Ολυμπιακός: Το μίσος, ο αλληλοσπαραγμός και η πάσα του Γκάλη στον Φουρνιέ

Άλαλα τα χείλη όχι μονάχα των ασεβών, αλλά και των ευσεβών και όλων γενικώς και αδιακρίτως…

Δυστυχώς στην Ελλάδα του 2026 και στην Ελλάδα 2.0, την οποία ευαγγελίζεται η Κυβέρνηση, το ακραιφνές μπάσκετ ενώ θα έπρεπε να διατίθεται εν αφθονία και να προκαλεί ευχαρίστηση κατάντησε μια πολυτέλεια που σπανίζει κιόλας!

Αντί λοιπόν αυτή τη βραδιά στην οποία έπεσε η αυλαία των τελικών της χειμαζόμενης και εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης λίγκας να κουβεντιάζουμε για μπάσκετ και τα συναφή, αναλογιζόμαστε τι συνέβη σε αυτή τη σειρά και μας πιάνει κατάθλιψη…

Βουρ στο αστυνομικό δελτίο!

Αντί δηλαδή να κουβεντιάζουμε γιατί και πώς ο Ολυμπιακός πέτυχε το repeat και τι δεν κατάφερε ο Παναθηναϊκός ώστε να στεφθεί αυτός πρωταθλητής, περί άλλα τυρβάζουμε και όχι επιδεικτικά, αλλά εξαναγκαστικά: με τον (ηλεκτρονικό πλέον) χαρτοπόλεμο των ανακοινώσεων, με τις αναρτήσεις στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, με τα κάθε λογής σφυρίγματα, με τη δυσαναλογία των φάουλ και των βολών, με τις επισκέψεις στα σπίτια των διαιτητών και last but not least διότι μοναχά αυτό δεν μας έλειπε: με τις συμπλοκές των παικτών, με τα μπουνίδια που έπεσαν στον αγωνιστικό χώρο και στα αποδυτήρια και με όλα όσα εντέλει εμπίπτουν στο αστυνομικό δελτίο και έγιναν κιόλας παγκόσμιο viral!

Κρίμα, διότι, διάβολε αξίζουμε κάτι καλύτερο από την αφόρητη και την ακατάσχετη τοξικότητα που παράγεται ολούθε και καταπνίγει τα πάντα…

Κρίμα διότι όλα αυτά που συνέβησαν αφήνουν ένα κατακάθι που μοιάζει βγαλμένο από την… Κόλαση του Δάντη!

Αυτό το δυσώδες κλίμα, αυτή η βορβορώδης ατμόσφαιρα δεν αλλοιώνουν απλά τη φυσιογνωμία του παιχνιδιού: τούτο θα ήταν ανεκτό σε έναν βαθμό και θα άφηνε περιθώριο επιδιόρθωσης…

Το δηλητήριο, η σωτηρία και οι… Δελαπατρίδηδες!

Όταν όμως δηλητηριάζονται τα μυαλά των παικτών, ακόμη και των αλλοδαπών που είναι μισθοφόροι και περαστικοί από τον τόπο μας και όταν ξυπνούν τα πιο άγρια ένστικτα, τότε πολύ φοβάμαι πως δεν υπάρχει καμιά σωτηρία!

Η εάν κι εφόσον υπάρχει, που είναι κρυμμένη η ρουφιάνα!

Δεν με κυριεύει ο πεσιμισμός, άλλωστε (λέγεται ότι) στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα: νιώθω όμως πως επειδή αυτή η κατάσταση με λιγοστές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, διαιωνίζεται, στο τέλος όλοι όσοι βαυκαλιζόμαστε για τη βελτίωση της, θα καταντήσουμε γραφικοί Δελαπατρίδηδες!

Μού έρχεται κιόλας στο μυαλό η ατάκα του Χρήστου Τσαγανέα στην ταινία “Οι Γερμανοί ξανάρχονται”, που ισχύει με μαθηματική ακρίβεια και στην προκειμένη περίπτωση…

Το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός

“Άνθρωποι, άνθρωποι, προς τι το μίσος και η αλληλοεξόντωσις, προς τι ο αλληλοσπαραγμός”!

Ελόγου του δεν ήξερε και απορούσε, ελόγου μας ξέρουμε, αλλά εξακολουθούμε να παριστάνουμε τους ανήξερους και να ποιούμε την νήσσαν…

Κρίμα διότι όντως καταστρέφουμε ένα αθλητικό οικοσύστημα και αδικούμε κατάφωρα τους εαυτούς μας…

Ο Φουρνιέ, οι Αγγελόπουλοι και η μεταγραφή του Βαρδινογιάννη

Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα λοιπόν, ο Ολυμπιακός στέφθηκε πρωταθλητής, πέτυχε το triple crown (με το Super Cup αντί του Κυπέλλου) και έγραψε έναν διθυραμβικό επίλογο, ενώ στον αντίποδα ο Παναθηναϊκός πέρασε κάτω από τον πήχη των δυο μεγαλεπήβολων στόχων του και επιφυλάσσεται δια τα περαιτέρω.

Οι μεν γιορτάζουν και θα μεριμνήσουν για να γίνουν καλύτεροι, οι δε κατεβαίνουν απογοητευμένοι από τη σκηνή και φροντίζουν για να διορθώσουν τις ατέλειες και τις αστοχίες τους, με ό,τι αυτή η ανάγκη συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα και δη στον πάγκο τους.

Εάν σώνει και καλά η σεζόν που μπήκε στο ράφι πρέπει να εικονογραφηθεί με ένα πρόσωπο, αυτό δεν είναι άλλο από την αφεντομουτσουνάρα του Εβάν Φουρνιέ…

Του παίκτη, τον οποίο- όπως μολόγησε γελώντας ο Γιώργος Μπαρτζώκας πριν από λίγη ώρα- οι Αγγελόπουλοι του τον κότσαραν φάντη μπαστούνι, χωρίς να τον ρωτήσουν.

“Ο προπονητής έκανε τις μεταγραφές του, ας κάνει κι ο πρόεδρος τη δική του”, όπως είχε πει ο Γιώργος Βαρδινογιάννης το καλοκαίρι του 1999, όταν ορφανίσθηκε ξαφνικά και απροειδοποίητα στο πάνελ της παρουσίασης ο Κώστας Ηπειρώτης!

Ένας για όλους και όλοι για έναν!

Βεβαίως ο Φουρνιέ δεν ήταν άγνωστος και ασφαλώς του Μπαρτζώκα δεν τού κακόπεσε!

Μπορεί, μεταξύ σοβαρού και αστείου, να έχει ειπωθεί πως ο λεγάμενος διαλέγει ματς για να παίξει, σίγουρα ο μπαγάσας διαλέγει αυτά που πρέπει και σημαδεύει διάνα.
Ο Ολυμπιακός, λόγω του παγιωμένου εδώ και έξι χρόνια δόγματος του προπονητή του, ομνύει στην ομαδικότητα και στη συλλογική προσπάθεια καθιστώντας λάβαρο του το σύνθημα των «Τριών Σωματοφυλάκων» όπως το λάνσαρε ο (συμπατριώτης του Φουρνιέ) Αλέξανδρος Δουμάς…

“«Ένας για όλους και όλοι για έναν”…

Η κραυγή του Βεζένκοβ και μια ντίβα χωρίς κόμπλεξ

Αυτός ο ένας δεν είναι πάντοτε ο ίδιος: συνήθως ήταν ο Σάσα Βεζένκοβ του οποίου παρεμπιπτόντως η κραυγή μετά το καλάθι που πέτυχε για το 83-72 (σε συνέχεια του τρίποντου του Κόρι Τζόσεφ) αποτελεί το εξώφυλλο της σειράς των τελικών…

Άλλες φορές είναι ο Τάιλερ Ντόρσι, άλλες ο Νίκολα Μιλουτίνοβ, άλλες άλλος και πάει λέγοντας…

Έτυχε –και πέτυχε για τον Ολυμπιακό-στα κρισιμότερα ματς της χρονιάς, αυτός ο ένας να είναι ο ίδιος δρέποντας δυο βαρύτιμα τρόπαια και τους τίτλους του MVP που έγιναν τα κερασάκια στην τούρτα…

“Chapeau”, κατά πως λένε και στη γλώσσα του, διότι συν τοις άλλοις ο Φουρνιέ είναι μια ντίβα χωρίς σύνδρομα ανωτερότητας που δεν έχει κιόλας να λόγο να λέει “θέλω να μείνω μόνη μου”, όπως η Γκρέτα Γκάρμπο!

Τουναντίον ο Φουρνιέ θέλει να μείνει μαζί με όλους τους άλλους και-εφόσον χρειάζεται- να τους πάρει από το χέρι για να βγουν όλοι μαζί από το τούνελ στο ξέφωτο…

Η κλοτσιά του Ιωάννου και οι μπάλες του Γκάλη

Σαν σήμερα, στις 13 Ιουνίου του 1987, πάλι ημέρα Σάββατο, στο ίδιο γήπεδο, ο Νίκος Γκάλης δοκίμαζε μπάλες ενόψει του τελικού της επόμενης ημέρας στο θριαμβευτικό για την Ελλάδα EuroBasket…

Σε όλη τη διοργάνωση η Εθνική έπαιζε με την ίδια μπάλα, που την είχε διαλέξει ο Γκάλης, επειδή δεν την ήθελε πολύ φουσκωμένη για να μην του κάνει νάζια στις “ταμπλαδούρες του”!

Σε όλα τα ματς η μπάλα αφηνόταν στο τραπέζι της γραμματείας και ο Γιάννης Λάμπρου την έδινε στους διαιτητές για το τζάμπολ, αλλά στη λήξη του ημιτελικού με τη Γιουγκοσλαβία, συνέβη ένα ατύχημα…

Πάνω στους έξαλλους πανηγυρισμούς για τη νίκη και την υπεράνω πάσης φαντασίας πρόκρισης στον τελικό, της μπάλας της έδωσε μια κλοτσιά ο Μέμος Ιωάννου και την έστειλε στου διαόλου τη μάνα!

“Αυτή θα είναι η μπάλα μου”

Στην προπόνηση της επόμενης μέρας, ο Γκάλης άγγιξε, χάιδεψε και δοκίμασε καμιά πενηνταριά διαφορετικές μπάλες μέχρι να βγάλει την ετυμηγορία για εκείνη που τον βόλευε και ένιωθε πως θα τού έκανε όλα τα χατίρια…

Δεν ξέρω εάν και ο Φουρνιέ είναι τόσο εκλεκτικός ώστε να δοκιμάζει μπάλες και να καταλήγει σε αυτήν που πιστεύει πως θα υπακούει τις ορέξεις του…

Σίγουρα πάντως σε αυτή τη σειρά των τελικών τις πέτυχε διάνα!