι πολύ ευκολότερα και πολύ πιο νωρίς. Δεν αξιοποιήθηκαν, οι Κρητικοί είχαν τις δικές τους στιγμές, αλλά ο Λαφόν όποτε χρειάστηκε δεν επέτρεψε (όπως την Πέμπτη) δικαιώματα και έτσι το διπλό – δίκαια – ήρθε.

Πολύτιμο, επιβεβλημένο, για χίλιους και έναν λόγους. Για μια ομάδα που έφτασε στην Κρήτη έχοντας μόλις δύο νίκες στα δέκα τελευταία της σε όλες τις διοργανώσεις, με την τελευταία της, εκτός Αθηνών, επικράτηση να ανάγεται πριν τρεις μήνες, τον Νοέμβριο, στις Σέρρες, με τα περιθώρια για τη διεκδίκηση μιας θέσης στην τετράδα ολοένα και να στενεύουν, εξυπακούεται πως η στοχοποίηση (πανταχόθεν και για πολλούς) της κυριακάτικης αναμέτρησης, ήταν απολύτως δικαιολογημένη.

Επειδή, εκτός όλων των υπολοίπων, έφερε πλέον, μετά το σημερινό 2-0, τον (απειρο)ελάχιστο στόχο (ή καλύτερα, για να μην λησμονείται σε ποια ομάδα αναφερόμαστε, “στόχο”) της εισόδου στα play off της Stoiximan Super League, να εξαρτάται τελείως από «πράσινα» πόδια: με το απόλυτο στα πέντε τελευταία παιχνίδια του, ο Παναθηναϊκός θα καταλήξει τέταρτος, αποφεύγοντας έτσι τα χειρότερα (συμμετοχή στην έξτρα διαδικασία των θέσεων 5-8, με ό,τι, αγωνιστικό και ψυχολογικό συνεπάγεται και κυρίως την αγωνία για το αν κάτι τέτοιο θα φτάσει να του εξασφαλίσει ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο).

Σε μια ομάδα που κατατρέχεται από τα νούμερα και τη βάσανό τους – πόσα δόθηκαν, σε ποιους, πότε, πόσοι οι μισθοί, πόση η αποζημίωση, πόσοι παίκτες έχουν χρησιμοποιηθεί, πόσες ενδεκάδες, πόσα μπήκαν στα ταμεία, πόσα βγήκαν από τα ταμεία, πόσα είναι τα πρόστιμα, πόσο το «άνοιγμα», πόσο το Cost Control και άλλα, άπειρα – το μόνο που πρέπει να κρατηθεί ως το τέλος της χρονιάς, ανεξαρτήτως εσωτερικών πολιτικών, συμφερόντων, διαδρομιστών, είναι αυτό το “5”, όσες δηλαδή και οι νίκες που επιβάλλονται μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου.

Και όχι, δεν θα είναι επιτυχημένη η σεζόν με αυτές να επιτυγχάνονται. Ούτε καν. Αλλά, τι στο καλό, θα δείξει αν μπορεί σε αυτόν τον οργανισμό, να γίνει συνείδηση πως μπροστά από οτιδήποτε άλλο, το μόνο νούμερο, ο μόνος αριθμός που πρέπει να στοιχειώνει τους πάντες που λειτουργούν σε αυτόν, να (τους) γίνει ψύχωση και εμμονή -για να μην αυξηθεί κι άλλο – είναι το 16. Όσα δηλαδή και τα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα.