“Πάμε για τσάι στο Γενικό Κρατικό”

Ιδού, λοιπόν, που έπρεπε να γίνει ένας τηλεβιβλιοπώλης Υπουργός Υγείας για να λεχθούν τα πράγματα με το όνομα τους. Για να κόψει σαν δεύτερος Μέγας Αλέξανδρος τον Γόρδιο Δεσμό της σπατάλης και της κακοδαιμονίας, που μαστίζουν τη Δημόσια Υγεία. Για να σπάσει το αυγό σαν δεύτερος Χριστόφορος Κολόμβος. Τόσοι και τόσοι Υπουργοί που πέρασαν και κάποιοι εξ αυτών, γιατροί τρομάρα τους, ήταν απαξάπαντες βαθιά νυχτωμένοι. Έπρεπε να έρθει ο Άδωνις για να λεχθούν τα πράγματα με το όνομα τους:

“Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης, που οι πολίτες τρέχουν χωρίς λόγο στα νοσοκομεία. Όταν πχ τους τσιμπάει μια μέλισσα”.

Για σφίγγα δεν το συζητάμε. Καλούν μάλιστα και το 166 για να τους μεταφέρει δωρεάν για να κάνουν οικονομία στην βενζίνη. Ιδού, λοιπόν, πως μετά τον συνωστισμό στα παράλια της Σμύρνης το 1922, μπαίνει το θέμα του συνωστισμού στα νοσοκομεία, στη σωστή του βάση: Δεν είναι ότι δεν επαρκεί το προσωπικό, γιατροί και νοσηλευτές. Δεν είναι ότι δεν επαρκούν οι εντατικές μονάδες και οι μελλοθάνατοι μπαίνουν σε λίστες αναμονής. Δεν είναι ότι τα νοσοκομεία λόγω της λιτότητας, έχουνε ξεμείνει από υλικά, μέχρι κι από πετρέλαιο και το χειμώνα για να ζεσταθούν οι ασθενείς τους δίνουνε διπλές κουβέρτες.

Ο συνωστισμός και τα ράντζα προκύπτουν προκύπτουν επειδή ο μέσος Έλληνας, όπως έχει πει κι ο Αντώνης Ρέμος, έχει το βίτσιο να τρέχει για ψύλλου πήδημα στα δημόσια νοσοκομεία. Όπως κάποιοι, δηλαδή, γουστάρουν να πίνουνε τον καφέ τους στις καφετέριες, κάποιοι άλλοι έχουν το βίτσιο να θέλουνε να πιούνε το τσάι τους στο νοσοκομείο: ”Δεν λέει να σταματήσει αυτός ο πονοκέφαλος. Πάω μέχρι το Γενικό Κρατικό που εφημερεύει να ξαπλώσω σε ένα ράντζο, να πιω ένα τσάι και να στανιάρω”. Για του λόγου το αληθές, η ταπεινότητα μου έκανε έρευνα. Ρεπορτάζ, όπως λέγεται στη δημοσιογραφική γλώσσα. Τα αποτελέσματα ήταν όντως συγκλονιστικά:

Πέρα από την πλάκα βέβαια, το θέμα είναι υπαρκτό και σοβαρό. Και αν μιλήσεις με ένα γιατρό, θα σου πει αναλυτικά για συγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων. Καταρχήν είναι οι αποκαλούμενο υποχόνδριοι. Αυτοί που διακατέχονται από εμμονές και φόβους ότι έχουν αρρωστήσει με το παραμικρό, σε σημείο που να κινδυνεύει η ζωή τους. Υπάρχουν άνδρες που ενώ ξενοπηδάνε, θέλουν να δείχνουν αγάπη και υπερπροστασία στη γυναίκα τους μεταφέροντάς την για ένα πονοκέφαλο στο νοσοκομείο. Και οι γυναίκες που ξενοπηδιούνται, κάνουν το ίδιο: ”Πάμε αγάπη μου γρήγορα στο νοσοκομείο”, για να δείξουν πόσο ενδιαφέρονται για το στεφάνι τους. Οπως και το στενό οικογενειακό περιβάλλον όταν ειδικότερα πρόκειται για μικρά παιδιά. Για ένα γρατζούνισμα στο κεφάλι, τρέχουν με 100 και κορνάρουν για να φτάσουν γρήγορα.

Να μην ξεχάσουμε τέλος, Υπουργούς, βουλευτές, γενικούς γραμματείς, και άλλους διάφορους που δείχνουν το ενδιαφέρον τους απέναντι σε ψηφοφόρους, τηλεφωνώντας στα νοσοκομεία και πιέζοντας για κρεβάτι. Να έχει πάλι δηλαδή πάθει ένα γέρος εγκεφαλικό πριν 2 μήνες στην επαρχία και να τον κουβαλάνε στην Αθήνα χωρίς να υπάρχει κανένα λόγος. Και το χειρότερο από όλα: γιατροί σε δημόσια νοσοκομεία να χειρουργούν κατά προτεραιότητα πελάτες με χρόνια νοσήματα. Και να αδιαφορούν για επείγοντα περιστατικά, που η καθυστέρηση έχει σοβαρότατες συνέπειες.

Να μιλήσουμε λοιπόν σοβαρά: η κατάχρηση και η υπερβολή στην παροχή της Δημόσιας Υγείας είναι και σοβαρό και μείζων θέμα. Που δεν εξαντλείται με εξυπνάδες του τύπου “οι Έλληνες τρέχουνε στα νοσοκομεία όταν τους τσιμπάει μέλισσα”. Η σπατάλη στις παροχές Υγείας είναι υπαρκτό θέμα, αλλά σύνθετο. Δεν αφορά μόνο τον υποχόνδριο μέσο Έλληνα που τρέχει χωρίς σοβαρό λόγο στο Νοσοκομείο. Έχει άμεση σχέση και συνάρτηση με την συμπεριφορά των γιατρών. Αν σέβονται το δημόσιο χρήμα ή αν για ευνόητους λόγους, γράφουν αβέρτα άχρηστες και ιδιαίτερα δαπανηρές εξετάσεις. Υπάρχει γιατρός που γράφει δύο μαγνητικές τον μήνα και υπάρχει γιατρός που γράφει δύο μαγνητικές την ημέρα! Υπάρχουν γιατροί που εμπορεύονται τα πάντα. Όπως υπάρχουν διοικητές νοσοκομείων που επίσης για ευνόητους λόγους και με το αζημίωτο δεν είχαν κανένα πρόβλημα να υπερτιμολογούν όλες τις προμήθειες. Αν συνυπολογίσουμε και την κατάρρευση στο σύνολο της η Δημόσια Υγεία. Κι αφού τα λεφτά που υπήρχαν έγιναν φύλλο και φτερό, έρχεται τώρα η Τρόικα με τους πρόθυμους εντολοδόχους της, να ξεθεμελιώσουν τη Δημόσια Υγεία μια και καλή: Όποιος αρρωσταίνει κι έχει λεφτά για ιδιωτικό νοσοκομείο έχει πιθανότητες να τη σκαπουλάρει. Όποιος περιμένει στη σειρά για εντατική μονάδα στο Δημόσιο, παίζει τη ζωή του κορώνα-γράμματα.

Αλήθεια λοιπόν είπε ο Γεωργιάδης αλλά αυτή η αλήθεια δεν είναι η μοναδική. Η σπατάλη όλα τα προηγούμενα χρόνια στη Δημόσια Υγεία είχε φτάσει πράγματι σε εγκληματικά επίπεδα. Δεν φταίει, όμως σε αυτό μόνο ο μέσος Έλληνας ασθενής που τρέχει στο νοσοκομείο για ψύλλου πήδημα. Έφταιγαν οι πολιτικές ηγεσίες που άφηναν ασύδοτους τους λεμέδες με τα κουστούμια, που παρίσταναν τους διοικητές και τα λαμόγια με τις άσπρες μπλούζες που παρίσταναν τους γιατρούς.