Παναθηναϊκός: Η σεζόν έχει ακόμη δρόμο, όμως η αποτυχία στη EuroLeague έχει ονοματεπώνυμο

Η περσινή σεζόν ολοκληρώθηκε με εφιαλτικό τρόπο για τον Παναθηναϊκό, μέσα σε κατάσταση παράνοιας, σε ακόμα μία μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.

Η χρονιά που ακολούθησε το έβδομο ευρωπαϊκό ολοκληρώθημε με ήττα από τον Ολυμπιακό στον μικρό τελικό της EuroLeague και με ήττα από τους Πειραιώτες στους τελικούς της Stoiximan GBL. Ο Εργκίν Αταμάν μπήκε για πρώτη φορά σε καθεστώς αμφισβήτησης, κράτησε όμως τη θέση του γι’ ακόμα μία περίοδο.

Από τη στιγμή που το front office αποφάσισε να συνεχίσει με τον Τούρκο προπονητή, ήταν μονόδρομος η απόλυτη υποστήριξή του.

Ο Αταμάν ήθελε τον Τι Τζέι Σορτς και η ιδιοκτησία άναψε το πράσινο φως για την απόκτησή του, με μια επένδυση 2.5 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως. Την ώρα που πολλοί προσπαθούσαν να καταλάβουν πώς ο Σορτς θα ταιριάξει με Σλούκα και Ναν, ο coach επέμενε: “Αυτός είναι ο παίκτης που θέλω“.

Ο Αταμάν επέμεινε στον Ομέρ Γιούρτσεβεν -έκλεισε την περσινή σεζόν μεταξύ πάγκου και εξέδρας- και η διοίκηση τον κράτησε. Η συμφωνία με τον Γιόνας Βαλαντσιούνας δεν ενεργοποιήθηκε για τους γνωστούς λόγους κι ο Ρισόν Χολμς έγινε ο “αντικαταστάτης”, με πολλούς να τον χαρακτηρίζουν “καλύτερο fit από τον Λιθουανό“.

Στην πορεία της σεζόν Γιούρτσεβεν και Χολμς πρόσφεραν ελάχιστα, με τον προπονητή να επιμένει στον πρώτο, να “παρκάρει” τον δεύτερο και τελικά να πορεύεται με τον Ματίας Λεσόρ που είχε μόλις επιστρέψει μετά από έναν χρόνο και κάτι και με τον Κένεθ Φαρίντ, το ταβάνι του οποίου ήταν πολύ χαμηλό.

Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε ο Αταμάν τη θέση του σέντερ στον Παναθηναϊκό, προκαλεί ακόμη και σήμερα πολλά ερωτήματα.

Όχι μόνο για την επιμονή του στον Γιούρτσεβεν, τον οποίο προσπαθούσε να πείσει τον περασμένο Δεκέμβριο ότι πρέπει να μείνει για να γίνει το νούμερο 1 στο ροτέισον, αλλά και για το γεγονός ότι δεν κινήθηκε για να βάλει στη θέση ένα παιδί που θα κάνει πραγματικά τη διαφορά.

Η Παρτίζαν σχεδόν παρακαλούσε τον Παναθηναϊκό να πάρει τον Ταϊρίκ Τζόουνς. Ο κόσμος της πίεζε για να μην παραχωρηθεί στον Ολυμπιακό, όμως ο Αταμάν τον απέρριψε. Πιθανώς δεν θα το παραδεχθεί ποτέ δημόσια, αυτή είναι όμως η πραγματικότητα. Τον απέρριψε και στέρησε από τους πράσινους έναν σέντερ-δυναμίτη και για το παρόν και για το μέλλον.

Η διαχείριση του Βασίλη Τολιόπουλου, η διαχείριση του Ντίνου Μήτογλου, η διαχείριση παιδιών όπως ο Καλαϊτζάκης κι ο Σαμοντούροβ, είναι επίσης θέματα για τα οποία ο Αταμάν θα πρέπει να λογοδοτήσει στην ομάδα του.

Θα έπρεπε φυσικά να έχει λογοδοτήσει για τις δημόσιες τοποθετήσεις-επιθέσεις του προς τους παίκτες του. Προς τον Σορτς (δις), προς τους Ερνανγκόμεθ – Μήτογλου, κυρίως όμως γι’ αυτά που είπε για τον Αμερικανό γκαρντ στο ημίχρονο (!) του Game 5 (!!) της σειράς με την Βαλένθια που ήταν τελικός πρόκρισης στο Final Four.

Όταν πολύς κόσμος αντέδρασε για ατάκες, ύφος, συμπεριφορές του Αταμάν στο ξεκίνημα της θητείας του στον Παναθηναϊκό, εξηγήσαμε ότι “αυτός είναι, πάντα αυτός ήταν, έτσι έχει μάθει να λειτουργεί“.

Κατά κάποιον τρόπο, κανονικοποιήσαμε συμπεριφορές που θα έπρεπε να έχουν εκλείψει στο σύγχρονο μπάσκετ.

Κατά κάποιον τρόπο, κανονικοποιήσαμε τις επιθέσεις σε παίκτες που επιλέχθηκαν από εκείνον, όχι σε παιδιά που βρήκαν ανοιχτή πόρτα και μπήκαν.

Ο Αταμάν ήταν πάντα ένας άνθρωπος που λάτρευε τις συγκρούσεις. Σε όλη του την καριέρα λειτουργούσε σε ομάδες με τεράστια πίεση, σε όλη του την καριέρα έβλεπε γήπεδα να τον αποδοκιμάζουν, σε όλη του την καριέρα τρεφόταν από το μίσος των αντιπάλων και έτσι έβρισκε κίνητρα.

Τα τελευταία χρόνια στην Τουρκία, η αντιπαλότητα της Αναντολού Εφές (την οποία εκείνος “έχτισε”, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά) με την Φενέρμπαχτσε, τον έφθειρε.

Πριν έρθει στην Ελλάδα, παράγοντες της Φενέρ έλεγαν πως “εκεί δεν θα μπορεί να κάνει αυτά που έκανε στην Κωνσταντινούπολη“. Όλοι περίμεναν να δουν έναν διαφορετικό Αταμάν. Δεν τον είδαν, δεν τον είδαμε, ποτέ.

Άνθρωπος που δεν αλλάζει φιλοσοφία, δεν αλλάζει συνήθειες, άνθρωπος που “δεν ιδρώνει το αυτί του“, παρασύρθηκε και παρέσυρε, πλημμύρισε από συναισθήματα ακόμα κι όταν δεν υπήρχε λόγος (αξέχαστη η στιγμή που τα έβαλε με θεατή και τον υπέδειξε ως υπαίτιο, αφού προηγουμένως ο πάγκος της ομάδας του τιμωρήθηκε με τεχνική ποινή), πήρε μαζί του ανθρώπους που τον στήριξαν, τον πίστεψαν, αλλά δεν βρήκαν ποτέ τρόπο για να επικοινωνήσουν μαζί του.

Οι επιθέσεις προς τους δημοσιογράφους, ήταν νέα συνήθεια. Τα έβαλε με τα media στους διαδρόμους των αποδυτηρίων του ΟΑΚΑ, ούρλιαζε “ξέρω τι γράφετε, συνεχίστε να τα γράφετε” και προφανώς δεν είχε την παραμικρή διάθεση για συζήτηση.

Από εκείνο το βράδυ κι έπειτα, τα media τα έβλεπε ξεκάθαρα ως εχθρούς του.

Μετά από την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, στο Ηράκλειο, έλεγε ότι “επειδή νίκησα, η αίθουσα της συνέντευξης Τύπου είναι άδεια. Αν έχανα, θα ήταν περισσότεροι εδώ, είδα πόσοι βρίσκονταν στις θέσεις των δημοσιογράφων“.

Του ζητήσαμε να γίνει πιο συγκεκριμένος, επειδή το τσουβάλιασμα είναι από άδικο έως επικίνδυνο, σε μία εποχή που η στοχοποίηση ανθρώπων έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας. Τον ρωτήσαμε τι είναι αυτό που τον έχει ενοχλήσει τόσο πολύ. Πιστεύαμε και περιμέναμε ότι θα απαντούσε, ο Αταμάν είναι άλλωστε, ποιον έχει ανάγκη;

Δεν απάντησε. Όπως δεν απάντησε σε πολλές ερωτήσεις που δεν του άρεσαν, στη διάρκεια της σεζόν.

Τελευταία, έκανε skip στις media sessions τις παραμονές των αγώνων του Παναθηναϊκού στη EuroLeague. Οι κανονισμοί είναι ξεκάθαροι, αλλά εκείνος τους αγνοούσε. Και τι να κάνουν οι άνθρωποι της ομάδας; Μοίραζαν γραπτή του δήλωση, με αποτέλεσμα οι δημοσιογράφοι να χάνουν το δικαίωμα να του απευθύνουν ερωτήσεις, να συζητήσουν απορίες.

Οι δημοσιογράφοι είναι ο εύκολος στόχος. Φταίνε για όλα. Γιατί… έτσι. Και έγιναν στόχος και του Αταμάν, επειδή εκείνος δεν έδειξε ποτέ διάθεση να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

Το θέμα, βέβαια, είναι ότι ο Τούρκος δεν αγνοούσε τα media, αλλά τον ίδιο τον κόσμο της ομάδας που τον πληρώνει. Τα media καταγράφουν ειδήσεις και μεταφέρουν δηλώσεις. Ο αποδέκτης είναι ο κόσμος. Κι ο Αταμάν, την πλάτη του την γύρισε στους οπαδούς του Παναθηναϊκού. Όχι στους δημοσιογράφους, που ήταν πάντα εκεί για να τον ακούσουν.

Γύρισε την πλάτη του στον κόσμο που σε κάθε είσοδό του στο ΟΑΚΑ τον αποθέωνε στον υπερθετικό βαθμό.

Γύρισε την πλάτη του στον κόσμο που φώναζε “οέ, Έργκιν Άταμαν” και ύψωνε τις γροθιές του, δείχνοντας πίστη ακόμη και στις πιο “σκοτεινές” περιόδους στη διάρκεια της σεζόν.

Γύρισε την πλάτη του στον κόσμο που ήταν, είναι και θα είναι εκεί, στη θέση του, για να υποστηρίξει τους παίκτες, τους επόμενους παίκτες, τους επόμενους προπονητές και φέτος και του χρόνου και για πάντα.

Τον Παναθηναϊκό, ο Αταμάν τον ανέλαβε 17ο, σε μία εποχή που και οι δύο πλευρές έψαχναν νέα κίνητρα. Τον Παναθηναϊκό ο Αταμάν τον έκανε μέσα σε έναν χρόνο πρωταθλητή Ευρώπης. Η ιστορία έγραψε και δεν αλλάζει, από το 2024 κι έπειτα όμως, έγιναν και από τις δύο πλευρές βήματα προς τα πίσω.

Ίσως κουράστηκε. Ίσως απλά κρύφτηκε πίσω από τις ευθύνες του. Ίσως ο κύκλος έκλεισε απότομα.

Ό,τι κι αν έχει συμβεί, είναι αποδεκτό. Αυτό που δεν πρέπει να είναι αποδεκτό, είναι να θεωρεί ο Αταμάν ότι είναι μεγαλύτερος από τον Παναθηναϊκό. Γιατί η συμπεριφορά του δείχνει ότι αυτό πιστεύει.

Ούτε ο Αταμάν είναι μεγαλύτερος από τον Παναθηναϊκό, ούτε οποιοσδήποτε προπονητής ή παίκτης είναι μεγαλύτερος από το άθλημα.

Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια του, να καθαρίσει την προημιτελική και την ημιτελική σειρά στο πρωτάθλημα και να παλέψει στους τελικούς για να πάρει τον τίτλο απέναντι στον Ολυμπιακό.

Στο φινάλε της σεζόν, οι πράσινοι θα πρέπει να καθίσουν στο τραπέζι για μια ειλικρινή συζήτηση. Ποιοι ήταν οι λόγοι της φετινής αποτυχίας; Τι μερίδιο αναλογεί σε κάθε έναν; Πώς τα λάθη που έγιναν, θα αποφευχθούν στο μέλλον; Ποιος θα πάρει το τιμόνι;

Μια ειλικρινής συζήτηση και μια ειλικρινής παραδοχή, είναι ο συνδυασμός για να κάνει κάποιος βήματα προς τα εμπρός, απαλλαγμένος.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να βγάλει το κοστούμι της σύγκρουσης, να δώσει περισσότερη έμφαση στο μπάσκετ, να μην είναι μονίμως έτοιμος για μάχη, να καθαρίσει το μυαλό του από τα συναισθήματα και τις σκέψεις της τελευταίας διετίας.

Χρήματα υπάρχουν. Εγκαταστάσεις και κορμός στο ρόστερ επίσης υπάρχουν. Το fanbase είναι πιστό και ένα από τα πιο θερμά σε όλη την Ευρώπη. Και όμως, ένας οργανισμός που έχει αυτά τα τρία, φέτος απέτυχε γιατί δεν τιθάσευσε τον συγκρουσιακό του χαρακτήρα.