Ολυμπιακός: Χάλασε η πυξίδα την πιο κρίσιμη στιγμή

Ο Ολυμπιακός στο πιο κρίσιμο διάστημα της σεζόν, στην τελική ευθεία κατά τη διάρκεια της οποίας κρίνονται οι τίτλοι, έχει χάσει πλήρως τον προσανατολισμό του. Η αγωνιστική πυξίδα των ερυθρόλευκων έχει αποτρελαθεί και δείχνει ό,τι να ‘ναι με αποτέλεσμα να χαλάει όλα όσα με κόπο δημιούργησαν οι ίδιοι τους πρώτους εφτά μήνες της σεζόν.

Στο φινάλε της σεζόν ο Ολυμπιακός έχει σταματήσει να παίζει το μπάσκετ που έκανε «φίλους κι εχθρούς» να τον παραδέχονται. Παίζει κάτι άλλο το οποίο είναι τόσο… ξένο και δεν μπορεί να το υποστηρίξει. Το μπάσκετ της πάσας αντικαταστάθηκε με το μπάσκετ της ντρίμπλας. Το μπάσκετ των σωστών επιλογών αντικαταστάθηκε με έναν αποκρουστικό βιαστικό και συνάμα εγωιστικό τρόπο παιχνιδιού.

Οι Πειραιώτες από τη στιγμή που ήχησε η κόρνα της λήξης του ημιτελικού με τη Μονακό βρίσκονται σε μία κατάσταση που θυμίζει αποσύνθεση. Και η εικόνα δεν άλλαξε ούτε στον πρώτο τελικό πρωταθλήματος. Μία ομάδα η οποία δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον… μέτριο Παναθηναϊκό. Μία ομάδα η οποία εγκατέλειψε κάθε ίχνος προσπάθειας στα τελευταία πέντε λεπτά του παιχνιδιού. Οι “πράσινοι” δεν έπαιξαν κάποιο τρομερό μπάσκετ, αλλά νίκησαν δίκαια και κυρίως εύκολα. Φανταστείτε πόσο κακός ήταν ο Ολυμπιακός.

Οι τελικοί αποτελούν μία ξεχωριστή και ιδιαίτερη διαδικασία. Έγινε το 1-0, αλλά δεν τελείωσαν. Ωστόσο με την εικόνα που βγάζουν οι Πειραιώτες εδώ και καιρό είναι δεδομένο πως θα κατακτήσει το πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός. Κι ας μην παίζει κάτι το τρομερό. Αν θέλει ο Ολυμπιακός να διεκδικήσει το πρωτάθλημα θα πρέπει να αλλάξει άμεσα γιατί δεν υπάρχει χρόνος.

Τεράστια διαφορά τα γκαρντ

Ο Γκραντ ξεκίνησε με 3/3 τρίποντα. Ο Ναν σε μία βραδιά που δε θύμιζε όσα μας έχει συνηθίσει τελείωσε με 14 πόντους και 6 ασίστ. Ο Σλούκας έβαλε 5 σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και έβαλε τη σφραγίδα. Ο Καλαϊτζάκης μπήκε να παίξει δύο άμυνες και έβαλε 4 πόντους σε 90 δευτερόλεπτα.

Ο Γουόκαπ στον πρώτο τελικό δε θύμιζε μπασκετμπολίστα. Με 0/5 σουτ, 0/2 βολές, 3 ασίστ, 3 λάθη και κακή άμυνα. Η δικαιολογία του προβλήματος στη μέση του υπάρχει, αλλά προσωπικά δεν την ακούω στο συγκεκριμένο ματς. Αν πονάς δεν παίρνεις τρία σουτ στα πρώτα 2-3 λεπτά του αγώνα. Βρίσκεις ρυθμό με άλλον τρόπο και όχι με σουτ που όλα βρίσκουν στο μπροστινό μέρος της στεφάνης.

Ο Βιλντόζα στον πρώτο τελικό δεν θύμιζε μπασκετμπολίστα. Ο Ντόρσεϊ όλη τη χρονιά δε θυμίζει μπασκετμπολίστα και απορώ πραγματικά με την απόφαση του Μπαρτζώκα να τον ρίξει τόσο νωρίς στο παρκέ. Το παιδί είναι εκτός τόπου και χρόνου εδώ και μήνες.

Ο Λι θυμίζει μπασκετμπολίστα, αλλά “ευνουχισμένο”. Ο τύπος ήρθε ως σκόρερ και πλέον δεν κοιτάζει καν το καλάθι. Παίζει έχοντας διεκπεραιωτικό ρόλο. Να κατεβάσει την μπάλα και να τη δώσει. Κι έμεινε μόνος κι έρημος ο Φουρνιέ να παίζει με δύο αντιπάλους και να προσπαθεί όσο περισσότερο μπορούσε.

Διότι ο Αταμάν αντιμετώπισε τα γκαρντ του Ολυμπιακού, πλην του Γάλλου, τόσο υποτιμητικά που τους άφηνε να εκτελούν όλη νύχτα γνωρίζοντας πως δεν θα χάσει από αυτούς. Με τέτοια εικόνα που είχαν Γουόκαπ, Βιλντόζα, Ντόρσεϊ και Λι ήταν αδύνατο να καταφέρει κάτι ο Ολυμπιακός.

Κακή αντιμετώπιση στο κεντρικό pick ‘n’ roll του Παναθηναϊκού

Ο Μουσταφά Φαλ πήρε πολλές μπάλες στην επίθεση σε μία προσπάθεια του Ολυμπιακού να εκμεταλλευτεί επιτέλους την απουσία του Λεσόρ. Και η αλήθεια είναι πως τα κατάφερε γιατί ο Γάλλος ήταν πιο επιθετικός, τελείωσε φάσεις και δεν έψαξε πρώτα την πάσα.

Στην άμυνα όμως τόσο ο Φαλ όσο και ο Μιλουτίνοφ είχαν κακή απόδοση, ειδικά στην αντιμετώπιση του σκριν στην μπάλα που έπαιζαν οι παίκτες του Αταμάν. Σε πολλές κατοχές ο Σλούκας ή ο Ναν επέλεγαν να χτυπήσουν με pick ‘n’ roll στην κορυφή. Η αντιμετώπιση του Ολυμπιακού ήταν η συνηθισμένη flat defense, αλλά δεν λειτούργησε καλά.

Σε αυτή την άμυνα ο ψηλός πρέπει να αποφασίσει γρήγορα αν θα μείνει πίσω με κίνδυνο να δώσει σουτ μέσης απόστασης στο γκαρντ με τη μπάλα κάτι το οποίο δεν ήθελε να συμβεί με Σλούκα και Ναν. Ή αν θα βγει μπροστά ώστε να αποτρέψει την πάσα. Οι ψηλοί του Ολυμπιακού έκαναν το δεύτερο αλλά με τα χέρια τους κατεβασμένα κάτι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να περνάνε εύκολες λόμπες που τις έκαναν κάρφωμα οι ψηλοί του Αταμάν.

Ο παίκτης της αδύναμης πλευράς (weak side) δεν μπορούσε να βοηθήσει γιατί στη συγκεκριμένη κίνηση ο Αταμάν είχε παίκτη με καλό σουτ (Οσμάν συνήθως) στη γωνία και έτσι ο παίκτης του Ολυμπιακού δεν προλάβαινε να δώσει τη σωστή βοήθεια στη λόμπα πάσα στον ψηλό διότι φοβόταν μην πάει η μπάλα στη γωνία και δεχτεί τρίποντο.

Ο Μπαρτζώκας ανακάτεψε το rotation

Ο προπονητής είναι αυτός που βλέπει τους παίκτες του καθημερινά στην προπόνηση και πως λειτουργούν. Εμείς δεν έχουμε καθημερινή εικόνα. Ο Μπαρτζώκας αποφάσισε να αφήσει στον πάγκο τον Παπανικολάου και να ξεκινήσει με τον Πίτερς. Αυτό συνέβη πιστεύω για να έχει τρεις σουτέρ (Φουρνιέ, Πίτερς, Βεζένκοβ) και να δημιουργήσει τις επιθυμητές αποστάσεις στην επίθεση.

Το πιο περίεργο από όλα ήταν η επιλογή του Ντόρσεϊ ο οποίος με την ελάχιστη προσπάθεια που καταβάλλει, με τις δηλώσεις του και με τη γενικότερη εικόνα του μπήκε πριν από τον Λαρεντζάκη στο παρκέ. Δεν ξέρω τι θα έκανε ο “Λάρε”, αλλά δεν γίνεται να επιβραβεύεις τον Ντόρσεϊ που είναι ξένο σώμα τόσο καιρό.

Στη δεύτερη περίοδο έπαιξε για αρκετό διάστημα με Γουόκαπ, Λι και Παπανικολάου. Τρεις παίκτες που δεν σουτάρουν, που δεν απειλούν (ο Λι θα έπρεπε κανονικά) και που γενικά δυσκολεύονται να σκοράρουν. Από τη μία ξεκινά Πίτερς για να φτιάξει τις αποστάσεις και από την άλλη βάζει τρεις παίκτες που δεν μπορούν να δημιουργήσουν αποστάσεις.

Στο πρώτο ημίχρονο ο βασικός Φουρνιέ έπαιξε στο πρώτο δεκάλεπτο και καθόλου στο δεύτερο και ο Παπανικολάου που μπήκε από τον πάγκο έπαιξε 12’. Και είδε το δεύτερο ημίχρονο από τον πάγκο. Να θυμίσω πως στη δεύτερη περίοδο ο Παναθηναϊκός πήρε διαφορά.

Ο Μπαρτζώκας προφανώς και προσπάθησε να ανακατέψει τα πράγματα, αλλά οι παίκτες που εμπιστεύτηκε δεν τον δικαίωσαν στο παραμικρό. Και στο τέλος αυτός χρεώνεται την ευθύνη του πλάνου και του rotation.

Πέντε πράγματα που ξεχώρισα από τον πρώτο τελικό

1. Δεν γίνεται να σουτάρεις με 26.9% στο τρίποντο. Ο Ολυμπιακός είχε 7/26 από τα 6.75 και τουλάχιστον οι 20 προσπάθειες ήταν υπό άριστες προϋποθέσεις. Γενικά “έσπασαν” τα καλάθια. Γουόκαπ, Ντόρσεϊ και Βιλντόζα είχαν 1/17 σουτ.
2. Η παρουσία του Σαμοντούροφ. Ο Αταμάν τον έριξε νωρίτερα από τον Μήτογλου και μαγκιά του. Ο μικρός δεν έκανε κάτι σπουδαίο, αλλά και μόνο που πήρε 14 λεπτά σε τελικό πρωταθλήματος χωρίς να… πληγώσει την ομάδα του αποτελεί τεράστιο κέρδος.
3. Η τελευταία κατοχή του Ολυμπιακού αποτυπώνει την τραγική εικόνα όλης της ομάδας. Το ματς έχει τελειώσει. Ο Ντόρσεϊ ενώ δύο συμπαίκτες του είναι μπροστά και μόνοι τους αποφασίζει να κάνει coast to coast παίρνοντας μία τραγική επιλογή απλά και μόνο για την ατομική του στατιστική. Και γέλαγε κιόλας. Ύστερα αναρωτιέται γιατί δεν παίζει και θέλει να ερωτηθεί ο Μπαρτζώκας σχετικά.
4. Ο Μιλουτίνοφ έκανε το τρόλεϊ. Ο Σέρβος πήρε μόλις 2 σουτ και είχε κάθε δικαίωμα να παραπονιέται στους συμπαίκτες του γιατί δεν τον τροφοδοτούν. Όχι με τον τρόπο που το έκανε στον πάγκο, αλλά δε γίνεται και να κάνει μόνο σκριν χωρίς να ακουμπάει τη μπάλα.
5. Όλες οι διεκδικούμενες μπάλες κατέληξαν στον Παναθηναϊκό. Όλα τα hustle plays πήγαν σε πράσινα χέρια. Όλα! Ο Γκραντ tip στο φινάλε του ημιχρόνου. Ο Καλαϊτζάκης follow. Ο Οσμάν σώζει μπάλα με βουτιά και στη συνέχεια σκοράρει. Κλεψίματα στο κέντρο που έγιναν καρφώματα.

ΥΓ: Ανέκαθεν ο Ολυμπιακός έβγαζε το συναίσθημα πως όταν βρισκόταν σε δύσκολη θέση θα αντιδρούσε. Το ξέραμε. Μετά από πολλά χρόνια τη συγκεκριμένη περίοδο, δε βγάζει κάτι τέτοιο. Και αυτό είναι το χειρότερο.

ΥΓ 2: Ο Μπαρτζώκας νομίζω θα πρέπει να περιορίσει το rotation και να εμπιστευτεί παίκτες με φιλότιμο κι όχι παίκτες που περιμένουν να τελειώσει η χρονιά να πάνε σπίτια τους. Κι ας χάσει. Ας παίξουν από 35 λεπτά Βεζένκοβ και Φουρνιέ αφού είναι καλοί. Δεν έγινε κάτι.

ΥΓ 3: Οι παίκτες φέρουν τεράστια ευθύνη για αυτή την εικόνα. Μεγαλύτερη από τον Μπαρτζώκα.