Παναθηναϊκός AKTOR: Ο Γκαστόνε, ο GOAT και τα κοκόρια που γεννάνε

Κάποτε-κι έχουν περάσει ήδη 35 χρόνια από τότε-τον θεωρούσαν απλώς και μόνον τυχερό και “Γκαστόνε” τον ανέβαζαν, “Γκαστόνε” τον κατέβαζαν!

Αυτό το παρατσούκλι το κόλλησε στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς ο συγχωρεμένος ο Γιάννης Ιωαννίδης που δεν μπορούσε να δεχθεί πώς ο λεγάμενος με το που πρωτοεμφανίσθηκε στο προπονητικό παλκοσένικο ανέβηκε αυθωρεί και παραχρήμα στον θρόνο (Κωνσταντινούπολη 1992) και κυρίως πώς του άρπαξε την μπουκιά από το στόμα δυο χρόνια αργότερα στον τελικό του Τελ Αβίβ.

Το πιο τυχερό παπί του κόσμου

Ως γνωστόν για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αλλά και για να μαθαίνουν οι νεότεροι οι οποίοι πλέον ασχολούνται με αλλότρια, ο Γκαστόνε Γκάντερ ή Γκαστόνε Ντακ υπήρξε ένας δημοφιλής ήρωας κινουμένων σχεδίων, γνωστός και μη εξαιρετέος για την τύχη που κουβάλαγε.

Αυτό το “πιο τυχερό παπί στον κόσμο”, όπως τον αποκαλούσαν, συνδέθηκε άρρηκτα με τον Ομπράντοβιτς ο οποίος από ένα σημείο και πέρα σταμάτησε να ενοχλείται από το συγκεκριμένο παρατσούκλι και μάλιστα το απολάμβανε και αυτοσαρκαζόταν κιόλας, εκτός κι αν θεωρούσε τα τυχόν σχόλια ειρωνικά, οπότε ξιφουλκούσε κατά παντός υπευθύνου και ιδού η απόδειξη…

Στις 2 Μαΐου του 2009, στην παραδοσιακή και καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου των φιναλίστ του τελικού του Final 4 παρακάθισαν εκ μέρους του Παναθηναϊκού ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και ο Βασίλης Σπανούλης και ο Bίκτορ Χριάπα…

“Ε ναι, λοιπόν είμαι και πολύ Γκαστόνε”

Με το που ολοκληρώθηκε η διαδικασία και σηκώθηκαν από το πάνελ για να αποχωρήσουν, από το κούνημα του τραπεζιού έπεσαν στο πάτωμα τα τρία από τα τέσσερα καρτελάκια και το μόνο που έμεινε ακίνητο στη θέση του ήταν εκείνο το οποίο έγραφε “Ζeljko Obradovic, Panathinaikos coach“.

Είδα τη σκηνή κι όταν τον πλησίασα συνωμοτικά και του είπα τι έγινε, έβαλε τα γέλια και μου είπε “Ε, γι αυτό, πριν από 15 χρόνια με λέγατε Γκαστόνε. Ε, ναι, λοιπόν, Είμαι και πολύ… Γκαστόνε“.

Αυτή υπήρξε η ευτράπελη διάσταση της υπόθεσης, αλλά ακολούθησε και η σοβαρή, με αποτέλεσμα ο Ζοτς να βγει από τα ρούχα του…

Μετά τον δραματικό τελικό στον οποίο οι Πράσινοι επιβλήθηκαν με 73-71 και στέφθηκαν πρωταθλητές Ευρώπης για πέμπτη φορά στην ιστορία τους, ένας Γερμανός δημοσιογράφος τον ρώτησε σχετικά με την τύχη του και τότε ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε!

“Το λέω μόνος μου, είμαι πολύ τυχερός”

Στο άκουσμα της ερώτησης ο Σέρβος προπονητής φόρεσε εκείνο το παροιμιώδες και απαράμιλλο μελιτζανί προσωπείο του και όντας αρπαγμένος κιόλας ελέω της διαιτησίας, φρύαξε και απάντησε αναλόγως…

“Εάν φίλε μου μετά από έντεκα Final 4 και επτά τρόπαια, πιστεύεις ακόμη ότι είμαι τυχερός, κανένα πρόβλημα. Το λέω από μόνος μου κιόλας για να σε διευκολύνω: Ναι είμαι πολύ τυχερός“.

Δεν ξέρω εάν όντως ο Ομπράντοβιτς είναι τυχερός και πόσο τυχερός είναι, άλλωστε η τύχη συμμαχεί με τους ικανούς και (μπορεί να) τους κάνει ενίοτε τα χατίρια.

Βασικά είναι ικανός. Πολύ ικανός: τόσο ικανός ώστε να έχει κιόλας επιχειρήματα για να αντικρούσει τον εκ των προκατόχων του στον πράσινο πάγκο, Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο “Καλύτερα τυχερός, παρά ικανός”!

Ο Γιαννακόπουλος και ο GOAT

Βεβαίως χθες το βράδυ, εμφορούμενος από τον ενθουσιασμό του για το 3-0 του Παναθηναϊκού κι αφού ευχαρίστησε τον Ομπράντοβιτς επειδή “μας θύμισες πώς είναι να είσαι ανίκητος”, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος του επιδαψίλευσε ένα αποθεωτικό κομπλιμέντο (το τρίτο μέσα σε δυο ημέρες) και τον ανέβασε πάνω από τον Μάικλ Τζόρνταν…

“Είσαι ο GOAT των GOAΤ όλων των GOAT“.

Παρέλειψε το αφεντικό των επτάκις πρωταθλητών Ευρώπης να προσθέσει και την κλητική σε αυτό το σχόλιο…

Ω GOAT!

Oλα αυτά τα γράφω διότι, διάβολε, μετά τον στραγγαλισμό τον οποίο προκάλεσε ο Παναθηναϊκός στoν πιο βιωματική αντίπαλο του στην Ευρώπη δεν έχω να γράψω κάτι άλλο!

Γεννούν και τα κοκόρια του

Αστειεύομαι και συνεχίζω τον χαβά μου περί… Γκαστόνε και των συναφών…

Επιστρέφοντας, λοιπόν, έπειτα από 13 χρόνια στο παλιό άντρο του (που ωστόσο παντοτε τον καρτερούσε), ο Ζοτς βλέπει μετά χαράς να γεννούν και τα κοκόρια του!

Οι πετεινοί είναι στέρφοι, αλλά οι δικοί του όντως αναπαράγονται και τούτο το μαρτυρούν η απόδοση και τα στατιστικά κάποιων παικτών που πολλοί πίστευαν ότι ανήκουν στην εφεδρεία…

Αίφνης, έπειτα από τρεις αγώνες στον αστερισμό της πράσινης «Redeem Team» συμβαίνουν κάμποσα πράγματα που άλλα είναι φυσιολογικά και άλλα απροσδόκητα, αλλά όλα γεννούν μια ευφορία με ό,τι αυτή μπορεί να συνεπάγεται…

Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι

• Ρεκόρ 3-0 , τρεις άνετες νίκες και “primus inter pares”, όπως μαθαίναμε μικροί στα λατινικά: τουτέστιν, πρώτος μεταξύ ίσων, καθώς μοιράζεται το ίδιο ρεκόρ με την (προσεχή αντίπαλο του) Φενέρμπαχτσε, τη Βαλένθια και την Παρτίζαν.

• Μέσος όρος στο παθητικό του μόλις 72.8 πόντοι, που συνιστά τη δεύτερη καλύτερη αμυντική επίδοση στη διοργάνωση, πίσω από τους 72.0 της Φενέρμπαχτσε, οπότε την ερχόμενη Πέμπτη, όταν θα ανταμώσει με τον (μαθητή του) Σαρούνας Γιασικέβιτσους, είναι βέβαιον πως θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι!

Κοντά στον Λευτέρη, να και ο Πάνος

• Ερχόμενος από το.. κάγκελο, όπως λένε και στην αργκό διάλεκτο τους οι… αλογομούρηδες στον ιππόδρομο, , ο «χαμένος στο διάστημα» τα προηγούμενα χρόνια, Λευτέρης Μαντζούκας σκάει μύτη στη βασική πεντάδα και μοστράρει μέσο όρο 12.3 πόντους, 4.0 ριμπάουντ, 1.3 ασίστ και μόλις 0.3 λάθη σε 23 λεπτά συμμετοχής.

• Την ίδια στιγμή το… εργαλείο που λέγεται Πάνος Καλαϊτζάκης σε 19 λεπτά παρουσίας παράγει 4.3 πόντους, 2.3 ριμπάουντ, 1.3 κλεψίματα και –άκουσον, άκουσον-3.7 ασίστ. Το ξαναγράφω για να μην αποδοθεί σε τυπογραφικό λάθος: ο Ηρακλειώτης γκαρντ/φόργουορντ μοιράζει κατά μέσο 3.7 ασίστ, μάλιστα μία από δαύτες (εκείνη στο alley-oop με τον Ματίας Λεσόρ στο ματς με τη Βιλερμπάν) αναμφίβολα συγκαταλέγεται στα highlights της μέχρι τούδε σεζόν.

Το ολοκληρωτικό μπάσκετ οι έπαινοι και το… εξάρι!

Χθες, πέρα από την κυριαρχική και ολοκληρωτική εμφάνιση και την άνετη επικράτηση κόντρα στη σκιώδη Μακάμπι, συνέβησαν και κάποια άλλα γεγονότα που ικανοποίησαν τον προπονητή και άρεσαν στον κόσμο…

• Επέστρεψε νωρίτερα του αναμενομένου στη δράση και μάλιστα έδειξε ότι βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση (13-4-4-1) ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, τον οποίο επαίνεσε δημοσίως ο Ομπράντοβιτς.

• Είτε ως τεσσάρι, όπως τον ταξινομεί ο Ζοτς, είτε ως τριάρι, είτε ως πεντάρι, είτε ακόμη και ως… εξάρι, ο Γκέρσον Γιαμπουσέλε αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 17 πόντους και μάλιστα μπουμπούνισε και 3/5 τρίποντα.

• Άφησε έντονα το αποτύπωμα του και στις δυο πλευρές του γηπέδου ο Άιζακ Μπόνγκα με 10 πόντους, τέσσερα ριμπάουντ και τις γνωστές και μη εξαιρετέες παρεμβάσεις του στην άμυνα.

• Kατέγραψε μια… solid (όπως λένε και στη Δράμα) εμφάνιση, με οκτώ πόντους και οκτώ ριμπάουντ, ο Ντίνος Μήτογλου.

“Αγάπη μου, συρρίκνωσα τα παιδιά μας”

• Και κάτι άλλο, όχι ατομικό, αλλά συλλογικό που προφανώς δίνει το στίγμα της σταθερής κατεύθυνσης και αφήνει το αποτύπωμα της αταλάντευτης στόχευσης του Παναθηναϊκού: να δαγκώνει καρωτίδες στην άμυνα, εξ ου και το γεγονός ότι οι εξάκις εστεμμένοι Ισραηλινοί είχαν βάλει μόλις 43 πόντους στα πρώτα τριάντα λεπτά και … άνοιξαν σαμπάνιες στο τέλος φτάνοντας στους 67!

Υπήρξαν πολλές φάσεις στον αγώνα στις οποίες είτε με τα ψηλά σχήματα και τα μεγάλα κορμιά, είτε με την ασφυκτική πίεση και σε κάθε περίπτωση με υψηλό δείκτη αυτοσυγκέντρωσης, ο Παναθηναϊκός μίκραινε το γήπεδο, έκρυβε τον ορίζοντα και (για να δανεισθώ τον τίτλο της γνωστής κωμωδίας με την απαραίτητη παραποίηση) συρρίκνωνε τους αντιπάλους του.

Το δείγμα είναι ακόμη μικρό, διότι έχουν παιχθεί μόλις τρεις από τους 38 αγώνες της κανονικής περιόδου και συν τοις άλλοις μέχρι στιγμής ο Παναθηναϊκός έχει αντιμετωπίσει αντιπάλους (Παρί, Βιλερμπάν, Μακάμπι) που εκ προοιμίου ήταν του χεριού του και πάντως ανήκουν σε άλλη πίστα σε σχέση με την ανώτατη δική του…

Η ασυδοσία και το βιολί του Ζοτς

Έτερον εκάτερον όμως: είναι φως φανάρι πως μετά την άκρατη επιθετικότητα και την ελευθεριότητα που ενίοτε κατέληγε όχι απλώς σε απειθαρχία, αλλά σε ασυδοσία, ο Παναθηναϊκός μπήκε σε ένα διαφορετικό καλούπι.

Συν τοις άλλοις ο Ομπράντοβιτς πηγαίνει κόντρα στο κύμα και στο σύγχρονο και δημοφιλές ρεύμα της επίθεσης για την επίθεση και της ταχύτητας για την ταχύτητα και επιμένει να βαράει το δικό του βιολί που μέχρι στιγμής βγάζει εύηχους, αρμονικούς και μελωδικούς τόνους.

Το πού θα καταλήξει αυτή η συναυλία, θα φανεί εν καιρώ τω δέοντι.