Παναθηναϊκός AKTOR – Ολυμπιακός: Ο Ματίας Λεσόρ και ο… ματιασμένος

Από τη μία ο Ματίας που έπαιζε λες και ήταν ο… Λεσόρ και από την άλλη ο Ολυμπιακός που έπαιζε λες και ήταν ματιασμένος!

Εδώ έγκειται το οξύμωρο σχήμα: ο εκ Μαρτινίκας ορμώμενος σέντερ που επέστρεψε βροντωδώς και διθυραμβικώς στη δράση έπειτα από 291 ημέρες στα πιτς έπρεπε να φοβάται το κακό μάτι (και το παραδέχθηκε μάλιστα εμμέσως πλην σαφώς), αλλά οι Πειραιώτες ήταν εκείνοι που έπεσαν θύματα της… βασκανίας.

Βασικά έπεσαν θύματα της κακής νοοτροπίας τους κι αυτό το επισήμανε δυο φορές ο Γιώργος Μπαρτζώκας: το συμπέρανε ως ηθικό δίδαγμα μετά το τέλος της αναμέτρησης, ενώ είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου από την ανάπαυλα, αλλά (αποδείχθηκε πως) απευθυνόταν προς ώτα μη ακουόντων.

Ο Λεσόρ στα χνάρια του… Προυστ!

Στο τέλος της βραδιάς, ίσχυσε αυτό που λένε οι Αμερικανοί: “The winner takes it all” και ο νικητής είχε ονοματεπώνυμο: λέγεται Ματίας Λεσόρ, τελεία και παύλα!

Σε μια από τις πιο long-awaited επιστροφές στα χρονικά της διοργάνωσης, ο λεγάμενος επέστρεψε εάν όχι δριμύτερος, ασφαλώς αποφασισμένος να βαδίσει στα χνάρια του συμπατριώτη του λογοτέχνη Μαρσέλ Προυστ, γράφοντας κι ελόγου του ένα επικό βιωματικό μυθιστόρημα με τον ίδιο τίτλο…

“A la recherche du temps perdu”, τουτέστιν “Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο”: σε επτά τόμους εκτείνεται το αριστούργημα του Προυστ, άλλα επτά κεφάλαια απομένουν για να ολοκληρωθεί η κανονική περίοδο της Ευρωλίγκας στην οποία οι επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης μάχονται υπέρ βωμών και εστιών.

Αναζητούν κι ελόγου τους, ως ομάδα, όπως κατά μόνας ο μανιασμένος και για πολύ καιρό απελπισμένος Λεσόρ, τον χαμένο χρόνο, μαζί με το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα…

Το γκολ του Ταμπόρδα και το ρεσιτάλ του Όσμαν

Για μια ομάδα που προερχόταν από τέσσερις απανωτές ήττες, χώρια το στραπάτσο από τον Ηρακλή, η νίκη απέναντι στη Ζάλγκιρις αποτελούσε το εκ των ων ουκ άνευ προαπαιτούμενο, ώστε να αποκτήσουν ένα καινούργιο σημείο αναφοράς και το απαραίτητο έναυσμα στην τελική ευθεία…

Όλες οι προϋποθέσεις συμμαχούσαν με τον Παναθηναϊκό: η Ζάλγκιρις είναι καλή ομάδα, αλλά απέχει από το να θεωρείται θεριό, επέστρεφε στη δράση ο Λεσόρ και συν τοις άλλοις είχε προηγηθεί στο παρακείμενο ανοικτό γήπεδο του ΟΑΚΑ η νίκη των ποδοσφαιρικών ομογάλακτων του κόντρα στην Μπέτις…

Άνοιξε λοιπόν τον δρόμο ο Βισέντε Ταμπόρδα και τον συνέχισε (όχι τόσο ο Λεσόρ, ούτε καν ο Ναν, αλλά) ο καθοριστικός και συνάμα απολαυστικός στο παιχνίδι του Τσέντι Όσμαν.

Το υστερόγραφο του Χουάντσο και οι… μπαμπάδες της νίκης

Πλάκα πλάκα -και επειδή ως γνωστόν, η νίκη έχει πολλούς πατεράδες- γι’ αυτό το 92-88 που αποτυπώθηκε στο κοχλάζον Telekom Center Athens μπορούν να ερίζουν κάμποσοι γεννήτορες…

Ιδού ονόματα και διευθύνσεις: ο Ματίας Λεσόρ που δημιούργησε εξαρχής τα vibes, o γνωστός και μη εξαιρετέος Κέντρικ Ναν, ο ορμητικός και πανταχού παρών Τσέντι Όσμαν, ο Κώστας Σλούκας με το επιθετικό κρεσέντο του στην τρίτη περίοδο και την μνημειώδη τάπα του στο τρίποντο του Σιλβέν Φρανσίσκο και -στην κυριολεξία last but not least-ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ ο οποίος βρισκόταν σε εκτελεστική βυθιότητα, αλλά πέτυχε πέντε μαζεμένους πόντους (ένα τρίποντο από τη γωνία και 2/2 βολές) μέσα σε 23 δευτερόλεπτα και λύτρωσε τον Παναθηναϊκό.

Οι Λιθουανοί με ένα επί μέρους σκορ 14-3 είχαν μετατρέψει το 82-68 σε 85-82 και στον Ισπανό φόργουορντ έλαχε ο κλήρος να γίνει ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή και να αποβεί ο από μηχανής Θεός!

Ο Μπαρτζώκας υιοθέτησε την… ορφανή ήττα

Ενώ, λοιπόν, η νίκη του Παναθηναϊκού είχε μπόλικους πατεράδες, ή ήττα του Ολυμπιακού κινδύνευε να μείνει ορφανή και αδέσποτη, αλλά έσπευσε να την υιοθετήσει ο Γιώργος Μπαρτζώκας!

Ανέλαβε ο ίδιος την ευθύνη και χρεώθηκε ως δικό του λάθος το γεγονός οι Πειραιώτες μπήκαν στο τριπάκι των Μονεγάσκων και πλέον θα αναζητήσουν την εξιλέωση και τον εξαγνισμό της χθεσινής αμαρτίας τους, την ερχόμενη Τρίτη στο εξ αναβολής ντέρμπι με τη Φενέρμπαχτσε, όντες υποχρεωμένοι να διαχειρισθούν μια δεύτερη διαδοχική διαβολοβδομάδα!

Αντί άλλης εμβριθούς ανάλυσης, φτάνουν και περισσεύουν δυο νούμερα για να εξηγήσουν πού έγκειται ως επί το πλείστον η βασική αιτία της ήττας του Ολυμπιακού…

Οι 13 ασίστ, τα 15 λάθη, η Μονακό και το Μόναχο

Για μια ομάδα που παινεύεται για την κυκλοφορία της μπάλας,, το passing game, τις έξτρα πάσες και το σωστό και καίριο διάβασμα των φάσεων, το χθεσινό ratio των 13 ασίστ και των 15 λαθών είναι όντως άθλιο και απέβη ολέθριο.

Άθλιος επίσης υπήρξε ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώθηκε η τελευταία επίθεση του Ολυμπιακού, χειρότερα δεν γινόταν!

Στην προκειμένη περίπτωση, άλλο Μονακό και άλλο… Μόναχο!

Ενώ λοιπόν γύρισε πίσω το ρολόι –σε ένα σκηνικό βγαλμένο από τον αλήστου μνήμης τελικό του Ολυμπιακού Τουρνουά του 1972 στο Μόναχο (με τις δυο “πραξικοπηματικές” από τον Ουίλιαμ Τζόουνς επαναλήψεις των τελευταίων τριών δευτερολέπτων και το επιγενόμενο νικητήριο καλάθι του Αλεξάντερ Μπέλοφ), οι Πειραιώτες πέταξαν στα σκουπίδια και τις δυο ευκαιρίες που είχαν…

Το ροντέο, ο γάιδαρος και ο κακός δαίμονας

Μέσα σε ατμόσφαιρα… ροντέο, μετά το καλάθι του Μάθιου Στραζέλ, αστόχησε ο Τάιλερ Ντόρσεϊ και όταν ξαναπαίχθηκαν τα τελευταία τέσσερα δευτερόλεπτα -και μάλιστα έπειτα από το επίμαχο τάιμ άουτ- ο Ολυμπιακός επιδίωξε την ισοφάριση ή την απ’ ευθείας νίκη λες και ήταν αρχάριος…

Ήταν στραβό το κλήμα από την επιλογή του Φρανκ Νιλικίνα, το ‘φαγε και ο γάιδαρος με το… ανάρμοστο τρίποντο του (αθώου του αίματος) Νίκολα Μιλουτίνοβ και η Μονακό ενίσχυσε έτι περαιτέρω τον ρόλο της ως κακού δαίμονα του Ολυμπιακού απέναντι στον οποίο έχει πετύχει τέσσερις διαδοχικές νίκες και 10 σε σύνολο 17 αγώνων!