Οπαδοί ΠΑΟΚ, τροχαίο Ρουμανία: “Tο μόνο που με ένοιαζε να είμαστε μαζί…”

Η μπάλα στην Τούμπα πάντα κυλάει. Κυλάει για τα όνειρα, για τις Κυριακές, για τις φωνές που κατεβαίνουν από την εξέδρα και σπρώχνουν την ομάδα λίγο πιο μπροστά. Η εξέδρα είναι φτιαγμένη για να “ζει”, να τραγουδά, να ζητωκραυγάζει. Να μην σωπαίνει ποτέ.

Μόνο που αυτή τη φορά τίποτα από αυτά δεν ίσχυε. Η μπάλα δεν κυλούσε. Και η εξέδρα, για πρώτη φορά, σιωπούσε. Από πόνο. Από τα γιατί. Από θλίψη και πένθος.

Η Τούμπα ήταν εκεί, αλλά δεν έμοιαζε με καμία άλλη μέρα. Ήταν Βουβή. Σαν να κρατούσε την ανάσα της. Ένα μεγάλο “γιατί” πλανιόταν στην ατμόσφαιρα, βαρύ, ασήκωτο. Ο κόσμος του ΠΑΟΚ εκεί.

Άλλος με ένα λουλούδι στο χέρι, άλλος με ένα μικρό φαναράκι. Μικρά παιδιά, οικογένειες, ηλικιωμένοι. Όλοι εκεί, όχι για να δουν μπάλα, αλλά για να αφήσουν ένα κομμάτι της καρδιάς τους.

Επτά νέα παιδιά χάθηκαν άδικα, σε ένα φρικιαστικό τροχαίο στη Ρουμανία, στον δρόμο για τη Λιόν.

Ξεκίνησαν όπως τόσες φορές στο παρελθόν, με μια τσάντα, ένα κασκόλ και εκείνη την καθαρή, σχεδόν παιδική πίστη που κάνει τον κόσμο να ταξιδεύει χιλιόμετρα για να πει “είμαι εδώ”. Για την ομάδα. Για τον ΠΑΟΚ.

Στην πιο λαμπρή χρονιά του συλλόγου, στα 100 του χρόνια, ο ΠΑΟΚ βιώνει μια τραγωδία. Μια πληγή που δεν κοιτά ηλικίες, δεν κοιτά βαθμολογίες, δεν κοιτά γιορτές. Μόνο πόνο και θλίψη.

Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο από εδώ και πέρα. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν απλοί φίλαθλοι. Ήταν κομμάτι της ψυχής του συλλόγου, κομμάτι της εξέδρας, κομμάτι της ιστορίας του.

Η 27η Ιανουαρίου θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις καρδιές όλων. Μια μέρα σκοτεινή, μια μέρα θλίψης, μια μέρα ματωμένη. Όπως εκείνη η 4η Οκτωβρίου του 1999, όταν έξι φίλοι του ΠΑΟΚ έχασαν τη ζωή τους στο δυστύχημα των Τεμπών.

Οι ημερομηνίες αλλάζουν, ο πόνος όχι. Ας τους θυμόμαστε όπως ξεκίνησαν, τώρα που αυτοί πετάνε σαν Αετοί πάνω στους ουρανούς.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τους σκεπάσει…