Ολυμπιακός: Το πνεύμα του νικητή και το χαμόγελο του κροκόδειλου

Στον πρωταθλητισμό υπάρχουν συνήθειες. Συνήθειες τις οποίες τις δημιουργούν στο πέρασμα του χρόνου οι επαναλήψεις. Στο μπάσκετ υπάρχει επανάληψη τακτικής στις προπονήσεις, επανάληψη στις αρχές της φιλοσοφίας, επανάληψη και στα αποτελέσματα. Κάθε μέρα έχει στοιχεία επανάληψης σε μία ομάδα μπάσκετ.

Η νίκη (όπως και η ήττα) είναι συνήθεια. Επίσης το πνεύμα του νικητή το οποίο αναμφίβολα διακατέχει τον Ολυμπιακό είναι στοιχείο που ξεκάθαρα έχει μπολιάσει σε ολόκληρο τον οργανισμό. Ιδιοκτήτες, σταφ, Μπαρτζώκα, παίκτες. Όλοι.

Θα αναρωτηθεί και δικαιολογημένα κάποιος, “ρε μεγάλε και η ήττα στο Final 4 συνήθεια είναι”; Ναι είναι. Και πρέπει να αλλάξει, αλλιώς κανένας δεν θα θυμάται όσα περιγράφω πιο πάνω.

Καμία κατάρα δε φοβίζει τον Ολυμπιακό. Καμία πρώτη θέση. Και ξέρετε γιατί; Διότι εμπιστεύεται αυτό που έχει χτίσει, αυτό που έχει δημιουργήσει. Η ομάδα παίζει το καλύτερο μπάσκετ την εποχή που πρέπει. Μακάρι να το διατηρήσει έως και το τέλος Μαΐου για να πάρει αυτό που μέχρι σήμερα, αξίζει.

Θα έλεγε κανείς κάτι στους ερυθρόλευκους αν έχαναν στη Σόφια; Κανείς. Αυτοί όμως πήγαν να παίξουν το μπάσκετ τους, να τιμήσουν τους χιλιάδες φιλάθλους που κατέκλυσαν το γήπεδο για χάρη τους και για χάρη του Βεζένκοβ.

Πρόκειται ξεκάθαρα για θέμα αυτοσεβασμού. Το πνεύμα του νικητή έκανε ξανά την εμφάνισή του και ο Ολυμπιακός πρόσθεσε μία ακόμη νίκη στη φετινή του πορεία. Το 2026 μετρά ρεκόρ 15-5 και χωρίς δεύτερη σκέψη είναι η ομάδα που κλείνει με τον καλύτερο τρόπο τη regular season.

Ο έλεγχος του ρυθμού από την άμυνα και ο ρόλος των ψηλών

Η αλήθεια είναι πως η Χάποελ διαθέτει εξαιρετικά γκαρντ, ειδικά σε καταστάσεις pick ‘n’ roll. Στο πρώτο ημίχρονο οι Πειραιώτες δεν κατάφεραν να αναχαιτίσουν την επίθεση των Ισραηλινών και ταλαιπωρήθηκαν αρκετά.

Αυτό συνέβη αφενός γιατί Μίτσιτς, Τζόουνς, Μπράιαντ διαθέτουν φοβερό ταλέντο και αφετέρου γιατί το επέτρεψε η άμυνα. Τα γκαρντ είχαν κάπως πιο παθητικό ρόλο παίζοντας σκιά (ακολουθώντας δηλαδή στην πλάτη τον αντίπαλο) και ο Μιλουτίνοφ έμενε λίγο πιο μέσα από όσο έπρεπε με αποτέλεσμα να βρίσκουν οι γηπεδούχοι λύσεις.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Ολυμπιακός έγινε ο κυρίαρχος του ρυθμού και αυτό διότι έπαιξε πολύ καλύτερα στην πίσω πλευρά του γηπέδου. Η είσοδος του Χολ άλλαξε το επίπεδο της αθλητικότητας, ήταν πιο aggressive και επί της ουσίας έβαζε την αμφιβολία στον χειριστή.

Πολύ καλή δουλειά έκανε και ο Φαλ σε αυτό το κομμάτι, αλλά για τον Γάλλο θα αφιερώσω πολλά περισσότερα παρακάτω. Ο Ολυμπιακός προστάτεψε το καλάθι του πολύ καλύτερα στο δεύτερο ημίχρονο.

Ο Τζόσεφ και το ταλέντο που ξεχειλίζει

Η επιθετική λειτουργία του Ολυμπιακού δεν αντιμετώπισε το παραμικρό πρόβλημα στην Βουλγαρία. Ο Ιτούδης έχει ορισμένα τρικ στην άμυνα που μερικές φορές προκαλούν δυσκολίες, αλλά όχι χθες.

Ο Ολυμπιακός σκόραρε 51 πόντους στο ημίχρονο έχοντας τον Φουρνιέ να αγχώνεται από τον καναπέ του σπιτιού του και τον Βεζένκοβ άποντο.

Ο Ιτούδης ήταν ο πρώτος διδάξας της συγκεκριμένης άμυνας με τον Χέιζ-Ντέιβις να αποκόβει τον Βεζένκοβ μετατρέποντας το παιχνίδι σε 4 εναντίον 4. Χθες το έκανε με τον Γουέινράιτ. Ο Βεζένκοβ έμεινε μακριά από τα συνηθισμένα του νούμερα, αλλά ο Ολυμπιακός νίκησε.

Μήπως αυτό σημαίνει πως ο Μπαρτζώκας βρήκε λύση στο πρόβλημα που αντιμετώπισε πέρυσι στο Final 4 με την συγκεκριμένη τακτική της Μονακό; Ο χρόνος θα το δείξει, αλλά το χθεσινό δείγμα γραφής προς τα εκεί μας οδηγεί.

Στην άρτια επιθετική λειτουργία των ερυθρόλευκων έπαιξε σημαντικό ρόλο ο Τζόσεφ. Ο Αμερικανός ήταν πολύ καλός και για αυτό έπαιξε δικαίως περισσότερο από τον Γουόκαπ.

Η επιθετικότητα που έβγαλε πρόσθεσε μία απειλή στην άμυνα της Χάποελ. Έπρεπε κάποιος να τον μαρκάρει με περισσότερο ζήλο από αυτόν που χρειάζεται να μαρκάρει κάποιος τον Γουόκαπ ο οποίος σε αντίθεση με τον Τζόσεφ, δεν απειλεί τόσο πολύ.

Ο Τζόσεφ λοιπόν ήταν aggressive, απασχόλησε την άμυνα, πρόσθεσε έναν πονοκέφαλο στον Ιτούδη και έδειξε πως αν κα τα 4 point guard είναι διαθέσιμα (πράγμα απίθανο), θα είναι ο δεύτερος. Το θέμα είναι πως δεν έχει ανάσες για να παίζει 22 λεπτά.

Και όμως οι κροκόδειλοι χαμογελούν

Ο Μουσταφά Φαλ θα θυμάται για πολλά χρόνια το παιχνίδι στη Σόφια. Επέστρεψε στη δράση μετά από 308 μέρες και είδε αυτός και η οικογένειά του, την προσπάθεια που έκανε τόσους μήνες με το χειρουργείο και την αποθεραπεία να πιάνουν τόπο.

Ο Γάλλος σέντερ δεν θα διαδραματίσει ρόλο στη φετινή προσπάθεια του Ολυμπιακού αν η τριάδα των Μιλουτίνοβ, Χολ, Τζόουνς μείνει υγιής. Ωστόσο έδειξε πως είναι διαθέσιμος.

Ο Φαλ κουράστηκε γρήγορα αφού του έλειπαν ανάσες, αλλά πρόλαβε να μας θυμίσει πόσο εκπληκτικός δημιουργός είναι ειδικά με την πάσα από μέσα προς τα έξω. Ο Πίτερς του χρωστάει ένα τραπέζωμα στο εστιατόριό του. Επίσης έπαιξε αρκετά καλή άμυνα χάρη στις αποφάσεις που πήρε και το μέγεθος που διαθέτει.

ΥΓ: Ο Βεζένκοβ για τη χώρα του είναι ο σπουδαιότερος εν ενεργεία αθλητής μαζί με τον χρυσό ολυμπιονίκη στην άρση βαρών, Κάρλος Νάσαρ. Τον Ντιμιτρόφβ τον ξεπέρασε. Του άξιζε η χθεσινή βραδιά. Γέμισε ένα γήπεδο μόνος του. Απλά έπεσε θύμα της παγίδας των βραβεύσεων και της εύθυμης ατμόσφαιρας. Όποτε στήνεται γιορτή και τιμές σε πρόσωπα, αυτά τα πρόσωπα συνήθως μένουν μακριά από τον καλό τους εαυτό.

ΥΓ2: Εκπληκτική η έμπνευση του Μπαρτζώκα με το ψηλό σχήμα στο φινάλε. Έβαλε μαζί Πίτερς και Βεζένκοβ προκειμένου να δημιουργήσει καλές αποστάσεις στην επίθεση και να εκμεταλλευτεί την ικανότητα του Φαλ να πασάρει. Με τρεις σουτέρ ταυτόχρονα στο παρκέ (ήταν και ο Ντόρσεϊ), η Χάποελ είχε πρόβλημα στην άμυνα.

ΥΓ3: Για να πετύχει ένα play και να μπει καλάθι θα πρέπει η επίθεση να προκαλέσει μία λάθος αντίδραση της άμυνας. Το play στο τέλος του ημιχρόνου δείχνει την εξυπνάδα προπονητή και παικτών.