Ό,τι κι αν συμβεί στον τελικό, η ουσία γι’ αυτό που έχει χτίσει ο Ολυμπιακός δεν θα αλλάξει

Ο Πίτερς κι ο Πετρούσεβ, ο Γουόκαπ κι ο ιστορικός του μέλλοντος, ο Ολυμπιακός που έχτισε και ετοιμάζεται για την επιβράβευση. Γράφει ο Χάρης Σταύρου.
Τις ημέρες που ακολούθησαν τη “σκούπα” επί της Μονακό, συζητούσαμε, αναλύαμε, εκτιμούσαμε την εικόνα που θα παρουσιάσει ο Ολυμπιακός στο Final Four της Αθήνας.
Το βράδυ της Παρασκευής (22/5), τα πράγματα έγιναν όπως τα περιμέναμε.
Ξέραμε πως ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, ο Εβάν Φουρνιέ, ο Σάσα Βεζένκοβ κι ο Νίκολα Μιλουτίνοβ θα ξεχωρίσουν. Ξέραμε όμως ότι οι Πειραιώτες χρειάζονταν κάτι ακόμη.
Αυτό, το έδωσε και με το παραπάνω ο Άλεκ Πίτερς.
Αν κάποιος αξίζει το βραβείο του MVP της αναμέτρησης ένα “τσικ” παραπάνω, είναι ο Αμερικανός φόργουορντ.
Απόλυτος επαγγελματίας στην τετραετία του στην Ελλάδα, έχει ακούσει πολλά, αλλά είναι πάντα εκεί, πάντα έτοιμος είτε για πέντε, είτε για 35 λεπτά. Δεν είναι Πετρούσεβ. Αλήθεια, θυμάστε τι προτιμούσε ο περισσότερος κόσμος όταν “υπήρχε” δίλημμα για τη θέση του αναπληρωματικού πάουερ φόργουορντ;
Ο Πίτερς έπαιξε και με τον Βεζένκοβ, έπαιξε και χωρίς τον Βεζένκοβ. Ήταν αποδοτικός κι αποτελεσματικός και με τον Βεζένκοβ και χωρίς τον Βεζένκοβ. Και στον Ολυμπιακό έχει προσφέρει πολλά περισσότερα από αυτά που πιστεύει (ή θυμάται) ο μέσος οπαδός.
Απέναντι στην Φενέρμπαχτσε, ο Πίτερς είχε 17 πόντους σε 18 λεπτά. Άχαστος. Τα έβαλε όλα, μαρκαρισμένος ή ελεύθερος. Με turnaround jumper ή με επίθεση στην close-out άμυνα. Με ψυχραιμία και με αποφασιστικότητα.
Στα Final Four, πρέπει να έχεις “Πίτερς” στην ομάδα σου. Γιατί οι καλοί σου παίκτες ξέρεις ότι θα προσφέρουν. Απλώς σε αυτό το επίπεδο, δεν είναι αρκετοί.
Ο Ολυμπιακός των τελευταίων πολλών χρόνων πορεύθηκε με μεγάλα ροτέισον και με πολλά παιδιά να έχουν συγκεκριμένους ρόλους. Φέτος, ο Γιώργος Μπαρτζώκας κράτησε την ομάδα του φρέσκια και ό,τι κι αν γίνει το βράδυ της Κυριακής (24/5), η ουσία δεν θα αλλάξει.
Ο Ολυμπιακός είναι μια Λερναία Ύδρα, που ακόμα και σε ημιτελικούς χρησιμοποιεί 12 παίκτες.
Αυτό είναι το σύγχρονο μπάσκετ, απαιτεί ποτάμια ενέργειας και αθλητικότητας και ο Μπαρτζώκας έχει ό,τι ονειρεύεται ένας προπονητής για να κάνει πρωταθλητισμό στο υψηλότερο επίπεδο.
Η φετινή ομάδα έχει κάτι που σπάνια συναντάς. Έχει 17 παίκτες που όλοι αγαπούν ο ένας τον άλλο. Δεν υπάρχει απλά σεβασμός, υπάρχει αγάπη και στήριξη, στα εύκολα και στα δύσκολα.
Για να φτάσει, βέβαια, σε αυτό το επίπεδο, ο Ολυμπιακός έχτισε. Κάποιες φορές “αγοράζεις”. Τις περισσότερες επενδύεις. Χτίζεις συνήθειες και σχέσεις. Και το βράδυ της Παρασκευής, στο Telekom Center Athens, επιβεβαιώθηκε αυτό που βλέπαμε στο μεγαλύτερο μέρος της φετινής περιόδου.
Για τον Ντόρσεϊ και την breakout season του, έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τα πάντα.
Για τον Φουρνιέ και την “θυσία” που έκανε για το καλό του συνόλου, έχετε διαβάσει και έχετε ακούσει.
Για τον Βεζένκοβ που βάζει 20 μέσο όρο και περνάει κάτω από το ραντάρ, ακούσατε από το δικό του στόμα.
Για την front-line των Μιλουτίνοβ, Χολ, Τζόουνς μιλούν οι αριθμοί. Για τη σημασία του να υπάρχουν παιδιά όπως ο ΜακΚίσικ κι ο Παπανικολάου, ο Τζόσεφ κι ο Γουορντ στο ρόστερ, μιλάει η πρώτη θέση της κανονικής περιόδου.
Για τον Τόμας Γουόκαπ, θα μιλήσει -όπως είχε πει κι ο Γιώργος Μπαρτζώκας- ο ιστορικός του μέλλοντος.
Ο Αμερικανός έκανε μεγαλειώδη εμφάνιση απέναντι στην Φενέρμπαχτσε κι αν το 2-5-5 σε 26 λεπτά δεν γεμίζει το μάτι, ρωτήστε τους περιφερειακούς της τουρκικής ομάδας.
Το βράδυ της Παρασκευής (22/5), είναι άλλο ένα βράδυ που ο κόσμος του Ολυμπιακού αισθάνεται γεμάτος από αυτό που παρακολούθησε.
Ο τελικός με την Ρεάλ προφανώς και δεν θα είναι εύκολος, προφανώς και η ιστορία γράφεται με τρόπαια και με τίτλους, όμως ό,τι κι αν γίνει στην Καλογρέζα, δεν θα αλλάξει αυτά που ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει.
Ότι ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα-μοντέλο, μια ομάδα με σύνδεση μεταξύ προπονητή και παικτών, μια ομάδα στην οποία νιώθουν όλοι σημαντικοί, μια ομάδα με πολλές μεγάλες προσωπικότητες και με πολλούς ηγέτες.
Άλλοι ηγούνται με το παράδειγμα, άλλοι με τα λόγια. Άλλοι με τον αλτρουισμό και άλλοι με την συνέπεια.
Ο Ολυμπιακός το έχει μεγάλη ανάγκη αυτό το τρόπαιο. Θα παλέψει μέχρι τελικής πτώσης, αλλά όπως είπε κι ο προπονητής του πριν από μερικές ημέρες στο SPORT24, θα είναι πολύ δυνατός και τα επόμενα πολλά χρόνια.