Όσο τον χαϊδεύεις τόσο σηκώνεται

Ο οργανωμένος, ο ενταγμένος, ο φανατικός έχει ανάγκη τον εχθρό. Τον αντίπαλο. Κι αν δεν υπάρχει αυτός, θα τον δημιουργήσει. Οι Χριστιανοί έσπαζαν και κατέστρεφαν τα μνημεία των δώδεκα θεών του Ολύμπου. Έργα τέχνης όπως το Ερέχθειο στην Ακρόπολη. Ο Χίτλερ είχε αναγορεύσει σαν μέγιστους εχθρούς τους Εβραίους, τους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους και τους κομμουνιστές.

Το ΠΑΣΟΚ που είχε αυτές τις μέρες και “μνημόσυνο”, την επάρατη δεξιά. Η Νέα Δημοκρατία, τον Σύριζα και τον Τσίπρα, που θα φέρουν στη χώρα τον όλεθρο και τη δραχμή. Δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση το ποδόσφαιρο.

Στο ποδόσφαιρο μάλιστα ακόμα πιο βολικός εχθρός και αντίπαλος είναι ο εσωτερικός. Όχι τόσο ο εξωτερικός. Δεκαπέντε χρόνια την έβγαλε ο Χατζηχρήστος στην Ορίτζιναλ με το παραμύθι του προδότη-Μπάγεβιτς. Πιο πολύ από τον Ολυμπιακό και τον Κόκκαλη, αυτή η γενιά των φανατικών νεαρών μίσησε τον Μπάγεβιτς.

Νο1 εχθρός για τους οργανωμένους του Παναθηναϊκού, η οικογένεια Βαρδινογιάννη. Κανένα πρόβλημα που η ομάδα χρεοκόπησε. Κανένα πρόβλημα που έμεινε εκτός Ευρώπης. Και αγωνιστικά και γιατί δεν πήρε άδεια. Κανένα πρόβλημα που ο Παναθηναϊκός έχει μεταβληθεί σε μικρομεσαία ομάδα. Σε χειρότερη οικονομική και αγωνιστική κατάσταση από Ατρόμητο και Αστέρα Τρίπολης. Αυτό που μετράει είναι ότι ο αγώνας δικαιώθηκε. Ότι οι Βαρδινογιάννηδες έφυγαν δια παντός.

Αν, όμως, οι οργανωμένοι δεν έχουν εχθρούς και αντιπάλους τα μαγαζιά θα πρέπει να κλείσουν. Έχουνε, δηλαδή κανένα λόγο οι φανατικοί στον Ολυμπιακό για αντιπαλότητα και αντιπαράθεση με τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ; Ούτε ένας Ολυμπιακός δεν υπάρχει που να ασχολείται μαζί τους. Η ΑΕΚ είναι στη Γ’ Εθνική κι ο Παναθηναϊκός τρώει τρία γκολ από τον Πανιώνιο και φέρνει 1-1 με τη Βέροια. Οι φανατικοί, όμως, έχουν λόγους να συντηρούν το μίσος και το συντηρούν με κάθε τρόπο.

Δεν είναι αντίπαλοι, πλέον, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Δεν έχουν τους ίδιους στόχους. Οι οργανωμένοι, όμως, θα τσακωθούν. Όπως είπαμε, άλλωστε, ο αντίπαλος, ο εχθρός, είτε εξωτερικός είναι αυτός που τους δίνει λόγο ύπαρξης. Πρέπει πάντα να έχουν κάποιον απέναντι τους. Κάπως έτσι, λοιπόν, στοχοποιήθηκε ο Νταμπίζας. Ο Αλαφούζος είναι δικός τους και τους κάνει όλα τα κέφια. Ο Βγενόπουλος τους έχει γράψει κανονικά, ο Πατέρας που επίσης τους έχει γράψει είναι ακόμα πιο δικός τους. Το ματς με τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο είναι μια φορά το χρόνο, έπρεπε να βρουν κάτι να ασχολούνται. Έναν στόχο. Και τον βρήκαν. Τον Νταμπίζα. Επειδή έχει φορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού. Τρίχες κατσαρές.

Αν είναι τόσο ευαίσθητοι, γιατί δεν έκαναν τα ίδια στον Αντωνίου; Στον Ολυμπιακό του Κοσκωτά είχε υπογράψει, είχε ξεκινήσει την προετοιμασία, αλλά γύρισε τελικά τα πίσω μπρος στον Παναθηναϊκό, σαν το απολωλός πρόβατο, όταν η μεταγραφή του είχε κριθεί άκυρη. Στον Πατέρα, όμως, που έκανε κολλητό τον Αντωνίου, καθόντουσαν σούζα σαν τον πελαργό στο ένα πόδι.

Ο Σαραβάκος δεν ήταν μόνο ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, όταν είχε υπογράψει κρυφά ενόψει της πενταετίας του, στον Ολυμπιακό. Ήταν η σημαία του Παναθηναϊκού. Το δελτίο και τα συμβόλαια ήταν σε θυρίδα του Κοσκωτά. Τελικά ο Κοσκωτάς μπήκε φυλακή, η μεταγραφή δεν έγινε ποτέ κι οι επιταγές που είχε ο Σαραβάκος στα χέρια του, δεν εξοφλήθηκαν ποτέ. Ο Καπετάνιος, όμως, τον συγχώρεσε-, λέγοντας ότι τα λεφτά ήταν πολλά και δεν θα μπορούσε να αρνηθεί. Οι οργανωμένοι από την πλευρά τους τουμπεκί ψιλοκομμένο. Σαν να μην θέλανε να το πιστέψουνε. Σαν τον κερατά, που βλέπει αλλά κάνει ότι δεν καταλαβαίνει.

Θέλουμε να πούμε, δηλαδή, ότι δεν είναι ντε και καλά θέμα αρχών. Ότι οι οργανωμένοι δεν σηκώνουνε μύγα στο σπαθί τους. Κατά περίπτωση είναι ευαίσθητοι και τσαμπουκάδες. Ανάλογα τη συγκυρία και τα συμφέροντα τους. Το ξύλο σε τέτοιες περιπτώσεις άλλωστε δεν έχει να κάνει με βρασμό ψυχής. Ότι τον είδαμε μπροστά μπροστά μας, δηλαδή, ζοχαδιαστήκαμε και τον κοπανήσαμε. Σε καμία περίπτωση. Στημένη την έχουνε. Και περιμένουνε την κατάλληλη ευκαιρία. Όπως την είχανε βρει με τον Μπάγεβιτς στο Ελ Πάσο, έτσι τη βρήκανε στη Λεωφόρο την Κυριακή με τον Νταμπίζα. Κι επειδή είναι σε όλα οργανωμένοι, ρίξανε τις ψιλές τους, την κοπανήσανε σαν κύριοι κι ακόμα δήθεν τους ψάχνουνε. Κάτι σαν επαναστατική γυμναστική εκ του ασφαλούς.

Έχοντας υπερασπισθεί τα ιερά και τα όσια της παναθηναϊκοφροσύνης. Επαναλαμβάνω αυτό που είχε γράψει ο Ηλίας Πετρόπουλος: ο βλάχος είναι σαν τον π$%τσο. Όσο τον χαϊδεύεις, τόσο σηκώνεται. Έτσι και οι οπαδοί. Όσο τους χαϊδεύουνε, τόσο αγριεύουνε.