Παναθηναϊκός: Η ελπιδοφόρα πρώτη σύσταση των τελευταίων στη σκηνή και οι σταθερές που ακόμη αγνοούνται

Υπό κανονικές συνθήκες, πρωτομηνιά του τελευταίου μήνα του χειμώνα, δεν (γίνεται να) αναζητούνται σταθερές σε μια ποδοσφαιρική ομάδα. Υπάρχουν. Υπό κανονικές συνθήκες βέβαια, πρωτομηνιά του τελευταίου μήνα του χειμώνα, δεν φτάνει μια (ελληνική) ποδοσφαιρική ομάδα να εμφανίζει στο κοινό της ήδη τον Νο 42 και 43 ποδοσφαιριστή που έχει φορέσει τη φανέλα της, σε τούτη μόνο τη σεζόν, σε επτά όλους κι όλους μήνες.

Ο Σαντίνο Αντίνο και ο Σωτήρης Κοντούρης ήταν οι τελευταίοι (μέχρι τους επόμενους που αναμένονται μετά και την τελευταία εβδομάδα της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου) τούτης της λίστας, οι τελευταίοι νιόφερτοι που λάνσαρε απόψε στο “Απόστολος Νικολαΐδης” ο Ράφα Μπενίτεθ στη φιλοξενία της Κηφισιάς για την 19η αγωνιστική της Stoiximan Super League.

Η αφετηρία τους, διαφορετική. Ο ένας, το ακριβότερο μεταγραφικό απόκτημα στην ιστορία του συλλόγου, ο άλλος, φέρελπις επίσης, αλλά στο άλλο άκρο ως προς το οικονομικό πλαίσιο, γηγενής, μέρος της αναζήτησης για ενίσχυση του ντόπιου στοιχείου και ικανοποίηση – κακά τα ψέματα – της συνθήκης που υπαγορεύεται πλέον για την υποχρεωτική παρουσία ποδοσφαιριστή Έλληνα u21 στο Κύπελλο.

Το “χαίρω πολύ” αμφότερων δεν ήταν για να βγει κανείς στις πλατείες και να πανηγυρίζει. Στο τέλος της ημέρας, τέτοιες προσδοκίες, τέτοιες αντιδράσεις, τέτοιες λογικές και απαρχαιωμένες είναι, αλλά και επικίνδυνες (όχι πως λείπουν – κάθε άλλο – από τον καιροσκοπισμό που επικρατεί ειδικά στον Παναθηναϊκό).

Σε μια ομάδα που παλεύει – από μειονεκτική θέση – να μείνει στο κυνήγι της τετράδας, ούσα πλέον υποχρεωμένη να κοιτάει και τι γίνεται από κάτω της στον βαθμολογικό πίνακα, αναζητώντας παράλληλα τρόπους να ανανεώνει το ενδιαφέρον της, τα κίνητρά της, τη σχέση με τον κόσμο της, έχοντας αυτοσκοπό το που πρέπει να βρίσκεται και όχι αποκούμπι το που βρίσκεται, ήταν δύο από τα μετρημένα, πολύ μετρημένα, θετικά της κυριακάτικης επικράτησης των πράσινων, της πρώτης τους στο πρωτάθλημα μετά από μια αντίστοιχη τριάρα επί του Πανσερραϊκού πριν είκοσι μέρες.

Συνολικά, στο 11vs11 ο Παναθηναϊκός έχει να κρατάει μόνο το γκολ του προβαδίσματος, το πρώτο του Ανδρέα Τεττέη (δικό του έτσι κι αλλιώς όλο, με τη συνδρομή στην τελική πάσα του Αργεντινού εξτρέμ) με τα «πράσινα» και από εκεί και πέρα, τίποτα. Η Κηφισιά ήταν αυτή που, ειδικά στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, φάνηκε περισσότερο, πιο γεμάτα στο χορτάρι, πιο απειλητικά, δημιουργώντας προϋποθέσεις για να ισοφαρίσει και να εντείνει την έτσι κι αλλιώς μόνιμη μουρμούρα στις εξέδρες της (μισοάδειας) Λεωφόρου.

Το αριθμητικό πλεονέκτημα που προέκυψε από την αποβολή Πέτκοφ, προφανώς και διαφοροποίησε την κατάσταση. Ενδεικτικό σε κάθε περίπτωση, ότι ακόμη και έτσι ο Ισπανός τεχνικός έριξε διαδοχικά στο παιχνίδι τους Ζαρουρί (αυτός, πριν την αποβολή), Μπακασέτα, Τσέριν και Σβιντέρσκι.

Όλα βρήκαν εφαρμογή στο φινάλε της αναμέτρησης. Το +1 στο γήπεδο και τα μέτρα που παρέμεναν ψηλά για την Κηφισιά, έδωσαν χώρους και ευκαιρίες στους «πράσινους», οι οποίοι με τους νεοεισερχόμενους (Σβιντέρσκι πρώτα και στη συνέχεια, ξανά, τρεις μέρες μετά το γκολ του επί της Ρόμα, τον Ταμπόρδα) έφτασαν στο 3-0.

Σταθερές δεν γίνεται, πλέον, να βρεθούν σε αυτόν τον φετινό και ξανά υπό διαμόρφωση Παναθηναϊκό. Δεν υπάρχει χρόνος για κάτι τέτοιο. Το σημαντικότερο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες και με το εν κινήσει make over (ένα ακόμη τα τελευταία χρόνια, για να μην ξεχνιόμαστε) είναι αφενός ό,τι μένει να διεκδικηθεί, να διεκδικηθεί (ξεκάθαρο πως το μυαλό στον καταρτισμό της ενδεκάδας, αλλά και στη διαχείριση του παιχνιδιού εκ μέρους των γηπεδούχων ήταν στον επερχόμενο πρώτο ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson με τον ΠΑΟΚ) και τα όποια θετικά προκύπτουν κάθε Κυριακή, ειδικά όταν αυτά αφορούν νέους, νιόφερτους και ναι, ευκταία μελλοντικές σταθερές, να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε να μην καίγονται την επόμενη.